Expo Axel mei/juni 2019

 

Wat een criticus schreef:

Het werk van Alex Sandee (geboren1948 te Groningen) is moeilijk te vangen in woorden. Zelf omschrijft hij zijn daden het liefst als perceptueel. Zijnde een momenteel eindpunt van een lange, 40 jaar durende ontwikkeling binnen de beeldende kunst. 

Hij benadrukt in zijn schilderijen (of pretendeert dat in ieder geval) het gegeven dat juist de toeschouwer gaat bepalen wat hij ziet. Vanuit zijn/haar perceptie derhalve.

Om dat te bereiken gebruikt Alex verschillende beeldtalen in één doek teneinde de toeschouwers visueel in verwarring achter te laten. Waardoor hij ze dwingt een keuze te maken. Dat veel toeschouwers daarom zullen afhaken deert hem niet. De beloning is alleen voor hen die kijken durven en daarom zullen gaan zien.

En wat laat hij ze dan zien? Vlakken die geen vlakken zijn, voor- wat achter blijkt en grafische afbeeldingen op wit-gelaagde vlakken die ook alleen maar lijken te zijn wat ze zijn, meestal - maar niet uitsluitend - uitgevoerd in turquoise.

Kortom, niets is wat het is, lijkt Sandee te zeggen.

Hetgeen, filosofisch gesproken, ook zo is, natuurlijk. Daarom hebben zijn doeken ook geen expliciete titels maar uitsluitend duidingen die het bestaan van datzelfde doek rechtvaardigen. Nummers, dus. Een taalkundige duiding staat achterop het linnen in potlood, mocht u toch nieuwsgierig zijn.

Deze paradoxale benadering is dan ook an-sich weer paradoxaal. Je kunt immers niet schilderen en tegelijkertijd geen doeken afleveren. Dat kan ook Sandee niet.

Maar de bedoeling is duidelijk. Onder vele lagen wit manifesteren zich de schilderijen, op bewust en en onderbewust niveau zichtbaar.

Aan U als toeschouwer de taak, nee, de plicht, nee, het verzoek ze uit elkaar te willen pluizen. Maar het is aan U. Uiteraard.