PANTOUFLE

23-01-2022

Het getrippel over de laminaatvloer, aangelegd om het schoonmaken zo gemakkelijk en minimaal mogelijk te maken, had hem al verteld dat ze er al weer stond. Terwijl hij z'n schone ondergoed aandeed, onderbroek, T-shirt (dat deed hij elke dag, vastgeroeste gewoonte uit z'n jeugd) werd ze altijd al wakker. En actief!

Honden weten het precies, dacht hij, wanneer je wakker bent. Roedeldieren moeten dat natuurlijk ook, dat heet overleven. Stel je voor dat de anderen er vandoor gaan terwijl jij nog heerlijk ligt te slapen. Dat betekent een zekere dood in de wildernis. Goejemorgen Jodebroodje, apeklootje, sneetje smörrebröd groette hij haar terwijl hij de slaapkamerdeur openzwaaide.

Hard kwispelend, hoera, de baas is er weer, één pootje van pure vreugde omhoog, begroette de nieuwe dag hem in de gedaante van Pantoufle (dat was haar echte naam), zijn bastaard Jack Russel. Bastaard - want product van Russel en Friese stabij - om de terriër in haar wat te bedwingen. Wat redelijk goed gelukt was. En Pantoufle omdat het model hondje, veel te korte pootjes op een middelslag hond, daar domweg op leek. Zo had haar vorige, inmiddels al weer 7 jaar geleden gestorven baasje haar genoemd en hij vond het toepasselijk en leuk genoeg om dat in ere te houden. En wat je ook maar tegen een hond zei, als het maar vriendelijk gezegd werd waren ze altijd blij en kwispelde de staart enthousiast de baas en de nieuwe dag tegemoet.

Helaas waren mensen niet zo, bedacht hij. Die luisterden naar wat er gezegd werd en vulden dat dan vanuit hun eigen perspectief of standpunt in. Zodat je nooit kon weten hoe een en ander ontvangen werd. Maar gelukkig had hij daar niet zoveel last meer van. Inmiddels ruimschoots de pensioenleeftijd gepasseerd, een leuk pensioentje er bij van zijn overleden vrouw, kon hij het zich permitteren zo weinig mogelijk met zijn medemens om te gaan. Een paar vrienden, échte, daar had hij meer dan genoeg aan. Nog een paar digitale erbij, waar hij af en toe wat "likes" van kreeg voor zijn foto's of zijn korte proza, en zijn mensenwereld was wel vol.

Een bak koffie, lekkere Belgische wafel erbij (dat was zijn dagelijkse ontbijt), computer aan en fluks dit stukje geschreven. We zullen wel weer zien wat de dag brengt.