Vrijdag, 01-09-2017

Nu maar weer een beetje rustig aan. Al die getallen van gisteren, dat is niet goed voor je zielsrust. Als je in een ziel gelooft, natuurlijk.
De ongelovige Thomas in mij zegt onveranderlijk: laat mij de ziel zien, dan zal ik erin geloven.
Want wat ik zelf denk te zien, daar hecht ik niet al te veel waarde aan. Ik weet namelijk, dat ik mezelf dingen kan laten zien als mijn hersens die instructie geven. Puttend uit een rijk arsenaal aan herinneringen. Vervolgens zie ik ze ook echt. Zoals ieder mens dat kan. En doet.
Veel zogenaamde religieuze wonderen komen daarvandaan. Als je niet katholiek bent, zie je ook geen katholieke wonderen. Dat zegt al genoeg, dacht ik zo. Nog nooit heeft een niet-katholiek een bloedende crucifix of een huilende madonna gezien.
Die eigenschap van je brein is zo krachtig dat mensen durven te zweren dat ze die mirakels hebben gezien. Dat is ook zo, ze hebben het waargenomen, niets in mij twijfelt daaraan. Of het ook echt heeft plaatsgevonden, dáár moeten de vraagtekens bij gezet worden.
Ook is wijd en zijd bekend dat uit onze hersens, met name de hersenstam, allerlei boodschappen (kunnen) komen die voor een gewoon mens onverklaarbaar schijnen. Orakelpraat, bijvoorbeeld. Of een heel diep verborgen herinnering. Een rebirth, bijvoorbeeld, wordt vanuit die stam opgewekt.
Uit ervaring weet ik dat zo’n wedergeboorte echt werkt, je maakt werkelijk je eigen geboorte weer mee. Dat kan erg helend zijn voor mensen die hun eigen leven opnieuw willen inrichten, zonder indoctrinaties of andere ellendige herinneringen. 
Verder ben ik van mening, samen met Carl Gustav Jung, dat daar ook een gemeenschappelijk geheugen zetelt. Een soort geheugen dat heel ver in de gezamenlijke menselijke geschiedenis terug kan gaan. Ik noem het wel eens ons dna-geheugen. Dat is een eigen term, geen wetenschappelijke. Het geeft de plek aan waar de archetypes zetelen, waar goden gecreëerd worden, waar tijd verwrongen wordt, kortom een soort pretpark voor uw geest.
Van daaruit kunt u alle kanten op, u kunt er zelfs kunstwerken mee maken. Of dagboeken. Of poëzie. Maar op z’n minst leert u daaruit dat de werkelijkheid nooit datgene is wat u ziet. Die is hooguit wat u denkt gezien te hebben. Of die u zelf bedacht had en vervolgens ziet.

Zaterdag, 02-09-2017

Het was mooi weer en zo langzamerhand weer eens tijd om even naar de dijk te gaan. Hondje mee, drinken mee, even bij de huisarts langs voor wat oudemannenklachten, niets verontrustend geconstateerd en door naar de zee.
Nou ja, zee, de Waddenzee. Die heet dan wel zee, maar de grandeur van de onmetelijkheid is daar ver te zoeken. Mooi is het wel, maar ja, als je niet over die horizon kunt kijken omdat daar weer zo’n eiland ligt... Geen eindeloosheid, die magie ontbreekt hier wel.
De wind was noordwest tot noord, de geur duidelijk zee, zilt en rotte vis. Heerlijk. Aan de kust wél. Op een warenmarkt moet je die rotte vis niet ruiken, dan vergaat je de (koop)lust al snel.
Over vis gesproken, het traditionele gebakken visje ging er goed in. Toch overviel me, al etend, plotseling het gevoel van alleen zijn. Niet zo erg als eerder, maar wel. Misschien steekt dat, ondanks alles, toch de kop weer op, nu ik me binnenkort opnieuw voor honderd procent in mijn nimfen, muzen en nereïden ga verdiepen. 
Niet heel prettig, dat bijkomende gevoel, vroeger ging ik in zo’n situatie tijdelijk aan de drank, dat zit er nu ook niet meer in. Dan kan ik mezelf net zo goed gelijk opknopen. Hetgeen niet direct de bedoeling is.
Dan maar blijmoedig aan de Kunst, alles heeft nu eenmaal een prijs. Van uitzicht komt inzicht, zullen we maar zeggen.
Maar het was mooi weer, dat wel, en je kon niet over de horizon kijken omdat er nog steeds zo’n eiland lag.

Zondag, 03-09-2017

Straks, zondagmiddag, ga ik een bezoekje brengen aan de open dag van de vliegclub van een vroegere buurman. Een verzameling kerels die allemaal met radiografisch bestuurde modellen vliegen. En daar moet u niet te licht over denken, een klein toestel is een stuk moeilijker in de lucht te houden dan een jumbojet, een Boeing 747 of zo’n Airbus A380. Elke windvlaag kan al catastrofaal zijn. Vooral natuurlijk tijdens het opstijgen en landen. Voor je het weet, ligt zo’n vliegtuigje van anderhalf, twee meter op z’n kant en kan de eigenaar weer heel wat knutseluren tegemoet zien om dat ding weer vliegwaardig te maken.
Maar ja, het is een hobby. Nog niet eens een goedkope ook. Als u nog eens de kans hebt om dat te gaan zien, doen!
Complete straaljagers, klassieke verkeersvliegtuigen tot viermotorig aan toe, maar ook simpele toestelletjes voor beginners kiezen het luchtruim. Met elektrisch gierende, tweetakt-knetterende of juist heel stil zwevende minireplica’s van echte vliegtuigen proberen die mannen hun oude kinderdroom toch een beetje werkelijkheid te maken.
Wat wil jij later worden, Evert? Piloot, oom Piet! Nou, dan moet je maar goed je best doen op school. Nou, dat zou Evert wel eventjes gaan doen! Een paar jongetjes halen het ook echt, de rest ziet de mooie dromen in duigen vallen en die komen later bij zo’n vliegclub terecht (Behalve Evert, die is later gaan schaatsen). Of gaan een klein kapitaal investeren in razendsnelle computers om met de Microsoft Flight Simulator te kunnen spelen.
Waarvan het realiteitsgehalte tegenwoordig behoorlijk groot is. Als ik met de computer op Eelde land, land ik ook echt op Eelde. De banen, de gebouwen, de inrichting, elke sloot ligt waar die echt ligt, je ziet nog net geen mensen lopen. Alles fotorealistisch, prachtig!
Filmpjes van mijn vliegavonturen kunt u zien op YouTube, zoek maar eens op Alex Sandee. Het zal u verbazen.
Vooral fraai is het eilandhoppen langs de Waddenzee. Met speciale programma’s kan ik overal waar ik wil, vliegvelden maken. Vandaar dat nu elk Waddeneiland in mijn virtuele Nederland een veldje heeft. Erg mooi om met een ultralight die sprongetjes te maken.
En ook leuk: een zelfgemaakt vliegveldje bij Bedum, de geboorteplaats van Arjen Robben. Het vliegveld heet dan ook: Robbens Laantje (EHRL).
Zo ziet u maar weer, niet alles in mijn leven is serieuze kunst.
Van tijd tot tijd mag ook ik graag weer in de zandbak terugkeren, lekker een beetje spelen. Wat, volgens mij, wel wat meer zogenaamd volwassen kerels zouden moeten doen. Dat zou een hoop ellende schelen, zoveel is zeker. Want een man is pas dan volwassen, als hij weer kind durft te zijn. Dat geldt niet alleen voor mannen, alleen bij vrouwen is het meisje van vroeger een stuk gemakkelijker op te roepen. Sterker nog, volgens mij raken vrouwen dat meisje nooit kwijt. Uitzonderingen daargelaten, natuurlijk. Zoals altijd. 

Maandag, 04-09-2017

Gedomineerd door een overwegend zwaarmoedige bui, ondanks de leuke vliegtuigjes van gistermiddag, kan ik het niet opbrengen een leuk stukje voor u te schrijven. Het zit er gewoon niet in.
De decemberfeesten werpen hun schaduw al ver achteruit, ik heb lang geleden de eerste pepernoten gezien in de winkels en wacht met angst en beven de eerste speelgoedfolders af. Gelukkig krijg ik die rotzooi niet in de brievenbus, een NEE/NEE sticker is aan mij goed besteed. Dat scheelt zoveel.
En dat in begin september, het lijkt wel elk jaar vroeger de kop op te steken bij mij. Eén ding scheelt: mijn mistroostigheid is altijd een vruchtbare bodem voor sublimatie gebleken. Ik heb geen reden om eraan te twijfelen of dat weer zo zal zijn. De doeken staan klaar, penselen en verf genoeg, nu alleen nog de aan mij zelf opgedragen taak, een dagboek tot 15 november, tot een goed einde zien te brengen. Waar ik vandaag een hard hoofd in heb, dat was al duidelijk.
En mocht u vallen over de uitdrukking: de schaduw ver achteruit werpen, u weet hoe ik over tijd denk.

Dinsdag, 05-09-2017

Kent u dat? U moet ergens heen en dat kan alleen maar met de bus. Maar u haat de bus, die diesels stinken enorm, je wordt er beroerd van tot kotsens toe, je zit meestal met meer dan veertig man in zo’n ding en al die mensen verspreiden ook nog eens een niet zo frisse geur.
Bewust wordend van het feit dat jij dan de volgende bent, die in dat rotding kwalijk gaat zitten rieken, neemt bij mij de afkeer alleen maar toe. Maar, wat mij het meest verbijstert, toch ga je.
Het enige wat hier kan helpen, zit verborgen in het werkwoord moeten. Haalt u dat eraf, dan hoeft deze metaforische bus voor u niet meer te rijden. U snapt vast al wel waar ik heen wil.
Maar ik ga het u toch nog een keertje vertellen. Voor het geval, dat.
Gedicteerd door een bezittende klasse, vroeger een feodale in een duivelspact met een religieuze, tegenwoordig een economische klasse, gaat vrijwel iedereen schijnbaar gewillig met die stinkbus naar zijn/haar werk. Zonder zich af te vragen wie daar nu eigenlijk echt mee gebaat is. En al de spaarzame centjes die u daarmee verdient, stort u geheel vrijwillig weer terug in de vorm van huur, medische zorg en etenswaren. Terug in de zakken van diegenen, die toch al onze gezamenlijke miljarden hadden gejat. Als u per ongeluk in de omstandigheden bent dat u nog een beetje kunt sparen, kunt u het gespaarde bedrag later kwijt aan een veel te veel kostend huis. Waarvan de prijs kunstmatig hoog gehouden wordt door opzettelijk gecreëerde krapte op de huizenmarkt.
Eigenlijk is het nog steeds net als in de vroege jaren van de industrialisatie. De arbeiders daar en toen werden betaald in geld dat uitsluitend inwisselbaar was bij een paar winkels. Die, dat snapt u, dan weer eigendom waren van dezelfde baas als waar ze hun beetje geld verdienden. Wie dat weigerde, kon zo ongeveer de hongerdood sterven. Dat gebeurt gelukkig tegenwoordig in Nederland niet meer (alhoewel?), maar nog steeds is weigeren taboe.
Nee zeggen tegen moeten, tegen de neoliberale chantage, heeft tot gevolg dat u sociaal verbannen wordt, zodat u uiteindelijk terechtkomt op een onbewoond eiland. Alleen, maar niet eenzaam. Midden in een oceaan van mensen die wel iets moeten. Denken ze.
En, omdat ze dat denken, het daarom gewoon nog doen ook.
Maar aan u is de keus. Gelukkig nog wel.
Want, geloof mij, die bus stinkt enorm. Naar egoïsme, machtsmisbruik, kapitalisme en materialisme. Tegenwoordig zelfs weer naar fascisme, godbetert! Dat stinkt nog heel wat erger dan dieselolie.

Woensdag, 06-09-2017

Met een prachtig morgenrood kondigde dinsdag de R in de maand zich aan. Leek het er begin september nog niet echt op door het mooie weer, vanaf nu gaat het snel kouder, donkerder en natter worden. Het rood manifesteerde zich immers gistermorgen pas om 07.00 uur, dat is al een heel stuk later dan ‘s zomers. En morgenrood, water in de sloot, volgens een heel oud gezegde.
We zitten dan ook al bijna op de half-half verdeling. Dat zal in de buurt van de 22ste september liggen, nog een dikke twee weken, zeg maar. Vanaf dan is het langer donker dan licht. Om pas midwinter weer de andere kant op te gaan om halverwege maart op hetzelfde punt als nu te belanden. Misschien is mijn somberheid van de laatste paar dagen wel daaraan te wijten. Wie weet.
Er schijnen veel mensen last te hebben van winterdepressies, maar hun naargeestige buien zijn over het algemeen het gevolg van te weinig uren zonlicht. Hun neerslachtigheid steekt meestal de kop op aan het eind van de winter, gewoon te weinig zonminuutjes gehad. Een echte, aantoonbare, fysieke oorzaak, derhalve.
Daar kan bij mij geen sprake van zijn, van te weinig zonminuten. Alhoewel ik niet echt een buitenmens ben.
Je zult mij niet zonnebadend aantreffen, of in een tuinstoel met een boek. Maar tijdens het lopen met Pantu krijg ik echt wel genoeg vitamine D naar binnen.
Over zonnebaden gesproken, ik heb dat in mijn tienerjaren een keer gedaan, liggend op een handdoek in het zwembad. Helaas ben ik toen in slaap gevallen, met tweedegraadsverbrandingen als gevolg. Gevolgd door een zeer pijnlijk en langdurig genezingsproces dat gepaard ging met een onvoorstelbare jeuk op mijn rug en armen. Ze hebben me met riemen aan het bed moeten vastbinden om te voorkomen dat ik alles kapot zou krabben. Over traumatisch gesproken!
Duidelijk is, dat het mijn laatste zonnebad was geweest. Meer dan een halve eeuw geleden. Nu voel ik me pas oud.
Gelukkig heb ik ook de leeftijd om me oud te voelen, dat scheelt zoveel.
In de middeleeuwen zou ik al bijna bevorderd zijn tot Methusalem. Op een half jaar na zeventig!
Aan de andere kant, had ik in die middeleeuwen geleefd, was ik vast al veel eerder op de brandstapel terechtgekomen met mijn heidense en opstandige geest. Eigen schuld, dikke bult! Moet je maar niet zo’n grote bek hebben. Zo zijn heel wat grote geesten aan hun einde gekomen, onbegrepen door de clerus. Die toen nog macht had over leven en dood.
Of juist niet onbegrepen door de clerus en daarom gevaarlijk geacht, dat is waarschijnlijker. Wat een waanzin!
Waarmee ik overigens niet van mezelf zeg dat ik een grote geest ben, ik zou niet durven. Dat mogen anderen, later, van me zeggen. Zelfkennis en zelfspot is de eerste stap op weg naar... u mag het zeggen.
Wel is het opmerkelijk dat een raad van gelovigen, die niets liever doet dan beweren dat alleen hun god over leven en dood beschikt, zelf opstandige grote geesten barbaars om zeep heeft geholpen. Als hun god almachtig is, zou dat toch wel anders geregeld kunnen worden? En dezelfde drogredenatie wordt heden ten dage nog steeds door christelijke partijen gebruikt om pil, abortus, hulp bij zelfdoding en euthanasie te dwarsbomen. Als het mijn god was, zou ik hem, en niet mijn medemens, wel even op zijn verantwoordelijkheden wijzen.
I rest my case.

Donderdag, 07-09-2017

Nieuw merk koffiebonen gekocht. Opeens smaakte mijn bakkie leut net als in een restaurant. Heerlijk! En ik zou geen mens zijn als ik dan niet gelijk een tweede zou nemen. Die werkte net zo. Aldus de waarneming proefondervindelijk bewezen!
Als het klinkt als restaurantkoffie (espressomachine!), als het ruikt als restaurantkoffie en ook nog eens zo smaakt, dan ís het restaurantkoffie. Waarmee ik het tijdreizen opnieuw heb uitgevonden. Opeens zit ik in een nabij verleden in een restaurant aan de oever van het Zuidlaardermeer. Al eerder in dit dagboek heb ik het met u over dit soort tijdreizen gehad, geloof ik. Er zijn veel sleutels die in dat slot passen.
Een wonderbaarlijke menselijke eigenschap vind ik dat, een van de pijlers van onze ontwikkeling van dier naar bewust denkend wezen. Tuurlijk, een hond (Canis lupus familiaris, mooi hè!) heeft ook een geheugen, maar die kan dat niet bewust inzetten om het een of andere doel te bereiken. Dat beest reageert gewoon op een prikkel.
Voorbeeld: als buuv bij mij binnenkomt, stuitert Pantu gelijk tegen het plafond van enthousiasme. Elke keer weer! Want buuv is uitgaan, veel aandacht, dolle pret. Buuv is rennen achter de bal aan, zwemmen en ravotten.
Maar de mens kan die rechtstreekse prikkel sublimeren en zichzelf dwingen tot beschouwen, nadenken, zo u wilt. Dat zie ik mijn hondje nog niet doen.
„Hé, buuv komt binnen, even braaf blijven zitten, zal ik blaffen, zal ik piepen, kijkt ze aardig naar mij of komt ze voor de baas? Ach jammer, ze komt voor de baas, wat sneu nou. Dan maar rustig blijven, misschien krijg ik ook nog wel een aai.“
Tegen de tijd dat ik deze hondse redenatie voor u geformuleerd heb, heeft ze al drie keer het huis afgebroken van pure vreugde. Wie ben ik om dat te bederven? Als het te gek wordt, kan ik immers alsnog ingrijpen? Dat doe ik heus wel, wees maar niet bang!
Met die Jack Russell-terriër van mij moet dat zelfs, anders wordt ze onleefbaar. Dat zou pas jammer zijn! Dan maar een klein beetje discipline, dat is niet altijd kwalijk.

Vrijdag, 08-09-2017

Het schilderij „Libra“ heeft zijn spijker gevonden. Het was al min of meer toegezegd aan buuv, maar eindelijk hangt het ook echt bij haar aan de muur. Na maanden van treuzelen moest het toch maar gebeuren, vond ik. Een beetje drammen, en ja hoor, ze ging overstag.
Het schilderij hangt er prachtig mooi te wezen! En, zoals het hoort, pontificaal boven de bank. Ben benieuwd hoe dat uitpakt.
Gelijk ook maar even een gat in de muur voor een spiegel van dochterlief geboord en een collage van foto’s bij de computer opgehangen. Bob de Bouwer is weer heftig bezig geweest. Gelukkig heb ik uit een ver verleden nog een mooie boorhamer, daar is geen betonmuur tegen bestand. Buuv met een stofzuiger erbij, geen verdere troep en drie kwartier later was het hele zaakje gepiept.
Ging alles maar zo gemakkelijk.
Maar helaas, door schade en schande heb ik afgelopen driekwart jaar geleerd dat iets nieuws leren op deze leeftijd nauwelijks nog mogelijk is.
Gelukkig heb ik Jacques, mijn corrector. Die haalt heel geduldig de steeds terugkerende fouten er voor mij uit, ik zelf zou daar moedeloos van worden. Op de een of andere manier beklijft nieuwe informatie bij mij niet meer zo goed als vroeger het geval was. Kijk, als ik nu lekker aan de drank was, dan was daar tenminste een goede reden voor. Maar ja, al meer dan vijftien jaar totaal alcohol- en nicotinevrij, je zou er bijna trots op worden. 
Waarmee wel de oude stelling bewaarheid wordt: eenieder is een kind van zijn eigen tijd. Een logische stelling is dat natuurlijk wel.
Want waar u uw lichaam om de zoveel tijd volkomen gereproduceerd hebt, op celniveau, gebeurt dat met uw hersens niet. Dat zijn nog steeds precies dezelfde hersens als van het begin. Een beetje gegroeid tot aan uw 16e ongeveer, maar niet vernieuwd. Als een hersencel doodgaat, komt er niet een mooie nieuwe cel voor in de plaats om u blij te maken. Sommige breinschade wordt gerepareerd maar daar houdt het echt wel mee op. Het kortetermijngeheugen gaat het eerst, vandaar dat bejaarden nog alles uit hun kindertijd weten maar (bijna) niets van tien minuten geleden.
Trouwens, ‘t is maar de vraag of u daar blij van zou worden, van bij de tijd blijven. Ik denk van niet, eerlijk gezegd. Probeer dat maar eens te bedenken met die oude hersens van u.
Tot zolang, bedankt, Jacques! En ook alvast mijn verontschuldigingen voor mijn vast en zeker nog komende foutjes.

Zondag, 10-09-2017

Vijfendertig jaar geleden zeurden wij (linkse betweters) onze politieke opponenten (rechtse graaiers) de kop dol over zure regen, luchtvervuiling, walvisjacht, smeltend poolijs, Amazone leegkap, fijnstof, bio-industrie, vastgoedspeculatie en nog vele andere onverteerbare zaken. Gesteund door integere wetenschappers (en soms zelfs als werktuig daarvan), streden wij onze strijd tegen het kapitalistische egoïsme. Hoe vervelend is het om nu, 1/3 eeuw later, te moeten constateren dat wij volledig gelijk hebben gekregen. Krankzinnige tornado’s richten enorme schade aan, enorme hoeveelheden poolijs zijn al gesmolten, het sterftecijfer vanwege longkanker door fijnstof ligt vlak bij snelwegen aantoonbaar hoger dan elders in het land, de oliespeculatie creëert, onder het mom van een religieuze oorlog, een verborgen derde wereldoorlog en nog steeds leert de bezittende klasse er niets van. Al sinds in 1835 de eerste economische crisis zich aandiende (ja, toen al), doen de kapitalisten niets anders dan pappen en nathouden, liegen en bedriegen teneinde... ja, teneinde wat?
Des te blijer stemt het mij dat ik gisteren in de krant las, dat uitgerekend Den Haag te lijden had onder de zware regenval in Nederland. Over nathouden gesproken! Want dat onze daar werkende politici aan het handje lopen van het grootverdientuig, uitzonderingen daargelaten, dat is zeker.
De zorgkosten zijn niet hoog omdat er zoveel zieken zijn, nee, omdat er op de medicijnen veel te veel verdiend moet worden vanwege de aandeelhouders. En ook omdat het midden- en bovenkader in de zorg veel te duur is geworden. Specialisten die drie keer zoveel verdienen als de minister-president, dat is geen uitzondering. Absolute waanzin! Prijsopdrijving door het creëren van schaarste op alle fronten. Onbetaalbare huren door liberalisatie van de woningmarkt, het houdt niet op. Eerst propageren dat beide ouders moeten werken (D66!) om zodoende opnieuw alle prijzen zichzelf te laten verhogen omdat er meer geld op de markt is gekomen. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, jaja! Wat een vunzigheid.
Graai, graai, graai, hebben, hebben, houden, houden.... En die arme moslims, die denken voor hun  religie te strijden, hebben niet eens door dat zij door hun inzet het kapitalisme in het Midden-Oosten in het zadel houden. Niks Allah, Mammon! *
Ongeveer net zo als de GroenLinkse kiezers die denken dat ze sociaal zijn, terwijl het neoliberalisme hartstochtelijk door hun clubje omarmd wordt. Even te uwer informatie: neoliberalisme is precies hetzelfde als kapitalisme, het is slechts een andere naam om te verhullen dat dit asociale systeem nog steeds de westerse dictator is.
Arme GroenLinksers, wat zal de waarheid wreed voor jullie zijn.

* Saillant detail, Mammon is een van oorsprong Syrische afgod.

 

Maandag, 11-09-2017 

Eindelijk was mijn tuintje weer een beetje aan het genieten van de zon, gisteren. Na al die r-in-de-maand-regen. En ook Pantu lag onmiddellijk uitgebreid en uitgestrekt op de tegels. Geen betere warmte dan zonnewarmte. Energie voor niks, dat is het betere werk.
Ik snap wel waarom de westerse economie niet draait in tropische landen. Zon genoeg, beetje eten, beetje voortplanten, wie doet me wat. Als het geld helemaal op is, ach, dan kunnen we altijd nog zien hoe we weer aan munten komen. Terwijl in Nederland de zuurverdiende spaarcentjes opgaan aan zonnebanken en hypotheken. IJdelheid en zekerheid gaan hand in hand in somber Nederland.
Als de wereld straks weer een beetje, wat zeg ik, heel veel minder bevolkt is dan nu, de bevolking gedecimeerd door eigen waanzin, gaan we weer met z’n allen in de tropen en subtropen wonen. Lekker niets doen, zonder Calvijn en Luther, zonder goden en godinnen, zonder heilige moeders maar vooral, zonder erfzonde. Heerlijk genieten van zon en maan, eb en vloed en we plukken ons maaltje gewoon weer uit de bomen.
Wat we vroeger ook deden, precies. Die chimpansees zijn zo dom nog niet. Die zijn lekker chimp gebleven, die wisten best wat Darwin later uit zou gaan zoeken.
Zitten we daar dan eenmaal, vaardigen we een verbod uit op alles wat riekt naar techniek. Wie het wiel uitvindt, mag zich niet meer voortplanten. Zo houden we de bevolking ook lekker klein.
Eindelijk vrede op aarde, in de aapjes een welbehagen. Eindelijk in het Paradijs.

Dinsdag, 12-09-2017

Het huis was stil. Buiten was, ondanks de stevige wind, ook al weinig van het anders zo aanwezige stadslawaai te horen. Gewoon stil! Of eigenlijk, ongewoon rustig. Misschien juist wel dankzij die harde wind, realiseer ik me nu. Een ver verwijderde ambulance verhief even zijn sirene, maar ook die werd al weer snel gemaand zijn mond te houden.
Toch was het maandagmorgen, iedereen zou nu toch onderweg naar baas, werk of juist terug naar huis moeten zijn. Het is 08:18 op mijn computer, en binnen en buiten is het stil. Toch maar gewoon beginnen.
Ik heb de commentaren op het dagboek van gisteren gelezen, de reageerders van repliek gediend, de complimentjes dankbaar aangehoord en anderen een hart onder de riem gestoken.
Een mens maakt heel wat los als hij zijn stem verheft. Zoveel is zeker. Die al vermelde complimenten, oké, maar ook wel agressieve reacties, alles komt voorbij. Ik heb mij m’n hele leven dan ook niet stil gehouden als ik onrecht bespeurde. Dat heeft weinig vrienden en veel vijanden opgeleverd. Gelukkig heb ik daardoor ook een brede rug gekregen. Waar een hoop van afglijdt. But don’t shoot the messenger! Kill the problem!
Helaas zijn er maar weinig mensen die dat willen begrijpen. De consequentie is namelijk, dat je er dan zelf iets aan moet doen.
Je leven misschien moet veranderen, maatregelen nemen. En als je daar dan bang voor bent, voor die verandering, is agressie vaak het gevolg. Zo is ook John Lennon aan zijn eind gekomen, dat weet ik wel bijna zeker. Met liedjes als „Woman is the nigger of the world“ maak je geen vrienden. Ja, onder veel vrouwen. Maar je bent gelijk een verrader onder de mannen. Sommigen althans. Velen zelfs! Het is niet anders.
Kiezen voor een kamp betekent nu eenmaal dat je gelijk een vijand van het andere kamp bent. Polarisatie is een effect, geen middel, alhoewel er voldoende (voornamelijk foute) politieke partijen zijn, die proberen het als middel te gebruiken. Teneinde zelf macht te verwerven onder het motto: verdeel en heers.
Gelukkig heeft dat spreekwoord zijn langste tijd gehad. Dankzij het internet is er zoveel informatie voorhanden, dat aperte leugens snel kunnen worden ontrafeld en zo hun kracht verliezen.
Wees dan ook extra voorzichtig als bewindslieden schermen met het inperken van de vrijheid van het internet.
Dan maar wat vervelende reaguurders, alles liever dan een vrijheid-van-denken beperkende dictator.

Woensdag, 13-09-2019

Het weer zal wel een forse rol meespelen, maar het is opvallend hoeveel fruitvliegjes er dit jaar zijn. Ook zal het feit dat ik mijn tuin voor de helft één spade diep heb omgelegd niet echt meehelpen. Al vele honderden zijn door mij vermoord en nog veel meer heb ik met de kruimeldief opgezogen. Die ik overigens wel weer in de tuin loslaat. De vliegjes, niet de kruimeldief.
Voor datzelfde ongedierte heb ik overigens wel een goede tip, naast de vriendelijke stofzuigertip. Doe in een glas of een potje zonder deksel een beetje water, een scheutje azijn en een drup olie, doe er wat vershoudfolie overheen en prik er met een satéprikker een gaatje in. Niet te groot, anders ontsnappen ze weer. Elastiekje erom, klaar!
De azijn is voor de beestjes een koninklijk buffet en eenmaal in het glas, kunnen ze niet meer ontsnappen. Het is geen fris gezicht, maar alles beter dan voortdurend om je hoofd zwermend klein gespuis. Zet het glas een paar meter van u af, het liefst voor een raam en u kunt weer rustig doen wat u altijd al deed. Wat dat dan ook maar moge wezen, daar ga ik natuurlijk niet over.
Gek genoeg heb ik dit jaar nauwelijks last van neefjes. U weet wel, die irritant snerp-zoemende muggen die ervoor zorgen dat u ‘s nachts, gewapend met een al dan niet elektrische vliegenmepper, als een idioot door uw slaapkamer springt. Terwijl ze altijd op een plekje zitten waar u eigenlijk net niet bij kunt. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik kan echt niet slapen met zo’n etter in mijn buurt. Hij zal en moet dood.
Overigens, de naam neefjes wordt vooral in het noorden des lands gebruikt (denk aan bloedverwant, een neef) en vliegen heten hier juist muggen.
Rare jongens, die Groningers. Zou Goscinny de stripfiguur Obelix laten zeggen. Als René niet al heel lang dood zou zijn (1977, RIP).

Donderdag, 14-09-2017

Vandaag ga ik mijn creatieve werk veiligstellen. Toen ik zag hoe het huis van mijn overleden buurman werd uitgeruimd, twee weken geleden, sloeg mij de schrik om het hart. Dat moet je je toch niet voorstellen, dat je levenswerk domweg uit het raam in een vuilniscontainer wordt geflikkerd. Door malloten die een ingelijste foto of prent al schilderij noemen. Of, nog erger, een borduurwerk met de Groningse Martinitoren. Als er maar een lijst om zit, dan heet het al zo voor hen.
Om dat te voorkomen heb ik met een vriendin afgesproken dat zij mijn werk krijgt/bewaart en erft in geval van onvoorziene omstandigheden. Zij weet wel wat ermee moet gebeuren en kent mij meer dan goed genoeg om de juiste beslissingen daarover te nemen. Overigens, de uitdrukking ’’onvoorziene omstandigheden’‘ is wel wat eufemistisch voor hoe ik normaal over doodgaan praat.
Maar u begrijpt wat ik daarmee bedoel, hoop ik. Per slot van rekening zijn mijn creatieve werkstukken mijn kinderen, mijn verlengstukken naar de eeuwigheid. Anderen gebruiken daar hun genen voor, spelen het spel zoals het biologisch gespeeld dient te worden, maar figuren als ik doen dat nu eenmaal iets anders. Op tienerleeftijd wist ik al dat mijn genen niet doorgegeven moesten worden, daar zou niemand blij van worden.
Later, toen ik mij liet steriliseren gedurende mijn kunstacademietijd in Breda, bleek dan ook dat mijn zaad nauwelijks levensvatbaar was. Alsof ik het al wist. Mijn kinderen zijn gewrocht uit klei, olieverf, hout en acryl. En woorden!
Zelfs met koper heb ik nog gewerkt. Nota’s zo ingepakt met koperbuis dat ze alleen met een ijzerzaag of soldeerbrander tevoorschijn gehaald konden worden. Wat natuurlijk een leuke manier was om te vertellen dat ik echt niet geloofde dat ook maar iemand die nota’s ooit zou lezen. En tot de dag van vandaag ben ik er heilig van overtuigd dat dat ook zo is. Boekenkasten vol ongelezen letters, volzinnen en paragrafen. What a waste!
Als afsluiting: het heeft gisteren behoorlijk gestormd, de weg voor mijn huis ligt vol afgerukte takken, het wordt vandaag buiig met een temperatuur van een graad of dertien en het bestelde boek van Boelgakov is aangekomen. Laat de herfst maar komen, alles staat klaar.

Vrijdag, 15-09-2017

De schilderijen en kunstboeken afgeleverd in Warffum, die zijn veilig. Een pak van mijn hart. En het was erg gezellig om de vriendin weer even te zien. Koffie drinken, appelcake eten, bijkwekken, we zijn net twee meiden samen. Zij appelleert duidelijk aan mijn anima en bij haar kan ik daar rustig aan toegeven. Dat is heel prettig.
Ook nog een paar mooie vogelboeken bij een andere kennis afgeleverd in Leens, ik was toch al met een rondje over het Hoogeland bezig. Die niet thuis was, maar er was wel een plekje om de boeken neer te leggen zodat ze niet nat zouden worden. Onder het konijnenhok. Zij ook blij, berichtte ze me later. Onderweg nog een schitterende regenboog gezien, dat is op het platteland toch een heel ander gebeuren. Ik kan me ook wel voorstellen dat zoiets de basis vormt voor afgoderij en bijgeloof. Helaas kon ik op dat moment net niet stoppen, dus geen foto. En ook geen pot goud, helaas. Terug in Groningen een welverdiend gebakken visje én een eierbal bij mijn favoriete visboer gekocht. Die eierbal, hier aaierbaal genoemd, is een typisch Groningse lekkernij, wordt beweerd. Hier een link voor deze schitterende snack. https://www.sikkom.nl/tien-weetjes-over-eierbal/
Een klein dutje thuis later (moest even uitbuiken, dat snapt u) werd ik door de buurvrouw gebeld of ik nog zin had in een rondje met het hondje. Dat had ik, en samen naar het park. Daar mag Pantu loslopen, er zijn altijd meer bazen met honden, leuk genoeg. Ook voor ons.
Nadat buuv met een mislukt schot Pantu’s tennisbal zoek had gemaakt, moesten we maar weer op huis aan. Wat mij betreft, tenminste, de hond hoefde nog lang niet. Jack Russells staan niet voor niets bekend om hun tomeloze energie.
Begin volgende maand is de Hoornseplas, ik had u daar al eerder over bericht, weer open voor hondjes en baasjes, dat is een belofte voor mooie wandelingen. Kan me er nu al op verheugen.
Had nog een bakje nasi in de vries, gelukkig ook geen omkijken naar het avondeten meer. Kortom, een uiterst relaxte dag. Daar lust ik er wel meer van. Maar ja, dat heeft een mens niet in de hand. Gelukkig maar!

Zaterdag, 16-09-2017

Uit Warffum ook een zak appels meegekregen, de meeste waren van het ras goudrenet, de andere soort kon ik niet zo goed thuisbrengen. Maar samen met de appels uit mijn koelkast (Pink Lady) stonden ze garant voor een voortreffelijke appelmoes. Een bak voor buuv en een bak voor de baas zelf, anders komt het toch niet op. En buuv-dochter is in de puberleeftijd, die wil enkel biologisch en onbespoten, iets wat veel voorkomt bij meisjes op die leeftijd. Naast paardrijden. Wat ik overigens een prachtig fenomeen vind. Het biologische, niet de paarden. Die verdwijnen bij de komst van het eerste vriendje. Meestal.
Op de leeftijd dat hun lichaam zich klaar maakt om te gaan reproduceren, denken meisjes na over gezond eten en gezond leven. Is dat niet fantastisch? Dat kun je geen toeval meer noemen. Eerder toegepaste biologie. Een fraai staaltje van omgekeerd redeneren, daar betrap ik mezelf nu op. En nee, dat leg ik niet uit!
Jammer dat ze meestal dat standpunt zo snel weer verlaten, gedwongen door onze consumptiemaatschappij. Toch blijven er nog veel meisjes in die hoek hangen en storten zich verwoed op de biologische, sommigen zelfs op de biodynamische leefstijl. Veelal bemannen, eehhh... bevrouwen ze als vrijwilligster de talloze onbespoten winkels om daar hun zegenrijke werk te doen. Gesteund door hun eigen geitenwollensokkendrager thuis op een klein boerderijtje. Maar, zoals gezegd, de meesten haken uiteindelijk weer af, het supermarktgemak dient nu eenmaal de mens.
Toch is ook daar tegenwoordig een forse plek ingeruimd voor het betere eten. Mijn route door de supermarkt gaat ook langs die afdeling en vaak neem ik daar wel spullen van mee. Maar ja, die al eerder genoemde pink lady’s liggen me dan weer zo verleidelijk toe te glimmen op de gewone groente- en fruitafdeling dat die dan wel weer met mij mee mogen.
Toch is het een goede zaak dat het alternatieve eten beschikbaar is, alhoewel we ook hier een omgekeerde redenatie aantreffen.
Het alternatieve is natuurlijk helemaal niet alternatief. Het is de oorsprong.
Juist de plofkip, de bespoten appel, de afgrijselijke slachthuizen zijn de alternatieven. Ter wille van de rijkdom van een kortzichtige elite. Genoeg daarover, in dit dagboek wordt uitgebreid ingegaan op dat onderwerp.
Laat ik vooral niet mijn vreugde over onuitroeibare biologische tienermeisjes door egoïstische ellende overschaduwen. Zij zullen immers het aardrijk beërven.

Zondag, 17-09-2017

Alweer een regenachtige dag voorbij. Ze rijgen zich nu aaneen, het is een echte herfst. Mijn dipje, zeg maar dip, is zowat verleden tijd na het nemen van de beslissing over mijn kunst. Die nu veilig is voor de opruimbarbaren, zou ik dit ondermaanse plotseling moeten verlaten. Exit onderwerp, exit lagedrukgebied.
Buuv-dochter heeft zowat in haar eentje de grote bak appelmoes leeggegeten, zo lekker vond ze het. Het blijft mooi om voor mensen smakelijk eten te maken.
In een volgend leven, zou ik ervoor kiezen daarin te gaan geloven, word ik wel een echte kok. Maar dan wil ik wel gelijk een heel goeie ’‘echte kok’‘ worden, zo eentje met Michelin-sterren en zo. Het enige wat ik nu van dat mannetje heb is mijn taille.
Verder is er deze afgelopen zaterdag niets bijzonders gebeurd, wel wat last van blaren in mijn mond.
Die zitten daar vanwege de genen, de hele familie van moeders kant heeft daar last van. Een vervelende en pijnlijke kwaal die nog verergert als ik poets met tandpasta. Aften, zo heten die blaren.
Ze gaan meestal gepaard met een wat zwakkere conditie en/of vitaminetekort. Maar niet noodzakelijkerwijs, er schijnen ook andere triggers te bestaan. Zoals chocolade, dat is helemaal taboe. Dat is natuurlijk erg jammer voor een zoetekauw als ik.
Mijn familie is niet de enige die daar last van heeft, las ik toen ik daar wat inlichtingen over inwon. Het schijnt dat twintig procent van de bevolking aan deze kwaal lijdt.
Ach, het zal mijn tijd wel duren, maar ongemakkelijk is het wel. Uitkijken dat je er niet kribbig van wordt, is de beste raad. En vitamine B12 slikken, dat schijnt te helpen. Maandag maar even halen, wie weet.

Maandag, 18-09-2017

Na wat verwarring over de vorige aflevering zal ik de derde alinea over een volgend leven wat verduidelijken. Zet u schrap! Ik wil u namelijk kort en bondig iets proberen te vertellen, waar anderen hele boekwerken voor nodig hebben. Ik doe derhalve een ernstig beroep op uw inlevingsvermogen.
Zoals bekend mag worden verondersteld (en de naam van het dagboek geeft dat ook aan), is het uitgangspunt van dit dagboek de liefde. Daarmee bedoel ik niet de liefde voor een partner. Alhoewel de kapstok mijn verliefdheid op die heerlijke Française was.
Maar ik bedoel natuurlijk de liefde voor Moeder Aarde. Waar wij allemaal kinderen van zijn.
Nu worden wij mensen op deze Aarde geregeerd door verschillende systemen en/of religies. Even de paar grootste. De Islam beheerst zowel het politieke, het financiële en het religieuze aspect van de landen die daaronder vallen, het Christendom vooral het economische aspect en in mindere mate het religieuze. De katholieken verliezen zich in verering van een moeder van een profeet en hebben als economische nageboorte de maffia, ook fijn! Joden vinden zichzelf per definitie het uitverkoren volk en ook zij hebben een diepe traditie voor wat betreft graaien en schrapen.
De systemen in het Verre Oosten kenmerken zich door verschillende kasten om de broodnodige macht uit te kunnen peuren en hebben daar ook weer bijpassende religies voor bedacht. Daarnaast zijn er ook nog landen die duidelijk door misdaadsyndicaten geregeerd worden, meestal vergezeld door een dictator. Veelal aan te treffen in Zuid-Amerika. Als laatste: hier in het “vrije“ westen worden we gekoeioneerd door een kapitalistisch systeem, tegenwoordig neoliberalisme geheten. Hoe dan ook, allemaal ismes.
Er is echter één denktrant die zich daartegen verzet. U raadt het al: zen. Die manier van denken gaat er, heel in het kort, domweg vanuit dat alles wat je doet, alles wat je meemaakt, alles wat er gebeurt eigenlijk alleen maar in jouw hoofd plaatsvindt. Omdat dat om die reden strikt persoonlijk is, kan het nooit een isme worden.
Die stroming is al eeuwenoud, zeg maar uit de zesde eeuw v.C., en is gebaseerd op een zodanig inzicht in de menselijke geest dat ontsnapping aan dat zonet genoemde isme mogelijk is. Zelfs terwijl je er middenin zit. Dat wordt ook wel verlichting genoemd.
Dit is een ander soort verlichting dan de term die in Europa gebruikt wordt om de overgang aan te duiden tussen religieuze indoctrinatie en wetenschappelijke redenatie in de vroeg-achttiende eeuw.
Waar het op neerkomt: een mens die de zen-manier van denken hanteert, kan gemakkelijk stellen, dat dat, wat hij gelooft, voor hem de waarheid is. Zijn waarheid. Dus als ik besluit, voor mezelf, dat er een volgend leven is, dan is dat ook zo. Kort geleden heb ik u al verteld dat een niet-katholiek nooit een katholiek wonder zou beleven. En christenen geloven in een hemel na dit bestaan, dat mag ook en die bestaat dan eveneens! De Indianen hadden hun eeuwige jachtvelden. Zij wisten wel waar en hoe ze die moesten vinden. U mag kiezen.
En omdat ik niet in een toekomst geloof (die is er immers nog niet) en weet dat mijn verleden slechts in mijn hoofd bestaat (het is mijn verhaal), is voor mij de logische conclusie dat er alleen maar een nu als gegeven bestaat. En dat ’‘nu’‘ is voorbij als je het benoemt. Ziedaar de paradoxale waarheid. Dat is heel basaal: zen. Uiteraard is dit heel beknopt, ik kan er hier niet uitgebreid op ingaan, dit is een dagboek, niet een essay.
Ergo: ik kies niet voor een volgend leven, ik kies uitsluitend voor wat ik nu beleef. En dat is al lastig genoeg, omringd als ik ben door de producten van goedetoekomstgarandeerders.
Zij verkopen iets wat niet bestaat. In de hoop dat u niet uw hersens gaat gebruiken, maar bang blijft voor toekomstige droefenis.
Helaas heb ik dan een slechte mededeling voor u: ook u zult zich daar niet aan kunnen onttrekken. De hoofdregel van de dalai lama: er is leed.
Blijft aan u de keuze, doe ik mee met dit systeem of beklim ik de barricaden om onze zelfgekozen dictator van zijn voetstuk te gooien. Want uitsluitend zonder ismes zullen we kunnen terugkeren naar een heel veel kleinere wereldbevolking, die nodig is om Moeder Aarde te redden van de kanker die mensheid heet. Zen-denken is een van de mogelijkheden om daar te komen. Toekomst of geen toekomst.

Dinsdag, 19-09-2017

Toegevend aan de aloude traditie heb ik een maandag-wasdag gehouden. Ook de door mij verzamelde vaat moest worden aangepakt en het interieur kon wel een stofzuiger gebruiken. En na de zondagse hersenbreker om het dagboekstukje over zen te kunnen schrijven (op maandag 18-09 gepubliceerd) werd het tijd om het hoofd wat stil te zetten. Niets werkt beter om dat te bereiken dan allemaal dingen te gaan doen, waar je niet bij na hoeft te denken. Jawel, het huishouden. Dat vereist slechts fysieke inspanning, geen intellectuele. Waarmee ik niet de miljoenen huisvrouwen overal ter wereld wil beledigen,  het huishouden doen is een prestatie van formaat waar vele knappe koppen niet aan toekomen.
Maar de meeste van die bolleboosjes (ach gut!) verdienen genoeg om die inspanning door een ander te laten doen. Want waar men meestal niet bij stilstaat: ook lichamelijke inspanning vereist geduld. Maakt u die grote afwas in één keer af? Stofzuigt u het hele huis in één keer? Nee toch!
Voor die afwas hebben we een machine uitgevonden, daarvan staan er vele tienduizenden dagelijks te draaien in Nederland, voor het stofzuigen hebben we de huishoudster. Of apparaten (robots!) die uw huis schoonzuigen, eerlijk waar, die bestaan ook al. Want een huis is een vieze plek en een hoop werk om echt schoon te houden.
Gaat u maar eens met een vochtig doekje bij uw boekenkastplanken langs, ik wed dat u zich dood schrikt. Niet doen, af te raden, dat maakt nog meer rommel. Volgens mijn grote voorbeeld Midas Dekkers is trouwens de oorsprong van een fors deel van dat stof bekend. U bent dat zelf. Tenminste, uw vorige zelf. En ik heb geen enkele reden om aan deze bioloog/schrijver te twijfelen. Maar nu ik mijn huis gekuist heb (mooi hè, huis gekuist!), kan ik vandaag, voor het eerst dit najaar, me echt met schilderen gaan bezighouden. Is het voornemen. We wachten af of ik dapper genoeg ben.

Woensdag, 20-09-2019

Even een potje azijnpissen. Ik kan het niet helpen, het moet!

De op een na vervelendste dag van het jaar is weer voorbij. Onze, door een kleine Franse keizer aangestelde, Duitse heersers, die zich nu al meer dan tweehonderd jaar hebben verrijkt over de hoofden van de Lage Landen-bevolking, hebben hun jaarlijkse toneelstukje weer opgevoerd.
Toegezwaaid met vlaggetjes en andere attributen, hebben ze zich weer gekweten van hun belangrijkste taak: het volk brood en spelen geven. Een zeer lucratieve bezigheid.
Rijen dik staan ze zich weer te vergapen aan de van henzelf gestolen rijkdom, de moeders met jengelende kinderen, ouwe dweepwijven, oranjezieke homo’s en malloten die zo nodig op de tv moeten. Ik noem Johan Vlemmix natuurlijk niet bij naam, dat zou hij niet willen. Maar u mag bepalen bij welke categorie hij hoort.
Een nader onderzoek vereist natuurlijk wel de band met het koningshuis die bij veel homo’s aanwezig is. Daar zal vast wel eens een boeiend artikel over geschreven zijn, heb het nog niet voor u kunnen opsporen. Mocht ik het vinden, ik zal het u doorgeven.
Een ding wordt echter in al dat feestgedruis en vlaggezwaai vergeten: het volk wil helemaal geen brood en spelen. Het volk wil een nette baan, het volk wil bestaanszekerheid en vooral: rechtvaardigheid. De criminelen voldoende maar wel fatsoenlijk gestraft en niet geridderd, echte slachtofferhulp, rechters die zich deze keer eens niet plooien naar het rechtse model, geen fascisten in de Tweede Kamer, een veldwachter op straat zodat de altijd aanwezige Swiebertjes zich ook blijven gedragen, dat zijn de wensen. Het is heus niet zo moeilijk.
Maar vooral geen religieuze bemoeienissen in de politiek, scheiding van kerk en staat is absolute voorwaarde.
Vreemd genoeg heeft de onderdrukking die al voor de middeleeuwen bestond, door een zelfuitgeroepen elite te vuur en te zwaard afgedwongen, vandaag de dag nog steeds bestaansrecht. Dat zou toch in een verlicht land als Nederland niet meer mogen.
Hoezo verlicht! Zelfs voetballen kunnen we niet meer. Om dat gat te vullen worden snel wielrensters, zaalhandbalsters, oranjevoetbalsters, ja zelfs waterpolosters uitgeroepen  tot nationale heldinnen. Ook op de turnbalk (ongekend) hebben we een kampioene! Met als pronkstuk een goedlachse hardloopster, die wereldtitels verzamelt. Allemaal vrouwen! En een zwaarlijvige darter die z’n miljoenen met een drietal pijltjes bij elkaar heeft gegooid, maar ja...
Klaar! Uitgepist! Afknijpen, afschudden, opbergen en wegwezen.

Donderdag, 21-09-2019

Na zo’n aflevering als die van gisteren kun je het wel uittekenen. Een fors aantal reacties van mensen die er òf nog nooit zo tegenaan hebben gekeken, òf die zich heftig in hun kruis getast voelen omdat ze er zo nog nooit tegenaan hebben durven (kunnen) kijken.
Gelukkig zijn de rechtse reacties altijd gelijk, gespeend als rechtse denkers nu eenmaal zijn van creativiteit. Anders waren ze wel linkse denkers, immers. Gelukkig is dit slechts een door een linkse malloot opgeschreven stukje op het world wide web dat je zo terzijde kunt leggen.
Maar waarom zou je dan zo reageren? Ach, als iets au doet is het raak, moet je maar denken. En als het zeer genoeg doet, kun je de au ook niet meer inhouden.
NB Ik heb het over linkse “denkers“, niet over linkse politici. Je staat er raar van te kijken hoeveel zogenaamd linkse politici juist rechts denken. Een herijking of herdefiniëring van het begrip links is hard nodig.
Want volgens de oude definitie kan zelfs een uiterst rechtse figuur in de huidige politiek als links gekenmerkt worden. (Wilders als nationaal-socialist).
Voor eens en voor altijd: het nationaal-socialisme heeft niets met socialisme te maken en is derhalve niet links, ook niet in dit dagboek. Zelfs in onze Tweede Kamer zit het blonde fenomeen uiterst rechts. Waar de man echt hoort.
Wat de meeste mensen echter niet doorhebben: de PVV is een door de VVD gecreëerd monstrum om volkse kiezers geniepig bij de linkse partijen weg te trekken. Wat hen erg goed gelukt is, moet ik toegeven. Politiek gezien een prestatie van formaat.
Het merendeel van deze volgers is immers nauwelijks politiek bewust en uitsluitend aan te spreken op het onrecht dat hun aangedaan wordt. En toen datzelfde onrecht niet meer benoemd werd door de naar rechts opgeschoven voormalige arbeiderspartij PvdA, was het voor Gekke Geertje Wilders een koud kunstje om deze stemmen in zijn kamp te krijgen. Daarom vinden ze het ook helemaal niet erg om niet mee te regeren. Want A. ze kunnen toch niet waarmaken wat ze er in al hun opgelaten ballonnetjes uitkramen en B. op deze manier blijven de stemmen ongebruikt en kunnen derhalve niet naar het politiek-linkse blok teruggaan. Sluw, op z’n minst. Ben er zelfs jaloers op, op zo’n machinatie. Wat niet wil zeggen dat ik er gelukkig mee ben. Waar ik wel gelukkig mee ben, dat vertel ik u morgen.

Vrijdag, 22-09-2019

Gisteren heb ik u beloofd te vertellen waar ik wel gelukkig mee ben. Onder het motto: count your blessings (en dat voor een heiden!) is het jezelf en anderen vertellen waar je tevreden mee bent, zeer effectief gebleken. Na het, al dan niet terechte, gemopper van de laatste twee dagen is het nu weer tijd voor bezinning.
Het belangrijkste: ik ben vooral blij met het feit dat ik zelf op deze gedachten kom, dat ik daar geen -peut voor nodig heb. Dat deze werkwijze in mijn geest verankerd zit. Want dat verankeren, dat is de optelsom van al mijn in het verleden gedane moeizame inspanningen.
Terugkijkend kan ik zeggen dat ik dat in ieder geval goed heb gedaan, mijn neiging tot retro- en introspectie onderhouden. En staven met nieuwe inzichten, waar nodig. Zolang ik dat doe, werkt het belangrijkste deel van mijn lichaam nog goed.
Nee, niet wat u denkt! Ik bedoel mijn geest!
Meer praktisch gezien ben ik erg blij met mijn vermogen tot alleen zijn. Zonder in de valstrik te trappen dat alleen gelijk zou staan aan eenzaam. Al het manipulerende geleuter over eenzaamheid gaat er bij mij niet in. Het overgrote deel van mijn alleenstaande kennissen, zijn uiterst tevreden over hun solo-optreden in dit bestaan.
De niet-tevredenen vertonen veel kenmerken van pathologisch gedrag. Zoals een obsessieve bezitsdrang en een lacune voor wat betreft zelfcorrectie en grensverleggend bijgeloof. Dat laatste is veel voorkomend bij spiritueel aangelegde figuren, die in die hoek een oplossing zoeken voor hun niet bestaande eenzaamheid. Deze niet-tevredenen zijn duidelijk wel rijp voor een -peut.
Let wel, net als bij geloof: ik bagatelliseer niet uw eenzaamheid, al lijkt dat zo, ik meld slechts dat u er misschien verkeerd tegenaan kijkt. Want ook hier geldt: ev’rything is in the eye of the beholder. Alleen al van stand- of gezichtspunt veranderen kan bij u een grote opluchting teweegbrengen.
Het besef dat er zonder regen geen leven mogelijk zou zijn op onze planeet, laat u fluitend door een buitje wandelen. Wel uitkijken voor een verkoudheidje, zei vroeger een zeer wijze vriendin midden in de nacht in een Breda’s café tegen mij. Geestelijk niet te beschadigen is iets heel anders dan lichamelijk onkwetsbaar. Zo is het. Al deze dingen beseffende, zijn er veel elementen in mijn leven aan te wijzen waar ik gelukkig mee kan zijn. Die lijst bespaar ik u. Maak maar lekker uw eigen lijst.

Zaterdag, 23-09-2017

Met de bovenbuurman naar de kust, om precies te zijn, naar Holwerd geweest. Als uitstapje.
Lekker binnendoor, routeplanner op kortste route en minst aantal snelwegen en een mooie rit is gegarandeerd. Over smalle wegen tussen de weilanden door met precaire situaties als je per ongeluk toch een tegenligger treft.
Heel veel vogels gezien onderweg maar het mooiste waren de vogels op de pier van Holwerd zelf.
Water trekt altijd, we liepen, na de auto geparkeerd te hebben, even naar de wadkant van de pier en daar zag ik twee steenlopertjes, totaal niet gealarmeerd, hun kostje bij elkaar scharrelen.
Ik snel terug naar de auto om de camera op te halen, ze waren er gelukkig nog toen ik terugkwam. Eentje liet zich erg mooi fotograferen en die staatsiefoto is inmiddels al gepubliceerd op Facebook.
Verder nog gezien qua vogels: grote zilverreiger, blauwe reigers natuurlijk, knobbelzwanen, verschillende soorten ganzen, witgatje (juveniel), tureluur, bergeend, buizerds en een paar biddende valkjes. Zelfs nog een late scholekster. En natuurlijk verschillende soorten meeuwen, maar die zijn er altijd en overal. Zo gewoon dat je ze bijna vergeet. Net als de mussen.
De bovenbuurman is totaal geen vogelaar, die was helemaal verrukt van die steenlopers zo dichtbij. Gelukkig lieten de vogels die hij wel kon herkennen, zich ook nog zien, niet alle kieviten waren al het land uit en deze laatste vogels toonden speciaal voor hem hun acrobatische vliegkunsten nog een keer. Ik mocht ook kijken, dat was bij de prijs inbegrepen.
Maar al die duizenden steenlopertjes die je door hun camouflagekleuren bijna niet zag op de zijkant van de pier, ware het niet dat er af en toe toch eentje bewoog of een vlerk strekte, prachtig! Een foto van die zijkant van de dijk heb ik ook maar op Fb gezet.
In het restaurant hebben we als afsluiting een heel goede kop koffie met een veel te vet saucijzenbroodje genomen, maar op zo’n dag mag zoiets.
En toen tevreden terug naar huis. Dit keer gewoon over de snelweg. Een zeer geslaagde trip.

Zondag, 24-09-2017

U leest dit niet. Ja, ik weet het, het staat er echt wel. Maar gisteren is de wereld vergaan, volgens mijn corrector en volgens de christelijke numeroloog David Meade, dus de kans dat dit ooit door u aanschouwd wordt, is miniem. Wat natuurlijk spijtig is, want zo krijg ik mijn jaarproject nooit af. Potverdomme! Kon er nu niet even gewacht worden tot 15 november?
Begin ik ook eens een keertje iets, werkt de een of andere god me weer tegen. Had ik maar moeten luisteren, vroeger op catechisatie. Maar ja, ik hoor best, gehoorzaam jaknikken gaat me alleen niet meer zo goed af. Overigens gaat dat horen de laatste tijd ook wat achteruit, maar de jaren gaan tellen en dan krijg je dat.
Het is natuurlijk allemaal dwaasheid, religieuzen vergeten constant dat de boeken die zij lezen én waarin zij geloven, zijn geschreven door mensenhanden, gekoppeld aan een zeer bijgelovig, nog maar nauwelijks ontwikkeld mensenbrein. Dat echt niet kon bevatten dat iets wat je niet kon verklaren, niet per se het werk van een god zou moeten zijn.
Een brein dat in die tijd, waarin men nog geen flauw idee had van zwaartekracht, nauwelijks het feit kon accepteren dat de Aarde een klein planeetje was dat rond een zon draaide en al helemaal niet het centrum van de kosmos was. Al die ontdekkingen zouden pas een kleine tweeduizend jaar later gedaan worden. Als je toentertijd rondgelopen zou hebben met de kennis van vandaag, had je je eenentwintigste verjaardag echt niet gehaald. Had je naast die andere profeet gehangen op de berg Golgotha. Tenminste, als je in die buurt had gewoond. Elders zou je vast in een ton met spijkers gestopt zijn en de rivier in gesmeten, of gewoon heel gemakkelijk: kop d’r af. Eventueel de brandstapel, ook een redelijk alternatief. Jaja, de mens is creatief als het op moord aankomt.
Kortom, je zou het brein van een peuter gehad hebben. Een kind, dat alleen maar kan bevatten wat zijn oogjes zien. En daar een boek over schrijft wat de andere kinderen dan moeten geloven. Een boek over heel grote geesten die je altijd komen voeden, of die voor je zorgen tot in de eeuwigheid. Weet dat kind veel dat dat gewoon zijn vader en moeder zijn. En dat die eeuwigheid ophoudt zo gauw die oogjes echt naar buiten beginnen te kijken. Eeuwigheid is de grens van uw bevattingsvermogen, niet een lineaire interpretatie van tijd. Voor hem/haar zijn pappa en mamma gewoon god en godin, het weet immers niet beter.
Gelukkig weten we tegenwoordig wél iets beter. Maar nog lang niet alles. Elke nieuwe ontdekking creëert duizenden nieuwe vragen, zo hoort het te gaan. Dat is de ware interpretatie van oneindigheid, van de al genoemde eeuwigheid. Een mens is nooit uitgeleerd. En kan derhalve ook nooit zeggen dat hij de waarheid in pacht heeft. En dat is de enige waarheid. Lang leve mijn favoriete paradox! 
Terug naar de opmerking van mijn corrector: mocht onze Aarde uiteindelijk toch niet vergaan zijn en u leest dit wel - gelukkig maar - dan heeft de beste, brave man nog veel meer te corrigeren. Zo hou je het werk in de wereld.

PS Die corrector maakte maar een geintje, David Meade niet.

PPS Door het schrijven van dit stukje dagboek weet ik in ieder geval zeker dat ik bij die vernietiging niet in de hemel kom. Maar daar wil ik dan ook helemaal niet heen.
De verblijfplaats van een god, die zeven miljard mensen, minus zijn eigen volgelingen, op een zonnige zaterdag vermoordt, is voor mij taboe. Over discriminatie gesproken! De hel kan niet erger zijn dan dat. De keuze wordt me zo wel gemakkelijk gemaakt. 

Maandag, 25-09-2017

Het bijna, maar toch niet, vergaan van onze planeet heeft me er toe aangezet weer te beginnen met het heuse schilderen. Had ik de vorige dagen de doeken al geprepareerd (voor zover nodig), de ezels klaargezet, de verf nagekeken, penselen op volgorde gelegd, een Aards drama bleek duidelijk de ’‘trigger“ te moeten zijn.
Het was natuurlijk niet een echt drama, gewoon de zoveelste paranoia onheilsprofeet waarvan ik er al verscheidene heb meegemaakt in mijn korte bestaan. Ik kan me nog heugen dat een behoorlijk grote groep gelovigen godvrezend een Zuid-Amerikaanse berg beklom in de heilige overtuiging dat zij door engelen als marmotten van de hellingen geplukt zouden worden, zijnde de enigen die gered zouden worden. Tja, je moet wat!
Ik ben wel benieuwd wat die mensen nu te vertellen hebben, of hun geloof een forse knauw gekregen heeft of welke smoes ze hun god laten uitkramen om te rechtvaardigen dat het deze keer (weer) niet raak was. Maar je hoort nooit meer wat van dat soort bergbeklimmers. Die, eerlijk gezegd, meestal het woord overdrachtelijk niet eens kunnen spellen, laat staan het op de juiste manier interpreteren. Het waren meestal niet de helderste lichten in hun klaslokaal.
Terwijl iedere, iets meer geletterde het overdrachtelijke bergbeklimmen wel kent als een geestelijke hoogte bereiken, hoger dan de gemiddelde mens. Veel voorkomend bij dichters, schrijvers en vele soorten peuten, logen en googen.
Ook de meer sensitieve en spirituele mens gebruikt deze metafoor om aan te duiden waar hij/zij zich bevindt, geestelijk gezien. Zo is de bewustwording van het feit dat je vanaf de berg alles en iedereen kunt zien, maar onder aan de helling nog helemaal niets, erg vormend.
Ter illustratie een couplet uit een zencyclus waar het een en ander duidelijk is.

Hier zit ik dan tevreden op mijn berg
toch is 't niet zo
dat ik vrijwillig ben gegaan.
Mijn vragen waren mensen
veel te lastig
dus joegen ze een oude man
in schijnbaar zelfgekozen eenzaamheid.
Nu zeggen ze, daar zit die man
die nooit naar ons wou leren luisteren.
Maar ik, ik las de oude woorden
en wist al bijna van tevoren
dat ik die berg beklimmen zou.

Vooral in de Oosterse filosofieën en de Oosterse kunst is het thema erg populair. Waarmee ik gelijk voor mezelf een zaadje heb geplant voor een nieuw schilderij. Kijk, zó werkt dat bij mij.

Dinsdag, 26-09-2017

De dagelijkse routine heeft het alweer gewonnen van een niet doorgegane wereldomvattende ramp. Het is verwonderlijk om te zien hoe snel mensen in oude patronen terugvallen als de rust is weergekeerd. Nog maar nauwelijks een profetische kosmosbotsing overleefd, merkte ik gistermorgen op dat er iets bijzonders gebeurde in mijn tuin. Daar heb ik, tussen twee haakjes, altijd prachtig uitzicht op als ik aan het schrijven ben.
Leugenaar! Wel tussen twee haakjes schrijven en het niet doen? Mooi hè, taal! Nog een keertje, dan maar. (Daar heb ik altijd prachtig uitzicht op als ik aan het schrijven ben)
Zo, dat is beter.
Terug naar het tijdstip dat ik iets bijzonders opmerkte in mijn tuin. Maar het niet direct kon duiden. Wat je alleen maar kan - dat opmerken - als je alweer in dat oude patroon bent teruggevallen. Vandaar de intro.
Pas toen ik op tv het journaal ging kijken, kreeg ik het antwoord op de bijzonderheid. In het weerbericht, nota bene.
Het was namelijk noordoostenwind. Dat komt hier bijna nooit voor en zeker niet in de vroege herfst. Zodoende bewogen de takken van de heesters totaal anders dan normaal. Versterkt door het feit dat mijn tuin in een, min of meer, door huizen en flats beschermde hoek ligt. Op het noordoosten, ja. En bijna altijd uit de wind. Behalve nu!
De bevreemding verklaard. Waarmee de rust onmiddellijk weer terugkeert in mijn hoofd. Dat scheelt. Kan ik weer gewoon genieten van de beeldschone donkerkleurige dame van het weerbericht.
Amara Onwuka, bedoel ik. Prachtige vrouw, slank als een rietstengel. Maar wel Expeditie Robinson winnen in 2015 met haar taaie geestelijke en lichamelijke lenigheid. Om haar heb ik toen de hele serie uitgekeken. Zo zie je maar weer, heestertakken, ruimtebotsingen, schilderijen of weervrouwen, iets is zelden wat het lijkt.

 

Woensdag. 27-09-2017

 

Over tv-vrouwen gesproken (gisteren, Amara van het weerbericht): kunt u zich nog herinneren dat heel mannelijk Nederland als een Blok viel voor Dieuwertje? Zelden zal een vrouw (in dit geval een echte publieke vrouw) zo aanbeden zijn als dit zo vreselijk-Nederlandse meisje. Hét buurmeisje, met recht!
Net zo iemand als het meisje in “Living next door to Alice“, wie kent die smartlap van Smokie niet! Inclusief de persiflage: who the fuck is Alice, onsterfelijk gemaakt door The Young Ones, een Britse tv-serie over een viertal Britse nerds. Smokie heeft het lied nooit meer normaal kunnen zingen of het hele publiek begon de inmiddels wereldberoemde tussenzin mee te zingen. Schitterende gouden tijden, goede herinneringen.
Maar vooral: Dieuwertje.
Die, by the way, zeer intelligent was, atheïst, humanist en hangend aan de politieke linkervleugel. Een slim, mooi en lief ogend buurmeisje, wie zou dat niet willen. Er is zelfs door Wim T. Schippers (Jacques Plafond!) een fanlied voor haar gemaakt. Kun je nagaan. Ook Piet van Dijken, een Groningse coryfee, had een zwak voor haar en wijdde daar een radio- of tv-programma aan. Ik heb haar onlangs nog weer even op tv gezien en ze ziet er nog steeds hetzelfde uit. Wat zullen veel vrouwen daar stikjaloers op zijn.
Ik had natuurlijk, net als alle dertienjarige jongetjes uit die tijd, ook zo’n mooi onbereikbaar buurmeisje (het stikte toen van de kinderen, ze noemen het niet voor niets de geboortegolf). Ze was 1 à 1,5 jaar ouder dan ik, een vrijwel onoverkoombare hindernis op die leeftijd. Ze heette Tineke. Achternaam vergeten. Dan is zo’n meisje al een echte vrouw aan het worden, terwijl jij nog maar nauwelijks de korte broek ontgroeid bent. Met zo’n heel fout opgeschoren kapsel, net als tegenwoordig vooral bij voetballers weer uiterst populair is.  En je door je vader voorgelicht werd met behulp van een paar muizen in een kooi. Waar je geen bal van snapte. Want man en paard werden in die tijd niet genoemd, tenminste niet bij ons thuis. Aan mijn drie oudere zusters had ik ook niet veel, die hadden het al moeilijk genoeg met zichzelf. Ook die werden niet voorgelicht, dat snapt u.
Lange jaren bestond mijn ervaring met het „vrouwengeheim“ dan ook uit een emmer met een doek erover in de douche, onder welke doek wij (mijn broertje en ik) niet geacht werden te kijken. En dat ook niet deden. Ze had de wind er wel onder, mijn moeder. Pas veel later leerde ik wat maandverbanden waren. Arme meisjes!
Dat het met mij niet echt goedgekomen is in dat opzicht, is overigens niet daaraan te wijten, dat lag meer aan mezelf. Aan wat en wie ik later zou blijken te zijn. Daar hadden mijn ouders natuurlijk al helemaal geen kaas van gegeten. 
Dat kan ik ze ook niet kwalijk nemen (r.i.p., beiden), zelfs tegenwoordig wordt er nog vreemd tegenaan gekeken. Ik moet het er mee doen, zoveel is zeker. Maar nog steeds, tot de dag van vandaag is dat lastig, zal mijn geworstel daarmee wel niet overgaan. Dat neem ik mee de kist in. Want zelfs aan de meest intieme personen in mijn leven heb ik het niet echt uit kunnen leggen. Het zij zo!

Donderdag, 28-09-2017

De verkiezingen in ons buurland Duitsland hebben één ding in ieder geval duidelijk gemaakt. Het is voorbij met de oude politiek. Het niet meer luisteren naar je achterban en de informatiestroom die nu ook de kiezers bereikt ondanks de politici, zij samen werpen een ontluisterend licht op de bezigheden van de tot nu toe elitaire politiek.
Het roer moet echt om, niet alleen maar als verkiezingsleus. De tijd is voorbij dat het volk domweg voor waar aannam wat de politiek zei. We weten nu allemaal dat het de meeste politici te doen is om hun eigen positie en het uitvoeren van de geheime agenda van de partij waaraan zij hun ziel verkocht hebben. Democratie, het zou me wat. Inspraak? Freek de Jonge heeft daar al enkele zeer bijtende sketches over gemaakt. 
We zijn helemaal vergeten dat onze huidige democratievorm uitgevonden is door liberalen teneinde de macht bij de elite te houden. Dat lijkt een paradox, en ziedaar, dat is het ook! En tevens de hoofdreden voor ene Plato om zich tegenstander te verklaren van dit systeem. Die zag meer in een verlichte despoot. Toen al. Net als ik, overigens.
Al te lastige volkse jongens kunnen binnen de democratie gemakkelijk weggewerkt worden en de bewakers van dit neoliberale systeem (nu weet u gelijk hoe ze aan die naam komen) blijven aan de touwtjes trekken. Zo zijn Spekman en Max van de Berg bij de PvdA, en Agnes Kant bij de SP vakkundig de politiek uitgewerkt. En vele anderen die ook het veld moesten ruimen. Te lastig, te grote bek, te dicht bij het vuur. Dat was niet de bedoeling. De ware aard moet zo lang mogelijk verborgen blijven. Maar helaas voor de behoudende politici heeft het internet, naast vele voordelen ook nadelen. Men kan bijna niets meer geheim houden, heel langzamerhand worden de contouren zichtbaar van de methodes van het feodale volkje, dat ons tot de dag van vandaag de wil oplegt. Of op z’n minst, probeert op te leggen.
Jarenlang heb vandaan de ben ze succesvol de uitvoering van de WOB, de wet openbaarheid van bestuur, kunnen blokkeren. Tot 1980. En nog steeds spartelen ze tegen, nu al meer dan 35 jaar. Maar niet lang meer, geschiedkundig gezien.
Het was dan ook voorspelbaar dat als gevolg van al die leugens, al dat politieke gekonkel, als eersten de populisten veel stemmen en macht zouden krijgen. Het is aan de ingeboren arrogantie van de feodaliteit te wijten, dat dat inderdaad ook gebeurd is. Zelfs in ons o, zo brave, christelijke Duitsland. De elite denkt onkwetsbaar te zijn, ze is het niet.
Het is trouwens maar de vraag hoeveel van de gekozen afgevaardigden doorhebben wiens karretje zij eigenlijk trekken. Als ik als maatstaf onze eigen Tweede Kamer neem, dan zijn dat er niet zo veel. Teveel onnozele halzen die overbodige, niet ter zake doende vragen stellen. Met als grootste giller en uiterste dieptepunt het voor het tv-publiek ingerichte vragenuurtje, waarin de vragen voorgekookt en ontsmet ter tafel worden gebracht, gevaarloos voor iedereen die aan dit stukje toneel meedoet. Kapitalen kost die onzin. Ga liever aan het werk, zorg dat jullie bevolking het goed heeft, dáár zijn jullie voor aangenomen. Dáár worden jullie rijkelijk voor betaald. Misschien moeten wij ook wel toe naar het Engelse systeem, krijgen we hier in onze Tweede Kamer net zoveel tumult als in het Lagerhuis (House of Commons) aan de andere kant van het Kanaal. Daar konden ze de euro naar huis sturen dankzij hun politieke stelsel, waar de bevolking steeds meer rechtstreekse invloed heeft/krijgt op wat de regering moet doen voor het gehele volk. Want daar is zij toe aangesteld, niet voor de rijken, maar juist voor de armen. Die rijken, die redden zich wel. Financieel gezien.

Vrijdag, 29-09-2017

Filosofisch (én wetenschappelijk) wordt je toekomst bepaald door de keuzes die je nu maakt. En gelukkig kun je, omdat de toekomst nog niet bestaat als je dat doet, veilige of juist niet veilige, zeg maar spannende, keuzes maken. It’s up to you.
Toen ik 14 november 2016 begon met dit dagboek, wist ik niet wat ik over mezelf zou afroepen. En nu het einde in zicht komt - nog anderhalve maand schrijven - weet ik nog steeds niet hoe ik me tegenover het schrijven moet gedragen. Ik maak nog veel fouten en heb een neiging tot verkeerde constructies in een alinea. Omdat ik in mijn hoofd wel weet hoe alles aan elkaar zit, maar het nog steeds niet ordentelijk kan verwoorden.
Maar soms voel ik me ook erg tevreden als het wel gelukt is, als ik zelf goed weet dat het stukje dagboek van die dag aan mijn eigen eisen voldoet.
Gelukkig krijg ik steun en hulp, niet alleen van mensen die het dagboek lezen, maar ook van een echte, professionele neerlandicus. Die de foutjes constateert (ik gebruikte in het begin teveel verkleinwoorden) en die probeert de huidige taalwetten in mijn hoofd te krijgen. Hetgeen niet of uiterst moeizaam lukt. Dat staat mijn leeftijd niet meer toe, dat heb ik u al eens uitgelegd, eerder in een aflevering.
Had ik nu vroeger op de middelbare school maar echt gekozen voor taal, dan had het plaatje er misschien wel heel anders uitgezien.
Dan had u me gisteravond bij een praatprogramma kunnen zien, mijn nieuwe boek promotend, gladde praatjes verkopend, sociaal aangepast gedrag vertonend, kijk eens hoe blij ik ben, brrr..... ik gruw ervan. Het iest mie tou, zeggen ze hier in het barre noorden.
Nee, dit leven, met schilderen wat ik zelf wil, poëzie schrijven als mijn hoofd daarnaar staat, zomaar een dagboek van een jaar beginnen en mij niet aangepast gedragen, past mij uitstekend.
Natuurlijk, net als het schilderen kan ook het schrijven niet zonder eigen regels. Daar zal ik aan moeten gehoorzamen. Het zij zo.
Daarom kies ik er maar voor om me daaraan te onderwerpen en gewoon door te gaan met ademhalen. Al dan niet reagerend op spontane opwellingen (waar ik later nooit spijt van krijg, gelukkig) en mijn dagboek afmakend. Als ik daar de tijd voor krijg. Dat weet ik pas vijftien november, over anderhalve maand. Straks. In de toekomst. Die nu bepaald is door deze keuze. Willem Kloos heeft gelijk. Alles heeft z’n prijs.

Zaterdag, 30-09-2017

Een wolkenbedekte dag was het gisteren. Grijs, door sommigen wel kleurloos genoemd, had de vrijdag zich uitgestrekt, zelfs het laatst overgebleven najaarsgroen naar olijfkleurig dwingend.
Zo zou ik graag een boek beginnen, mocht dat er ooit van komen.
Dat je gelijk meegenomen zou worden door een dit-is-een-treurige-daggevoel. Waar geen plaats zou zijn voor opgewekt gelach, minnaars en minnaressen, gejoel van kinderen op het plein achter jouw bloeiende tuin. Maar ook niet voor melancholie, de zwaarte die alleen gelukkige mensen kennen.
Nee, alleen semi-transparante vergezichten, druilerige bomen. zwijgende mussen. Tegen het grauwe zwerk wat zwoegende kraaien, nee, groter, raven hoogstwaarschijnlijk. Maar in dit bedrieglijke licht lijken dingen vaak massiever dan ze zijn. Ook de eigen treurnis.
Heerlijk! Ik zwelg daarin!
In dit soort omgevingen spelen zich toch de verhalen af die er echt toe doen. Het zoeken naar geluk is immers grote droefenis en bron voor vele romans, want onbewust aanwezig is al het besef, dat het nooit te vinden is. Dat je geluk niet zomaar van de grond af kan pakken, als een kiezelsteen uit een grindpad. Waar miljoenen kleine, door rivierstroom geschuurde stenen, evenzovele uitnodigingen zijn om ze op te rapen, te bekijken en vervolgens met een wijde boog weer weg te gooien.
Of, mocht u toevallig aan een oever of strand staan, een plat exemplaar te keilen over het wateroppervlak. Om vervolgens, als dat gelukt is, onmiddellijk te weten dat dát nu net geluk was, die blijdschap die u even voelde toen dat steentje drie, vier sprongen maakte om vervolgens onder water te verdwijnen. Treurnis alom, u merkt het.
Daarom zal dat boek er wel nooit komen. Want het geluk dat ik zal ervaren als het af is, zal ook na drie, vier keer ketsen op het oppervlak verdwenen zijn in het water van de rivier die tijd heet.
Waarvan ik u al had bewezen, dat u eigenlijk degene is die beweegt, niet de stroom. Panta rhei, alles stroomt omdat u stroomt. Zover had Heraclitus in de geschriften van Plato niet gedacht. En Plato zelf ook niet.
Maar ja, de natuurkunde stond toen nog in haar kinderschoenen, mystiek had nog geen plaats gemaakt voor rede. Quantummechanica en snaartheorie waren begrippen waar ze nog meer dan 2400 jaren niet van zouden horen. Wisten zij veel. En dat zeggen ze over tweeduizend jaar ook weer van ons.
Dat boek komt er nooit.