Zaterdag, 01-07-2017

Hoog bezoek uit België. Rik en Erika zijn "uut ut zuiën" afgereisd om, onder meer, mij met een bezoekje te vereren. Dat zegt Rik dan wel, uiteindelijk is het een Bourgondiër en draait dit bezoek alleen maar om de nieuwe haring. Geintje! Maar het is wel opvallend, de geprikte datum, hahaha! Van het vorige bezoek heb ik nog een heerlijke foto waarop de vrouwelijke helft zichzelf overwint en hapt. Vol afschuw. Dapper, hoor. Ze hoeft er niet nog eentje. Te vissig. En dat hoor je van meer mensen, you lov'it or you hate it, er is nauwelijks een tussenweg. Heel af en toe zegt iemand dat hij/zij de haring nog wel lust als die maar in hapklare brokjes wordt opgediend. Sommigen willen hem ook nog wel tussen een broodje, maar zo van het staartje met een siepel, dat is toch echt voor de liefhebbers. En het allerlekkerst. Een siepel is een ui, even ter verduidelijking.
Wat ook heel fraai is, is een schotel met gefileerde nieuwe haring, dakpansgewijs gelegd met een rijke dille-roomsaus met een heel klein scheutje limoen/citroen. Beetje venkelgroen erop ter garnering en aanvallen maar. Goddelijk. Als er zo'n schaal op een koud buffet staat, is die het eerst leeg. Altijd!
Over eten raak ik eigenlijk nooit uitgepraat, mijn beste receptenuitwisseling is dan ook vlak na een copieuze maaltijd. Eerst goed uitbuiken, dan hoef je niet meer te eten, dan kun je het er rustig over hebben. Ongeveer net zoals dat je eerst goed moet eten voordat je boodschappen gaat doen. Dan koopt je portemonnee tenminste de boodschappen i.p.v. je ogen en je maag. Want die kunnen dat niet goed. Of juist veel te goed, 't is maar hoe je het bekijkt.
Te vaak ben ik met een veel te volle boodschappenkar de supermarkt weer uitgelopen. Kasten afgeladen, thuis, dat kost me dan weer weken om het allemaal culinair weg te werken. En twee weken later moet je weer eten weggooien, dat vind ik toch echt zonde! Dat moest niet mogen. Gelukkig weten de van honger stervende Sahel-kindertjes dat niet van mij, dat scheelt. Maar dat wij als hebzuchtige mensheid dit soort dingen gewoon maar laten gebeuren, dáár heb ik pas echt mijn buik van vol.

Zondag, 02-07-2017

Een geslaagde dag met Erika en Rik achter de rug. Ik had voorgesteld om naar Bourtange te gaan, een mooi monument uit de geschiedenis van Groningen. Maar dan moesten we natuurlijk eerst Pantu uitlaten. Die dat erg leuk vond. Ze is dol op Erika, dat bleek. En na het honduitlaten op weg, nadat we eerst nog even langs de haringkraam moesten voor Rik, uiteraard. Die werkte zo drie van die dingen weg. Hondje thuisgelaten, die kan prima een paar uurtjes alleen zijn.
Het gaat te ver om hier het hele verhaal over Bourtange te vertellen, maar we kunnen het er wel op houden dat het een vesting was midden in de moerassen op de Duitse grens, gebouwd op de enige route daar doorheen. Je moest er wel langs, zeg maar. Een ideale plek voor zoiets, derhalve.
Na verscheidene malen herbouwd te zijn in verschillende, al lang afgelopen oorlogen, is het afgelopen eeuw geheel in zijn historische luister hersteld. De panden worden nu gebruikt voor bewoning, museumachtige toepassingen en horeca. En uiteraard souvernirwinkeltjes. In welke laatste Erika een gazonprikker met twee vogeltjes rijker is geworden, en ik een bijna gotisch ontworpen groene kaars, huisgemaakt.
Ook was er een tentoonstelling met aardgebonden kunstobjecten van Agnes Spruit, getiteld Rondedans met Moeder Aarde. Bijzonder fraai gebruikgemaakt van vilt en kienhout uit moerassen afkomstig, tenminste, dat neem ik aan.
Een hier en daar zeer kreupele beschrijving van de website over deze expositie:
Expositie ’Rondedans met Moeder Aarde’ door viltkunstenares Agnes Spruit.
Bourtange heeft er een nieuw museum bij in het Nieuwe Kruithuis onder de noemer ’Kunst in het Kruithuis’.
Viltkunstenares Agnes Spruit bijt het spits af met een levensgrote sculptuur van Moeder Aarde, en side works van natuurlijk vilt en natuurlijk materiaal. Een prachtig gedicht op vilten wandkleden vertelt haar verhaal.
De kunstenares laat haar grote liefde en haar zorgen om de natuur zien en daagt de bezoekers uit om gevoelens voor de natuur, milieu en duurzaamheid te delen met anderen via een boodschap bij het beeld.
De expositie stond eerder al in St. Petersburg - Rusland in opdracht van het Nederlands consulaat in het kader van een expositie over duurzaamheid en in het viltmuseum van Mouzon - Frankrijk. Agnes Spruit laat ook de reacties van bezoekers van die exposities zien.
Speciaal voor deze expositie heeft zij ook nog een prachtig mysterieus lichtkunstwerk gemaakt over het Bourtanger Moor.
Aan één van de muren van het Nieuwe Kruithuis kunt u ook een indrukwekkende muur van zand bewonderen. Dit lakprofiel is in 1986 gemaakt van grondlagen zoals die zijn aangetroffen achter het Nieuwe Kruithuis.
Einde citaat.

Dat was, in elk geval voor mij, zeer de moeite van het bekijken waard. Een zuster in het kwaad, zeg maar, getuige het op doeken geschreven fraaie gedicht over Moeder Aarde. U kent mijn eigen pleidooi.
Tijdens onze ronde over de vestingwallen, de zon was inmiddels fraai gaan schijnen, kreeg Erika het nog een beetje te kwaad met een lichte hoogtevrees. Ook gevoed door moeilijk te begane, iets te steile trappen. Gelukkig waren wij er als ridders in de nood. En natuurlijk moesten Rik en Erika ook nog even op het, boven de gracht gelegen, "schiethoes". Zoals het een goede toerist betaamt.
Wat wel vervelend was: tijdens een film in het filmhuis werden we door de beheerster gestoord ten faveure van Duits sprekende nonnen, of wij maar even wilden vertrekken. Buitengekomen werd het dorp, wij dus ook, overspoeld door een openbare, in de buitenlucht gehouden kerkdienst van de protestantse kerk aldaar. En of dat nog niet erg genoeg was: ook de jeugd mocht, in een poging hen binnen de gemeenschap te houden, een partijtje meeblazen zodat ook nog eens een techno-Jezus het dorp a-muzikaal overspoelde. Gelukkig duurde het niet te lang zodat al weer vrij snel de rust terugkeerde in het dorp. Zoals dat hoort bij dorpen en vestingen. Maar toch een milde vorm van religieuze terreur. Ik ben benieuwd of iedereen ook zo blij geweest zou zijn als een moskee-omroeper zijn boodschap had verkondigd. Het hemd is nader dan de rok, zullen we maar zeggen.
De dag werd afgesloten met een bezoek aan The Four Roses, een in Groningen roemrucht Mexicaans restaurant, waar in ons geval de rucht ruimschoots de roem oversteeg. We moesten wel heel erg lang wachten, eerst op een tafel, terwijl ik toch gereserveerd had, later op het eten zelf. Okay, het was zaterdagavond en razend druk, maar toch. De kwaliteit van het eten was ruim voldoende, en Rik had inmiddels zo'n honger dat hij zelfs vergat "een foto te trekken" van de schotels. Twee en een half uur later kon ik de Bourgondiërs tevreden en volgegeten naar hun hotel toe brengen. Waarna ik thuis, liggend in mijn hangmat, onmiddellijk in slaap donderde.

Maandag, 03-07-2017

Het bezoek is weer vertrokken. Tegen de middag nog met hen naar het wassende water gekeken in Lauwersoog, Pantu gelijk weer de haven in achter de bal aan. Dat was maar goed ook, want die had eerder een wel heel onsmakelijk plekje gevonden om in te gaan liggen rollen. Die stonk letterlijk een uur in de wind.
Nog even lekker uitwaaien met een stevige noordwestenwind en na een mooie lunch (tapas voor drie personen) terug naar de stad, nog even een glas fris en dan zuidwaarts naar België. Die stevige noordwestenwind werd door Rik een zuidoostenwind genoemd omdat de wind daarheen waaide. Rare jongens, die Belgen! Maar ik weet wel waarom hij dat zei, nu had hij de wind op de terugweg tenminste in de rug. Belgische logica! Hahaha.
Terug naar Koersel, daar wonen ze, dat is vier uur rijden als je het rustig aan doet en dat moest nu wel, want het was zondagmiddag. En daarom druk op de weg, boordevol mensen die doordeweeks niet durven rijden omdat het dan zo gevaarlijk is. U snapt zeker wel wanneer het dus echt gevaarlijk is op de snelweg. Precies!
En ik kon rap terug naar mijn favoriete stekje, Pantu in haar mand en de rust keerde weer in mijn atelier. Want het was mooi dat ze er waren, altijd fijn om ze te zien en het is ook weer fijn dat ik weer alleen ben. Want alleen, dan ben ik op mijn best. Goede reis, lieve mensen.
Met W. gaat het ook goed, ze heeft een aantal dingen, waaronder de reserveset autosleutels, teruggevonden die tijdens de verhuizing waren verdwenen, èn ze heeft goed geslapen. Dat zijn goede berichten dit eerste weekend in het nieuwe huis, ze redt het wel.
Binnenkort ook een keertje met haar naar Bourtange voor die expositie, heb ik met 'r afgesproken, dat kunnen we misschien koppelen aan een bezoekje Bunde, Duitsland voor wat boodschapppen. En die expositie wil ik heus nog wel een keertje zien, er een beetje meer aandacht en tijd dan afgelopen zaterdag aan besteden. Dat is het zeker waard.
We zullen zien, voorlopig nog druk genoeg, maar de spanning is er nu, gelukkig, wel af. Dat scheelt. Dan kunnen we weer gewoon aan het werk alsof er niets gebeurd is.
Want ook de tuin heeft nog wat aandacht nodig, de papyrus is er nog lang niet uit. En in het najaar moeten er dan nieuwe struiken in. Wat voor soort, daar ga ik me vandaag maar eens mee bezig houden. Lekker scharrelen en rondneuzen in een tuincentrum, heerlijk!

Dinsdag, 04-07-2017

In een hoekje van mijn geest begint het zich weer te roeren. Het stukje Alex dat zich schilder noemt, wordt wat onrustig. Ik was nog bezig met een nieuwe opzet voor "l'origine du monde" (de oude had ik overgewit, weet u nog wel?) en het wordt duidelijk, dat ik de vorm hiervoor nu wel gevonden heb. Erika uit België kan er nog steeds niet anders dan besmuikt naar kijken, merkte ik eergisteren, schattig!
Of die reuring in mijn geest nu toevallig samenvalt met het oplossen van de druk van de verhuizing van de afgelopen dagen, ik denk het niet, eigenlijk. Ik geloofde immers niet in toeval?
Ik kan me weer beter op mijn eigen zaken concentreren, dat zal het zijn. In ieder geval voorzie en voorspel ik dat ik binnenkort het penseel weer ter hand ga nemen. En bij de term "voorzie" bekruipt mij de lust om zo'n belachelijk helderziendenprogramma van de tv op te bellen en af te wachten of zij dat nu ook kunnen "zien".
Ik weet wel zeker van niet, na goede observatie van die oplichterij blijkt dat zij de antwoorden die ze zogenaamd geven, op slinkse wijze uit de slachtoffers zelf trekken. En dat is op zich wel een beetje knap, natuurlijk. Ik zie dat u de kwast ter hand neemt, klopt dat? Dat moeten ze wel zeggen i.p.v. penselen, want anders zouden ze al weten dat ik schilderijen maak en geen kozijnen schilder. Ik doe het niet, maar de verleiding is groot. Niets is mooier dan bijgeloof werkelijk aan de kaak stellen.
Luister, ik ga niet ontkennen dat er meer communicatie tussen mensen mogelijk is dan wij nu beseffen, maar via de telefoon een niet bestaande toekomst van en voor iemand voorspellen, nou nee. Maar dat ligt niet zozeer aan het al dan niet hebben van een voorspellende gave van het medium, maar meer aan het feit dat een toekomst überhaupt niet bestaat. Het maximale effect van zo'n voorspelling zou een grote mate van waarschijnlijkheid zijn. Zoals u gerust kunt waarzeggen dat morgenvroeg de zon weer opkomt.
En in het verleden behaalde rendementen zijn geen garantie voor de toekomst. Nee, natuurlijk niet. Want we weten niet wat er komen gaat. Niemand weet dat, zelfs ik niet.
Ik wist een kwartier geleden echt nog niet dat dit door mij in het zeer nabije verleden getypte stukje over de toekomst zou gaan. Ik weet nu nog niet eens wat ik over drie minuten ga schrijven. Dat bedenk ik ter plekke.
En meestal gaat dat goed, maar soms wil het voor geen meter. Soms raffel ik over de toetsen, dan weer moet ik zoeken naar woorden om op te kunnen schrijven wat ik u wil vertellen. Want het hier en nu is echt het enige moment dat u leeft, eerlijk waar. De rest is hoop, vrees en pure doodsangst. Ziedaar de ingrediënten die onze lieve heer heeft uitgevonden voor zijn nieuwe tv-programma: ik zie dat u bang voor mij bent, klopt dat?
Ik ben niet bang, ik vrees niet met grote vreze, ik weet namelijk waar de goden zich verstoppen. En daar blijf ik verre van. Zou u ook moeten doen. Want de verleiding is groot om dat programma van de heer der heerscharen te bellen, bidden noemen christenen dat. Maar heus, ook de goden zijn niet helderziend. Want zij bestaan in het verleden en dat bestaat ook al niet. Dat heeft bestaan.

Woensdag, 05-07-2017

Mien Toentje, zo luidde de titel van een van de beroemdste liedjes van Ede Staal, de enige Groninger zanger die ook fors landelijke bekendheid verwierf. De magie van zijn stem deed het grote werk, de heel mooie teksten de rest. En alhoewel het Staalse Gronings door de rest van Nederland nauwelijks te verstaan was, lukte het hem toch de aandacht vast te houden. Zoals andere groten dat ook kunnen. Zelfs al ken je geen Frans, dan nog is Gilbert Bécaud fantastisch om te horen. Nathalie en Et Maintenant kent nagenoeg iedereen, misschien niet van naam, maar dan zeker van vaak gehoord hebben.
En wat dacht je van Jacques Brel! Die is zelfs zo bijzonder dat maar weinig andere zangers/zangeressen nummers van hem willen of kunnen zingen. Onze eigen Liesbeth List kon het, haar vertolking van Bruxelles is onnavolgbaar. Maar zijn eigen versie is toch het mooist.
Slechts zelden zijn vertolkingen van anderen beter dan de originelen. Maar het komt voor. She Came In Through The Bathroom Window van Joe Cocker is er zo een. Okay, Joe gooide dan ook wel een heel speciaal sausje over dit prachtige Beatlenummer heen. Je hoort niet elke dag een Britse trol een mooi lied zingen. Maar ja, ook al dood. We hebben er een hoop zien gaan, de laatste tijd. Dat is natuurlijk ook wel logisch omdat heel veel van die namen stammen uit de revolutionaire jaren waarin de bluesmuziek via Rock & Roll resulteerde in wereldbrede popmuziek. In welke jaren ik ook grootgebracht werd. Of liever: waarin ik mijzelf opvoedde. Met wisselend succes, dat wel. Toch is het met mij uiteindelijk nog wel een beetje goedgekomen. Met vallen en opstaan. U leest het resultaat op dit eigenste moment.
Via opstandige puber met, toen ook al, een forse hekel aan de arrogantie van de bezittende klasse, ben ik uitgegroeid tot iemand, die in ieder geval weet waar hij over praat. En als ik het niet weet, praat ik niet. En als ik het fout heb, word ik gaarne gecorrigeerd. Wel met argumenten, a.u.b.! Anders telt het niet.
Ik kwam hierop (op dit hele verhaal) omdat ik gistermiddag samen met een bovenbuurman tekeer ben gegaan in mijn tuin. Had ik maandag al aan u gemeld, dat dat moest. Roppen en scheuren om die plant er uit te krijgen, zwaar werk. Maar met z'n tweeën veel gemakkelijker. Zoals veel met z'n beiden gemakkelijker is. Ja, ook dat, ja!
En toch, als je de zeventig nadert, is het allemaal niet zo'n ramp als dat laatste niet zo goed meer lukt. Dan kan je toch vrij snel alles weer relativeren om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat je aan het eind het toch ook alleen moet doen. Dan moet iemand anders maar voor mijn tuintje zorgen, ben ik er van af. Uitgeschilderd, uitgeschreven, uitgeademd. Vertrekken voor de laatste keer, begeleid door Ede's "Twijde Perron".

https://www.youtube.com/watch?v=_V1uepmTIBo

Donderdag, 06-07-2017

Alweer woensdag geweest. De woensdag is voor mij de enig herkenbare dag omdat ik dan mijn pillendoosje opnieuw moet vullen. 's Morgens vijf, 's middags vier pilletjes om het karretje rijdend te houden. En door dit zichzelf steeds herhalende wekelijkse ritueel word ik extra bewust van het verstrijken van de tijd. Iets waar ik me vroeger hartstochtelijk tegen verzette. Niet tegen het verstrijken, tegen de bewustwording.
Levend van zonsopgang naar zonsopgang heb ik een redelijk deel van mijn bestaan geleefd zonder afspraken en andersoortige maatschappelijke verplichtingen. En ik vond het heerlijk. Niet gehinderd door een, mezelf opgelegde, verplichting deel uit te moeten maken van welke maatschappij dan ook. Die uitsluitend bestaat bij de gratie van de mensen die eraan meewerken, niet andersom.
Ik ben wel sociaal als ik daarvoor kies, niet omdat dat moet. Ik bestrijd niet de armoede, ik sta op de barricaden tegen onrechtvaardigheid. Ik bestrijd niet de gelovigen, ik bevecht de instituten. Pleisters plakken is handig, tijdelijk, maar lost niets op. Mensen eten geven is mooi, het kapitalisme dwarszitten is mooier. Eten is er genoeg, immers! Het wordt alleen onrechtvaardig verdeeld door degenen die volkomen ten onrechte menen dat al dat eten van hun is.
Er zijn niet veel medestanders te vinden voor deze benadering, eerlijk gezegd. Iets wat mij hogelijk verbaast. En juist al die mensen die zich laten voorstaan op hun hogere status als mens ten opzichte van het dierenrijk, ingegeven door een valse voorstelling van zaken als zou de Aarde van hun zijn, zouden zich bij mij moeten aansluiten. Ware het niet dat juist zij die lieden zijn, die al dat eten als hun eigendom beschouwen. En deze schandelijke fout maken. Die ook vooraan staan om de eerste steen te werpen naar eenieder die daar iets van zegt.
Ik weet het, ik heb dit vaker, maar dan met andere woorden, betoogd. Maar wat mij betreft, kan dat niet vaak genoeg. Tot het niet meer hoeft.
Dat heet idealisme. De grote vijand van alles wat behoudend is.
Zoals D66 zichzelf overbodig wil maken in hun streven de perfecte democratie te creëren. Hetgeen onmogelijk is en dus vertellen ook zij hun verhaal steeds opnieuw. Het gevaar is dan natuurlijk dat je als D66'er uiteindelijk de zeurkous van de democratie wordt genoemd. En dan luistert niemand meer naar je. Maar als dat dan zo moet, dan moet dat maar. Ze hebben in ieder geval hun best gedaan. En beter dan best bestaat immers niet?
Mocht ik ooit de geschiedenis ingaan als de onuitstaanbare drammer van de sociale onrechtvaardigheid, dan zal ik trots zijn. Heb ik in ieder geval sommigen geraakt met mijn betogen. En als enkelen van die sommigen de fakkel van mij willen overnemen, graag. Want een strijd als de mijne is een estafette-marathonloop die een grote geestelijke conditie vergt en een vastberaden koppigheid. Mijn zegen hebt u alvast.

Vrijdag, 07-07-2017

Ik heb een dode buurman. Het was al een beetje een wrak exemplaar, afkomstig uit de volkswijk waar de FC Groningen (voorheen GVAV) het stadion had staan. "Oosterpaark", zeggen ze hier in "Stad". Vanaf zijn twaalfde had de jongen al aan het bier gezeten, in die wijk niet ongebruikelijk, en dat was in zijn hoogtijdagen niet alleen bij bier gebleven. En ook niet bij eentje! Ook had hij, waarschijnlijk door geldgebrek aangespoord, wel eens wat moeilijke dingen gedaan zodat ook de dienaren van de Heilige Hermandad op de hoogte waren van zijn alcoholische bestaan. Daarbij rookte hij ook nog als een ketter, dus zijn dagen waren welgevuld en ook geteld.
Hij is bij mij onsterfelijk geworden omdat hij mij, bij de eerste ontmoeting die ik met hem en zijn begeleider had, uitdrukkelijk had gevraagd of het een lawaaiig portiek was. Van mijn ontkennend antwoord werd hij erg blij. En ik ook omdat ik er door zijn vraag van uitging dat hij een rustige nieuwe bewoner zou worden. En niets is zo fijn als een buurman die je niet hoort.
Daar had ik buiten de waard gerekend, een treffender uitdrukking kan je in dit verband niet hebben, want na een dag of tien donderde de soul opeens door de flat. Bij navraag bleek, nadat wij hem met z'n allen op die herrie hadden aangesproken, dat hij een overleden broer als smoes gebruikte om zowel zijn lever, alsook zijn versterker en buren te pijnigen.
Een van zijn lievelingsnummers was Try a Little Tenderness van Otis Redding. Ik geef toe, er is lelijker muziek om troost bij te zoeken en waarschijnlijk voelde hij zich door die ene mooie korte zin aangesproken. Ik maak me sterk dat dat ook de enige zin was die hij kon vertalen.
Later ben ik nog wel eens met de jongen op stap geweest, naar Schiphol, of zo maar een rondje door de provincie met een gebakken visje in Termunterzijl, gewoon uit medemenselijkheid. Hij had een zuster die bijna nooit langskwam, en een moeder in slechte staat in een verzorgingstehuis. Dat kwam ik op dat soort tochtjes nog wel van hem te weten, maar duidelijk was wel, dat het een eenzame, zwakke broeder was en dat ook zou blijven. Die duidelijk niet sterk genoeg was om van de alcoholische troost af te blijven. Later kwamen daar ook nog laat-in-de-avond-koeriers op scootertjes bij, als hij tenminste geld had. En die brachten heus geen pilsjes! Gelukkig was hij toen al wel getemd qua muziekvolume, dat scheelde.
Een maand of drie,vier terug was hij al een keertje door de brandweer in een deplorabele staat uit zijn huis gehaald, dat moest via een achterraam op twee hoog, om opgelapt te worden in het nabije ziekenhuis. Een week of drie geleden kwam hij, schijnbaar opgeknapt en zeker dertien kilo lichter, weer terug.
Ook was hij weer goed aanspreekbaar geworden, daar mankeerde het de laatste tijd ook behoorlijk aan.
En nu blijkt dat hij eigenlijk terug naar huis gestuurd was om dood te gaan. Het was zijn laatste opflakkering, zoals je dat vaker ziet bij mensen die de pijp bijna aan Maarten geven. Geen kwade bedoelingen van de instanties, hij wou dat zelf. Bleek later. Dus teruggestuurd is eigenlijk het foute woord. Mea culpa.
Hij kreeg een paar keer per dag nog bezoek van iemand van de thuiszorg en woensdagavond is hij door een van hen gevonden. Als er ooit iemand uit zijn lijden verlost is, is mijn buurman het wel.
Eigenlijk ben ik een beetje blij voor hem. Hij had op deze aardbol niets meer te doen. Een heel klein beetje "tederheid proberen" kan ik voor hem dan ook gemakkelijk opbrengen. Ik ga niet naar zijn begrafenis, ik heb daar niets te zoeken en hij eigenlijk ook niet. Hij is bij zijn Eeuwige Kastelein, waar hij altijd op de lat mag schrijven. Want in zijn hemel is HGG gratis. Voor de term HGG: lees de verhalen van Adriaan en Olivier door Leonard Huizinga. Ook dood.

Zaterdag, 08-07-2017

W. had een mooie, lange, ongestoorde nacht gehad van donderdag op vrijdag. Dat was extra mooi omdat de wasmachine nog niet op z'n plaats stond, de KPN dacht dat een abonnee wel rustig een maand zonder internet kon en een oudere zuster van haar overleden man op bezoek was. Overgekomen uit Engeland.
Toch maakte dit alles haar gelukkig niet meer zo van streek als voorheen. Er zit derhalve grote vooruitgang in.
Samen hebben we donderdagmiddag wat boodschappen gedaan bij de Zweedse interieurgroothandel om wat noodzakelijke aankopen te doen voor in het nieuwe appartement.
Een wastafelkastje, bijvoorbeeld, hoort tot de dingen die je daar rustig kunt kopen. Als je dan de beschikking hebt over een vriend met twee rechterhanden (jawel, ik!) die dat onding wel even voor je in elkaar zet, houdt niets je nog tegen. En staat er in no time een bergplaatsje voor waspoeder en wasmachinelevensverlengende middelen onder die wastafel.
Wasmachines leven langer met Cal.... ja, ja, u hoort de riedel al in uw hoofd. Kun je nagaan hoe indoctrinerend een voortdurende herhaling kan zijn. Maar dat terzijde.
Wasmachinelevensverlengende, dat is toch wel een heel mooi woord voor Scrabble, dacht ik zo. Wordfeud heet dat tegenwoordig op de smartphone, gratis te downloaden. Kost je wel veel tijd op die toch al veel te dure telefoons.
Ik heb even zo'n apparaat gehad, maar wist niet hoe snel ik dat ding weer moest lozen. Heb hem maar weggegeven aan Yessica, mijn aangenomen pleegkleindochter in Kaag. Die hem vast al verkocht heeft, hahaha!
Ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met haar gaat. Soms spiek ik wel even stiekem op haar Fb-pagina en zie dan dat ze nog steeds alive and kickin' is. En dat is toch fijn als je een gezamenlijk verhaaltje hebt. En meer ook niet, stelt u zich er niets bij voor.
Het verhaaltje samen was een protestdemonstratie tegen TTIP, een handelsverdrag tussen Europa en de USA dat de Europese milieuregelgeving behoorlijk onderuit zou halen ten faveure van de grootverdienviespeuken.
Daar was ik heengegaan, maar op station Schiphol kon ik zo snel de trein naar Amsterdam niet vinden. En uit het niets kwam Yessica mij daar even helpen, mij, domme boer uit Groningen. We zijn de hele dag bij elkaar gebleven, ik heb haar op een mooie lunch getrakteerd en later hebben we nog een paar maal contact gehad. Het was voor mij een dankbaar slachtoffer om te verwennen en toen zij eenmaal doorhad dat er geen andere bedoelingen achter staken, is ze zelfs nog een keertje in Groningen geweest. Wat erg gezellig was. Natuurlijk verwatert zoiets ook weer, te ver weg en te anders qua omgeving, maar het was een leuke ervaring. Dat zij voor mij ook een muze was, dat kon Yessica niet bevroeden en uiteindelijk heb ik een heel mooi profielportret van haar gemaakt. Mensen die haar kenden, konden haar onmiddellijk herkennen. Daar was ik heel
blij mee. Zelf heeft ze een heel goede kopie gekregen, het origineel is nog steeds in mijn bezit. En heet: Yessi of the waves, Ariel returns.
Is ook niet te koop. Zo is dat!
En het wastafelkastje staat inmiddels op z'n plek. Een nuttige dag.

Zondag, 09-07-2017

Ik zou u graag even willen vervelen met de zoveelste verhandeling over grote, heel grote en enorme zaken, geobsedeerd als ik ben door het fenomeen tijd. Maar ik zal dat niet doen. Ik zal het u besparen. Wel wil ik u vertellen hoe het een en ander in mijn jeugd is begonnen. Want deze obsessie over tijd heb ik mijn hele bewuste leven al met mij meegesleept.
Als zevenjarige al sloopte ik oude wekkers om te zien hoe die tijd werkte, nog compleet onwetend. Geen idee hoe ik toentertijd aan die wekkers ben gekomen, echt niet. Maar zo begon het. Je haalde als kind zo'n ding uit elkaar en probeerde hem ook weer in elkaar te zetten. Dat lukte af en toe, meestal niet. En eenmaal (ik was een jaar of elf, schat ik) sprong dat uurwerk door een te strak opgewonden veer met een knal uiteen. Ik zal dat nooit vergeten, zelfs de kleur van de wekker kan ik me nog herinneren. Koper met twee enorme bellen bovenop.
Want zoals Newton door een stom incident met een appel een glimp van inzicht kreeg in het nog niet beschreven fenomeen zwaartekracht, zo begreep ik opeens in een flits dat precies dat, waarnaar ik gezocht had, me zojuist was geopenbaard. Ik had de tijd ontdekt. Nog zonder dat ik de termen daarvoor had geleerd.
De rest van mijn jeugd heb ik doorgebracht in encyclopedieën in bibliotheken. Die we thuis hadden, was al snel door mij kapotgelezen. Oorzaak en consequentie, spanningsveld en ontspanning, energie en schepping, micro en macro. De rest was kinderspel. Zoals het ook was begonnen. Soms gaat dat zo.
Vanaf dat moment volg ik elke populaire tv-serie over het heelal, de kosmos, zwarte gaten en quasars. Tot de dag van vandaag. Zelfs een gegeven als "the folded universe' klinkt mij tegenwoordig soepeltjes in de oren. Laat staan termen als kwantumtheorie en constante van Planck. Jaja, ik scherm wat af met dure termen.
En zo kreeg ik, domweg door mijn nieuwsgierigheid te volgen, inzicht in de grootste raadsels van ons bestaan. Dank zij allerlei mensen die zich, net als ik, al dan niet professioneel geïnteresseerd hebben voor dit grote wonder.
Maar nu kom ik zo langzamerhand voor keuzes te staan.
Ben ik een wetenschapper die schildert, een schilder die een dagboek en gedichten schrijft of een poëet met een meer dan normale belangstelling voor de tijd en het universum. Wie het weet, mag het zeggen.
Wat ik inmiddels wel geleerd heb: het heelal is een immens grote koperkleurige wekker met twee enorme bellen waarvan de veer niet te strak is opgewonden. Hopelijk. Anders is de Big Bang die daarop volgt niet te overzien.

Maandag, 10-07-2017

Jacques, mijn hooggewaardeerde corrector, die zich ooit bij mij had geïntroduceerd met een reep pure chocolade, heeft, om zijn zinnen wat te verzetten na de werkweek, ooit een stacaravan op een Drentse camping aangeschaft. Ver verwijderd van de stadse herrie en baangerelateerde verwikkelingen poogt hij zo een beetje energie bij te tanken. Wat meestal wel lukt.
Nu had ik in mijn stadstuin twee jonge bomen staan die er toch uit moesten vanwege het opruimen van de papyrus, die daar alles dreigde te overwoekeren. Of hij er belang bij had. Nou graag! De een was een Japanse Esdoorn met mooie, rode fijnvertakte bladeren en de ander een Himalayapalm, sterk en goed bestand tegen niet al te strenge vorst. Dus ik er eergisteren (zaterdag) heen, hij zou daar dan zijn met zijn jonge dochter na een bezoekje aan Bunde.
Beetje boodschappen doen, tanken en koffie met gebak eten. Altijd leuk en maar kort verwijderd van de stad Groningen. Er zijn heel wat noorderlingen die die reis naar Duitsland regelmatig maken. De benzine en de drank zijn daar extra goedkoop, dus het kan al snel uit, economisch gezien. Maar de meest doorslaggevende reden is toch wel het gebak daar bij de koffie.
Op naar de camping met de boompjes achterin! Om daar te komen moest ik via Assen-Noord en daar raakte ik al snel de weg totaal kwijt door de al jaren durende ellende bij het station aldaar. En van bewegwijzering hebben ze in Assen echt geen kaas gegeten.
Via codeletters wordt je rondgeleid naar plaatsen waar je helemaal niet heen wil, via wegen waar niemand aan wil wonen, laat staan er begraven wil worden. Wat een zootje! Het blijft turf, jenever en achterdocht daar, in die verder beeldschone provincie.
Uiteindelijk is het me toch gelukt de camping te vinden en werden de boompjes met een kar naar de bestemming gebracht. Mooi achteraan in alle rust. Zijn dochter was een heerlijke snater, die na een minuutje of vijf al ingeschat had dat ik ongevaarlijk was, en vervolgens stapje voor stapje vrijmoediger werd. Dat is erg leuk om mee te maken. En Jacques zat er apetrots bij te glunderen. Wat later zijn we in het campingrestaurant wat wezen eten, pilsje voor Jacques, ice-tea voor de dochter en ik braaf aan het water. Het was prima, de gerechten een ruime voldoende en de dochter niet stil te krijgen. Vejukkejuk! Oftewel, in haar taaltje: vet lekker.

Dinsdag, 11-07-2017

L.S.
In navolging van de heere der heerscharen heb ik afgelopen zondag ook maar een rustdag genomen. Nu had hij een geheel universum geschapen in zes dagen, dus een beetje bijkomen kon voor hem geen kwaad.
Verder moest hij diezelfde week ook nog eens de strijd aangaan met een aantal andere goden.
Om te beginnen ene Allah in het nabije Oosten, die zich aan hem spiegelde. Een soort alter ego, zeg maar. Verder een aantal goden onder aanvoering van Zeus op de Olympus, een imposante berg in Griekenland en die rare Romeinen aan de overkant van de Adriatische Zee hadden hun eigen zootje ongeregeld. Alhoewel de heere dat volkje er ernstig van verdacht gewoon andere namen te hebben gegeven aan die gasten op die Griekse berg. Het blijven Italianen, immers. Dan had je Vishnu in India ook nog, samen met zijn maatjes Brahma en Shiva. Een hele waslijst.
Verder had je er op de overzeese gebiedsdelen nog een aantal, die door de Azteken aanbeden werden maar dat was zo ver weg, daar hoefde hij niet expliciet aandacht aan te schenken, dat loste zichzelf wel op. En de eeuwige jachtvelden voor de Noord-Amerikaanse Indianen werden netjes begraasd en kort gehouden door de miljoenen bizons die hij daar neergezet had, ook daar had hij geen omkijken naar. Netjes geregeld!
De enigen die wel behoorlijk dwars lagen, waren die gasten uit Noord-Europa, waarvan Thor wel de ergste was. Dat was het moeilijk opvoedbare zoontje van Odin, de baas daar in het Noorden.
En die had een zeer forse hamer waar hij behoorlijk mee kon uithalen. En alhoewel Donar (dat was de roepnaam van Thor) die hamer meestal gebruikte om reuzen te doden, samen met zijn vriendje Loki, was het toch een lastpost. Alles wat die gast vernielde, moest toch maar weer gerepareerd worden. Zonder een verzekering die dat wilde dekken.
En de heere had het toch al zo druk. Miljoenen soorten planten en dieren vroegen zijn aandacht, bergen, zeeën, binnenmeren, de Hoornseplas, het hield niet op.
Gelukkig was hij niet 100% almachtig. Zodoende ontdekte hij dat er eigenlijk een soort bedrijfsleider op deze nieuwe Aarde nodig was. Voor de gewone klusjes, zeg maar. Zo gedacht, zo gedaan en Adam was een feit. Dat is natuurlijk leuk als je een schepper bent, je hoeft het maar te bedenken en hopla.... het is volbracht. Maar toch, eind van de week, even uitpuffen. Oh ja, nog één dingetje vergeten, hij moest natuurlijk nog wel een eigen naam hebben. Anders zouden ze daar beneden niet weten hoe ze hem moesten aanspreken. Tenminste, als die Adam zich een beetje van zijn taak kweet in dat paradijs met zijn Eva, om die pas gemaakte wereld te bevolken.
En de heere wilde zijn naam toch eigenlijk ook wel met een hoofdletter geschreven zien worden, net als die andere goden. Alsof hij minder zou zijn! Een beetje ijdelheid was hem per slot van rekening ook niet vreemd, moest hij bekennen.
Nog eventjes peinzen....ja hoor, hij had wat bedacht. Het moest maar Jahweh worden. Ik ben wie ik ben, vrij vertaald, daar kon geen logicus tegenop. Dat vond hij een wel mooie naam, bijna een titel en dan hadden ze ook nog wat om na te denken daar beneden.
2017 (ikzelf, heden)
....en daar begint het toch wel erg op mijn eigen werk te lijken. Ook ik bedenk iets, paar daagjes werken (soms iets langer) en jawel hoor, ook deze mens heeft iets geschapen. Dat is toch wel mooi, feitelijk zijn de heere en ik dus gewoon collega's. Of collegae, daar wil ik afwezen. En ook ik bedenk mooie namen voor mijn schilderijen, gedichten en internetaccounts zodat de toeschouwers iets te denken hebben. Daar kan de heere zelfs niet tegenop.
Deze logicus groet u. Ga heen in vrede. En doe als Adam.

Woensdag, 12-07-2017

Het is vakantie. Zeker een derde van de mensen in mijn leefomgeving hebben huis en haard al verlaten om duizenden euro's te gaan spenderen aan reis en verblijf in Zuid-Frankrijk, Italië, Spanje of Portugal. Of zo mogelijk nog verder. Griekenland, Turkije, sommige zelfs Indonesië. En het is nog niet eens echt schoolvakantie. Dan gaan er nog veel meer.
Voor mij zijn nu de stilste weken van het jaar aangebroken. Anderhalve maand heerlijke rust. De studenten, notoire lawaaimakers, zijn allemaal afgereisd. Eerst naar huis, de was inleveren, geld bietsen en dan naar een vreselijk zuidelijk oord aan zee. Waar ze weer met z'n allen bij elkaar zijn, een paar duizend kilometer verderop. En waar enthousiast gewerkt wordt aan het nageslacht. Of in ieder geval goed geoefend.
Waarom we met z'n allen als trekvogels die kant op reizen, is niet geheel en al onduidelijk. Dat de ontstaansgeschiedenis van de West-Europese mens daar te vinden is (de grotten van Lascaux!) is zeker wel een punt. Dat mensen daar, zogenaamd onbewust, weer heen trekken is, voor mij dan ook niet zo'n groot wonder. Er is meer verborgen in de mensengeest dan menigeen vermoedt. Veel daarover kunt u opzoeken in het werk van Carl Gustav Jung, een begenadigd leerling van ons aller Freud.
Na de studenten gaan de piepjonge gezinnen alvast, voordat de families met iets oudere kinderen roet in het eten gooien en de beste plekken gaan bezetten op de familiecamping. Opvallend is wel dat de grootste lawaaimakers ook altijd als eersten vertrokken zijn. De conclusies laat ik aan u. Of misschien valt alleen mij dat juist het meeste op.
Maar één ding is duidelijk: hun vakantie is eigenlijk mijn vakantie. Ik heb de rust waar zij naar op zoek zijn maar ik kan mijn centen in de zak houden, er iets moois van kopen. Of mijn tekorten als gevolg van vier-en-een-half jaar neoliberaal beleid wegwerken.
Want van de rijken moeten we het niet hebben, zoveel is duidelijk in dit hebberige landje. Maar ik ben niet jaloers, zoals onze VVD-MP dat toch wel graag en iets te nadrukkelijk betoogt. Op de heel rijken hoef je immers niet jaloers te zijn.
De door hen getoonde geestelijke armoe om alleen maar tevreden te zijn met meer, steeds meer, is tekenend voor de rijkste klasse. Ze gaan naar concerten, maar ze snappen niets van muziek. Ze kopen dure kunst en begrijpen de essentie niet eens. Ze rijden dure wagens en kunnen die dingen nauwelijks op de weg houden. Ook zie je ze met camera's van vele duizenden euro's rondzeulen en ik maak me sterk dat er nooit een goede foto uitkomt. Uitzonderingen daargelaten.
Nee, daar hoef je zeker niet jaloers op te zijn.
Zolang je fatsoenlijk onderdak hebt, wat kleding en genoeg te eten, is er niets aan de hand. De rest is luxe. En als je je dan ook nog zo'n leuk hondje als Pantu kunt permitteren en zes weken rust voor de boeg verwacht...
Sssst! Ik heb vakantie. Pantoufle ook!

Donderdag, 13-07-2017

Je hebt twee soorten vrouwen. De ene soort met, en de andere zonder magneet aan de kont. En anders dan de oppervlakkige lezer zou denken, bedoel ik dat niet seksistisch en heeft dat al helemaal niet met het uiterlijk te maken. Een pondje meer is net zo onbelangrijk als een pondje minder, als je als vrouw daarmee gezegend bent.
De magneetvrouwen hoeven er geen moeite voor te doen om de mannelijke aandacht vast te houden, sterker nog, als ze dat wel doen, vallen ze door de figuurlijke mand.
Zoals bijna alle hockeysters en volleybalsters die magneet wel hebben, hebben bijna alle korfbalsters hem niet. Die vallen niet door de mand, die gooien er een bal doorheen.
In een braaf, van oorsprong Zweeds (Ringboll) spelletje, waarin mannen en vrouwen in hetzelfde team met dezelfde sport bezig zijn.
Het is niet voor niets dat dit spel weigert zich verder uit te breiden buiten de Lage Landen. Dat is logisch, want net als voor meer van dit soort initiatieven geldt ook hier: de bedoeling is goed, maar de uitwerking deugt niet. Er wordt voorbijgegaan aan die eigenschap, die ervoor zorgt dat de soort in stand gehouden wordt. De leg.
Helaas hebben we daarvoor elkaar hard nodig en dat uit zich nu eenmaal in een totaal ander spel. Dus hebben we vrouwelijke én mannelijke spelletjes. Sommige daarvan lenen zich natuurlijk best om door beide seksen te worden gespeeld, met andere resultaten weliswaar, maar tegelijkertijd? In hetzelfde team? Gemengd dubbel bij tennissen? Is niet om aan te zien.
De wederzijdse spelletjes echter, worden wel graag door het andere geslacht bekeken. Veel vrouwen mogen een voetbalwedstrijd graag zien, niet om het spel maar om de mooie afgetrainde kerels die zich daar op dat veld lopen uit te sloven.
Heel wat mannen daarentegen hebben met heel veel plezier de Nederlandse zaalhandbalvrouwen in actie gezien, de afgelopen jaren. Maar wel met heel andere oogjes dan dat ze naar Ajax-Faaienoort keken.
Vooral ene Rafael van der Vaart keek met meer dan gewone belangstelling naar top-zaalhandbalschutter Estevana Polman. Met als gevolg dat ze nu geen Polman meer heet, maar moeder. Missie geslaagd!
Uiteindelijk moet de hom wel bij de kuit, immers? Dat blijft het ultieme hoofddoel van al deze strapatsen.
Nu zullen de magneten daar geen moeite mee hebben, die hebben de zaadlozingen voor het opscheppen, maar de magneetloze meisjes zullen wat meer moeite moeten doen. Andere oplossingen moeten zoeken. En die vinden ze altijd, getuige het grote aantal kinderen dat zij voortbrengen.
En sinds kort ben ik erachter hoe zij dat doen. Ze doen alsof ze dom zijn.
Vlak voor het doelpunt op de tv voor het beeld langslopen. Jawel, zeg het maar, hoeveel van jullie, mannen, hebben dat al niet meegemaakt? Daarom doen ze alsof ze er geen verstand van hebben of willen hebben.
Ze willen in beeld, daar gaat het om, ze moeten gezien worden. Geen magneet, dan maar een trucje.
Wat dacht u van hulpeloos de armen ten hemel heffen, als ze midden op een ingewikkeld kruispunt met het autootje stil staan! Al het andere verkeer blokkerend! Nee, dat is geen dommigheid, dat is calculatie. Je weet immers nooit of er niet een ridder met een wit paard, lees: veel witte paardekrachten, lees: witte patserbak, tevoorschijn komt, om haar uit de nood te helpen.
En wat dacht u van het speels en per ongeluk tegen de benen aanrijden met het winkelwagentje, o, sorry, ik zag u niet. Ja, hahaha, ze bedoelt, u zag mij niet. En daar doe ik wat aan.
Wat ook een heel mooie in de supermarkt is: staan kletsen op een kruispunt met elkaar. Vooral dertigplussers en vroege veertigers zie je dit doen. Vanuit vier richtingen zijn er vier kansen, toch?
Laatst had ik nog zo'n gevalletje bij de kassa van onze nationale grootgrutter. Een vrouw voor mij had haar karretje niet voor haar, maar achter haar gepositioneerd. Zeer ergerlijk omdat ze zo de hele zaak ophield (er stond een lange rij) en de lopende band niet alvast kon laten vullen door de volgende klant. Dat was ik, helaas.
Vroeger zou ik kwaad geworden zijn, maar nu heb ik het door. Dat was immers de bedoeling. Ze moest toch gezien worden? Nou, dat heeft ze geweten.
Toen ik er heel beleefd iets van zei, en dat kan ik heel goed als ik dat wil, antwoordde ze bits: "Meneer, ik hou er niet van als mensen zo dicht op mij staan". Alsof ik geen karretje voor mij had, ik bedoel maar.
Mijn antwoord was dan ook dodelijk. "Mevrouw, u mocht willen dat er nog iemand zo dicht op u zou willen staan." Ik kon nog net het applaus niet horen van de anderen in de rij, en mevrouw was tot op het bot vernederd. Die bedenkt zich wel twee keer voor ze weer zoiets flikt.
Zo zie je maar weer wat voor geniale antwoorden je kunt bedenken met een beetje inzicht. Mevrouw zal uiteindelijk wel mannenhaatster worden, mede door mijn voortreffelijke reactie. Als ze dat niet al was.

Mea culpa, mea maxima culpa. Met trots! En zonder bescheidenheid.

Vrijdag, 14-07-2017

Naast ergerlijke situaties als midden op kruispunten staande autootjes en vervelende oude vrouwen in de rij bij de supermarkt (zie gisteren), levert het vrouwenspel op jacht naar een partner natuurlijk ook fantastische momenten op, getuige het volgende voorval.
Het was nog in de oude dierentuin van Emmen en ik was aan het kijken en filmen hoe de robben gevoerd werden. In dit geval door een zeer fraaie, jonge dierenverzorgster. Dat kon de robben niet schelen, die waren uitsluitend in de hun toegeworpen vissen geïnteresseerd. Enkele reigers lieten zich de gelegenheid ook niet door de snavel boren om zo'n gemakkelijk visje mee te kunnen snaaien, kortom, actie genoeg.
Het meisje zag dat ik aan het filmen was, ik kreeg een mooi glimlachje en even later was het voeren voorbij. En op het moment dat ze zich van mij wegdraaide om naar de volgende halte te gaan, maakte ze met haar rechterhand dat oervrouwelijke gebaar waarmee ze zich vergewiste of haar spijkerbroek wel goed genoeg over haar fraaie kontje gedrapeerd zat.
Dat zat ie! En dat was het!
Helaas ben ik het filmpje in de loop der jaren kwijtgeraakt, u zult me dus op mijn woord moeten geloven. U houdt het tegoed, mocht ik toch nog ergens een kopie vinden. Maar alleen al het feit dat ik het zag én onthouden heb, al die jaren, zegt toch al genoeg. Het meisje zal hoogstwaarschijnlijk allang getrouwd zijn, ze was er eentje met magneet. Maar daar ging het mij natuurlijk helemaal niet om.

Uit: Aanwijzingen hoe en wanneer een vrouw zich flirterig gedraagt, een stuk of zestien tips.
Dit is de negende tip: Kijk naar haar benen. Vaak zal een geïnteresseerde vrouw haar benen kruisen. Het is vooral een goed teken als haar bovenste been naar jou gericht is. Als ze je aandacht nog meer op haar benen wil richten, zal ze misschien ook even met haar hand over haar dij strelen of haar broek even met de vingers glad strijken.

Hele studies zijn eraan gewijd, dit is maar een van de vele artikelen op het internet die allemaal lijsten vol van dit soort tips bevatten.

De Amsterdamse fotograaf Ed van der Elsken (1925 - 1990) heeft vele fotoseries gemaakt van hoofdstedelijke schonen, bezig met al deze bovengenoemde zaken. Zijn beroemdste afbeelding is wel die, waar drie beauties een straat oversteken in kleurige jurkjes. Alle drie om in te bijten.
Ook ik heb nog een originele foto van Ed (vermoedelijk!), techniek en beeldtaal wijzen sterk in die richting. Honderd procent zeker ben ik niet, helaas is de foto niet gesigneerd.
Ach, door de eeuwen heen zijn allerlei soorten kunstenaars op dit fenomeen gedoken, van Milo met zijn Venus naar Sandro Botticelli met de geboorte van dezelfde godin, via Niki de Saint Phalle's Nana's naar mijzelf met Ariel returns.
Ik weet wel wat die lieden bezielde. U ook?

Zaterdag, 15-07-2017

Omdat buuv een paar dagen niet zo lekker was geweest, er was zelfs een ambulance aan te pas gekomen, heb ik even voor haar gekookt. Gelukkig kan ze wel eten als ze zo'n aanval krijgt, dat is voor haar fijn en geeft mij de gelegenheid om weer een beetje te genieten van het koken voor iemand anders. De eerste dag (dinsdag) had ik spaghetti bolognese voor haar alleen gemaakt, dochterlief had al gegeten, en woensdag een heerlijke penne met spinazie a la crème, parmezaanse kaas en een mooie omelet voor hen beiden. De spinazie nog aangevuld met reepjes kruidig rundergehakt, knapperig gebakken. Jammie.
Dat alles geserveerd in een mooie glazen schaal met een paar plakjes tomaat er bovenop en de Italiaanse vlag was ook weer aanwezig. Wat die Italianen erg graag doen, hun nationale driekleur verwerken in de maaltijden. Ik maak me zelfs sterk dat ze het er om doen, dat die driekleur gewoon van hun eten afkomstig is. Niks geen heldhaftige heraldiek of zo.
Terug: aangezien ik die bolognese niet in een kleine hoeveelheid kon maken, mocht ook Wia ervan profiteren. En ikzelf, zei de gek. Hetgeen wel een heel bijzondere uitdrukking is.
Alsof je gestoord moet zijn als je het over jezelf wilt hebben.
De Nederlandse neiging om vooral niet trots te zijn op jezelf en wat je presteert, wordt door buitenlanders altijd als zeer bevreemdend ervaren.
Ik denk dat het gerechtvaardigd is, om Luther en Calvijn daarvan de schuld te geven. Twee mannen die meer slachtoffers op hun geweten hebben dan menig dictator, is mijn persoonlijke mening. Het opdringen van moraalregels aan derden is geen licht vergrijp. Want, zoals eerder in dit dagboek aangehaald, gedachten zijn vrij.
Het is toegestaan mensen te helpen in het vormen van die gedachten, dat heet opvoeding, maar enkel en alleen als de persoonlijke vrijheid van de ontvanger voor de volle honderd procent gegarandeerd is.
Derhalve ben ik ook een absolute tegenstander van onderwijs op religieuze gronden. Daar is geen ruimte voor anarchie. Op straffe des doods zelfs, in het ergste geval. Vrijheid van godsdienst, jawel. Maar dan ook vrijheid in het verwerpen van dezelfde godsdienst. Kom daar eens om bij een gereformeerde school. Of bij het islamitisch onderwijs. Daar is weinig gelegenheid voor vrijdenkerij. Zeg maar rustig, geen.
Pas als religieus onderwijs, welk dan ook, daar ruimte voor geeft en de dialoog met on- of andersgelovigen wezenlijk aangaat, mag daar ruimte voor zijn. Anders per se niet.
Zonder die ruimte kan er immers van democratie geen sprake zijn.
Zoals de Trias Politica de basis is voor de politieke macht, dienen Rede, Wetenschap en Logica de drie pijlers te zijn van intellectuele vooruitgang. Niet een geloof in welke niet-bewijsbare godheid dan ook.
Let wel, ik val uw geloof niet aan, doe gerust, als u daar gelukkig van wordt. Maar dwing anderen niet, nooit, om hetzelfde te denken als u. Mij hoeft u niet te geloven, mij mag u gewoon lezen. Zijnde een mens, die deze drie pijlers wel als basis ziet voor een welbesteed leven.

Zondag, 16-07-2017

Teja’s vriendin Wia is nu, in haar nieuwe appartement, in het bezit van twee balkons. Na een korte doch hevige strijd met de onvermijdelijke stadsduiven, schijnbaar door ons gewonnen maar nooit echt voorbij, kunnen we nu overgaan op het inrichten daarvan. Ze kijken beide uit op het Oosten en met helder weer kan je Duitsland zien liggen, althans de windmolens die aan de oostkant van de Dollard staan. Door het venster op de linkerkant kan je prachtig over de mooiste stad van Nederland heenkijken.
Wat zegt u? Groningen, natuurlijk. Mag ik ook een beetje chauvinistisch zijn?
Nu had ik ook nog een olijfboompje in een bloempot achter het huis staan en aangezien mijn tuin op de schop gaat, gedeeltelijk, kan die mooi bij haar op het balkon. Kan ze haar eigen olijven eten, in ‘t najaar. Hopelijk. Dat vond ze een mooi idee, het boompje is dus zaterdag verhuisd.
Mooie nieuwe witte pot, plant erin, klaar. Mooi hoor. De bloei zit er goed in, een paar olijfjes zal ze er echt wel aan overhouden. Pizza eten met olijf is de volgende halte. Verder had ze nog wat dingen te doen, zoals spullen uit de oude garage halen, waaronder een mooie houten Lundia-kast. U kent dat wel, zo’n stellingsysteem waar je van alles in en op kan monteren. In ieder geval, zij had nog zo’n kast met twee deurtjes, die je in zo’n stelling kan plaatsen. Heel geschikt voor op het balkon als opslag voor al die losse bloempotten en andersoortige plantartikelen, die anders maar rommel liggen te wezen op zo’n plek.
Daar heb ik gisteravond nog een soort onderstel met verstelbare stalen poten voor gemaakt, is dat ook weer voor elkaar, dan staat die kast niet koud op het beton. En gaat dan ook niet al te snel rotten. Dat wordt een heel mooi balkon, Romeo en Julia waardig. .
Straks, om een uur of tien, gaan we samen naar het kerkhof, wat persoonlijk gevonden stenen van haar man bij het graf leggen. Dat soort dingen is mooi vanwege de symbolische waarde ervan en het helpt met het rouwproces. Het gaat goed met haar.
En met mij ook.
Begin wel te merken waarom schrijvers niet helemaal op deze aardbol leven, je loopt in je achterhoofd steeds te denken hoe het verder moet in die wereld die je zelf aan het scheppen bent. Spannend hoor!
Ook ga ik mezelf steeds meer een echte schrijver voelen, niet alleen maar een dagboekmaker, dus oppassen geblazen. Ik mag graag ergens in doorschieten en dan is het einde zoek. Tot ik mezelf uiteindelijk en onvermijdelijk tegenkom en m’n voet van het gaspedaal moet halen. Waarschijnlijk moet ik ook stevig op de rem, gierende banden tot gevolg, en proberen weer meester over het voertuig te worden. Wat tot nu toe altijd is gelukt. Maar ja, ik had u ook al eens eerder uitgelegd dat mensen als ik de wegenwacht van de maatschappij zijn, dus van remmen en gaspedalen weet ik alles af. Dan moet die noodstop ook wel lukken, toch? Ik heb er zelf het volste vertrouwen in.

Maandag, 17-07-2017

Een paar weken geleden stond ik onder de douche, ik deed wat shampoo op mijn hand en masseerde dat door mijn haar, zoals vroeger geleerd en m’n hele leven gedaan.
Maar ik heb al een decennia of wat een bijna kale kop gehad, soms zelfs helemaal kaal geschoren, en nu ik weer lang haar heb, is dat natuurlijk weer even wennen.
De shampoo van de eerste keer er uitgespoeld en dan doe ik, normaal gesproken, voor de tweede keer nog wat shampoo op het hoofd. Dan schuimt het lekker en voelt het haar ook goed. Dat deed ik altijd omdat ik een vrij vette hoofdhuid heb, een sterke talgproductie, roos, bah! En dat vindt niemand leuk. En opeens trof mij als een bliksemflits, staande onder de douche, de gedachte: „Wat ben ik eigenlijk aan het doen? Als mijn haar de tweede keer zo lekker schuimt, betekent dat toch, dat het al vetvrij is?!“
Daar moest ik nog even goed over doordenken. De tweede keer is dus overbodig, ik kan twee keer zo lang met mijn shampoo doen en misschien... dus ik deed het niet, die tweede keer.
Vanuit mijn bevooroordeelde anti-kapitalistische optiek had ik natuurlijk onmiddellijk een link naar de grote getallen. Als van de zeventien miljoen mensen in Nederland nu eens pakweg tien miljoen die tweede keer niet doen, wat een besparing alleen al.
Behalve het behalen van een enorme milieuwinst (niet geheel onbelangrijk), halveert de omzet van de shampoofabrikanten, hoera!, keldert de winst van de vunzige aandeelhouders, houzee! en krijgen de CEO’s geen bonus meer, applaus! Allemaal winst. En dat is alleen nog maar van ons kleine kikkerlandje, laat staan dat dat wereldwijd gedaan wordt. De gevolgen zijn niet te overzien, eigenlijk. Revolutie! En dat allemaal door een klein, overbodig kneepje shampoo. Ik hoor de vrouw van de CEO al zeggen: “Dan verkoop je toch gewoon je boot?“ Kent u die reclame nog? Die was leuk!
Nou zult u wel zeggen, ach, wat maakt dat nu uit, zo’n klein beetje. En inderdaad, voor uw huishoudportemonnee maakt dat inderdaad niet uit, die paar centen. Da’s waar.
Maar dan heb ik nog een argument, behalve dat alles wat goed uitpakt voor het milieu, sowieso al de moeite waard is. Ik heb dat haarwassen nu een aantal weken zo gedaan en wat gebeurt er? Mijn hoofdhuid voelt een stuk rustiger, mijn talgproduktie is duidelijk naar beneden en ik heb veel minder jeuk „op de kop“. Logisch eigenlijk want als ik mijn hoofdhuid niet zo heftig ontvet, hoeven mijn talgklieren minder hard te werken om dat allemaal weer aan te vullen. En dat alleen al is genoeg rechtvaardiging om u deelgenoot te maken van deze fantastische ontdekking. Met schone haren op een ietsiepietsie schonere wereld.

Een oud Zen-gedicht:

Omdat er eigenlijk niets is,
Is er geen stof om weg te vegen.
En als je dat eenmaal begrijpt,
Hoef je niet stokstijf stil te zitten.

Fenggan (9e eeuw NC) (unshaven monk)

Gegroet.

Dinsdag, 18-07-2017

Veel klussen gedaan bij Wia in het nieuwe appartement. Het begint mooi te worden. Een fraaie foto van Schotland opgehangen, daar ging haar man graag heen, dat is een goede herinnering voor haar. Een diepe Lundia-kast opgehaald uit de garage en gemonteerd in een soort bijkeuken, een passpiegel in de gang opgehangen waarvoor de betonboor nodig was en wieltjes onder een wastafelkastje geschroefd zodat dat ding gemakkelijk te verschuiven is. Verrollen eigenlijk, nu!
En toen ik een beetje moe weg wilde gaan, kwam de door haar bestelde tafel voor in de werkkamer net aan. Die moest dan ook nog maar even in elkaar gezet worden. Gedaan en een heel mooi eindresultaat. Het is een grijze aluminium tafel, eigenlijk voor in de tuin, met een blad van gehard zwart glas. Ook nog uittrekbaar, zelfs. Erg fraai, ik was er jaloers op. Nu kan ze makkelijk zes personen aan tafel hebben. Of die er ooit komen is een tweede, maar de mogelijkheid is er tenminste.
Wel ontstond in de loop van de ochtend wat wrijving met Wia, zij is zelf ook een beetje een baasje, net als ik, en nu moest ze zich schikken in haar rol als opperman. Dat viel haar wat zwaar, maar na een korte clash is alles toch goed gekomen.
Nee hoor, we zijn echt nog wel vriendjes.
Maar ja, ze is niet gewend aan tegengas van iemand die niet voor haar buigt. Want dat kan ik niet, voor niemand niet, daar is mijn rug niet op ingericht. Want die zit gekoppeld aan mijn geest.
Deze dinsdagmorgen gaan we nog achter een grijs bureautje aan voor de laptop, kan ze ook weer rustig internetten, thuis. Dat doet ze nu in de grote recreatieruimte in het pand, daar hebben ze gratis wifi. Daar kan ze twee uur achter elkaar terecht voor bankzaken en mail. Veel meer doet ze niet op dat ding, maar dat is immers genoeg?
Ben wel een beetje moe, heb de nacht van zondag op maandag slecht geslapen, geplaagd door de tinnitus. Dan hoor ik allemaal geluiden en heel zacht gepraat in mijn linker oor, zo zacht dat ik het net niet kan verstaan. In mijn hoofd, hè! Ben vroeger nog wel eens naar buiten gegaan om te kijken of het echt was, maar nee hoor! Ik ben de enige die het hoort. En rechts suist het dan harder dan normaal.
Ze schijnen er niets tegen te kunnen doen, helaas, ik moet er mee leren leven. Zegt de dokter. En als ik me er niet aan erger, mezelf gewoon voorhoud dat er een klein feestje wordt gehouden en dat ik ze dat best gun, dan dut ik meestal op een gegeven ogenblik wel weer in. Ouderdom komt met de nodige gebreken, dit is er één van.
Ik heb nu al medelijden met al die gasten die momenteel de dance- en houseparty’s aflopen, die krijgen meer decibels om de oren geslingerd dan ik in mijn hele leven. Dat wordt wat als die boven de vijftig komen. Naast Oost-Indisch doof allemaal ook nog stokdoof. Stekeblind waren ze al. Gaan die gasten, die nu fortuinen verdienen aan die feesten, dat dan ook betalen? Vast niet, geloofsgenoten als zij zijn van onze minister-president. Onze graaiers-stroman, zeg maar.

Woensdag, 19-07-2017

Geen ideeën, uitgepierd. Bekaf, moe. Dat zijn zo’n beetje de begrippen die momenteel de baas in mijn hoofd zijn. Het voortdurend op de tenen moeten lopen in de mantelzorg begint zijn tol te eisen. Langzamerhand bekruipt mij het gevoel, dat ik me wat terug moet trekken, dat het wel mooi is, zo. Zal de klussen die ik nog moet doen, afmaken en dan de frequentie van bezoekjes wat aan gaan passen aan mijn eigen behoeften.
Ik ben nu eenmaal geen mensenmens en dat zal ik ook nooit worden. En laten we eerlijk zijn, ik ben er een zestal maanden voor haar geweest, zo langzamerhand moet ze het wel weer alleen kunnen.
Dan kan ik me weer gaan concentreren op mijn barricadenwerk, wat uiteindelijk het belang van een individueel mens ruimschoots overstijgt. Inclusief het eigen belang. Maar dat soort dingen zijn niet uit te leggen aan anderen behalve lot- en bestemmingsgenoten.
Als u zich toch een beeld van mij wil vormen, lees „Een man“ van Oriana Fallaci. Een uiterst boeiend boek. Een aanrader. Geen lichte kost, u zijt gewaarschuwd. Voor twee. En door twee.

Donderdag, 20-07-2017

Gisteren een tropische dag gehad. Even Wia telefonisch gewaarschuwd dat ze zich rustig moet houden, er gaan van de hitte net zo veel oude mensen dood als van de kou. Misschien zelfs wel meer. Zal ik het uitzoeken? Nee, veel te warm.
Heb mezelf net via internet twee voorbanden voor de Pitbull aangeschaft, is zeker de helft goedkoper (inclusief montage) dan bij de garage. Dat tikt behoorlijk aan. Ergens in het kapitalistische circus hebben ook garages hun eigen graf gegraven.
Werden de panden bijvoorbeeld eerst duur door prijsopdrijving via kunstmatige schaarste, nu kunnen de garages diezelfde dure panden niet meer onderhouden door peperdure rente, terwijl de banken geen cent rente op kapitaal meer betalen. Heeft de overhead zich te veel met graaien bezig gehouden, nu verlangt de werkvloer ook haar deel. En terecht, zij doen het werk, per slot van rekening. Zonder werkvloer geen graaiers.
En in deze twee kleine voorbeelden alleen al ziet u het manco van het kapitalisme, het groeit zichzelf dood. En aan de vooravond van het sterven van die economische begerigheid staan we momenteel.
Zelfs economisch-rechtse filosofen zijn momenteel al geneigd wat naar het linkse standpunt op te schuiven. Toe te geven dat het zo niet werkt. En dat zal moeten, we zijn the point of no return aardig genaderd. Als wij niet terugkeren naar centen, in plaats van procenten, is ons economische graf snel gegraven.
Zelfs een idioot kan zien dat 3 % van twee ton toch echt veel meer is dan 3 % van een minimum inkomen. En dat terwijl een nog veel meer verdienende miljonair het natuurlijk veel minder nodig heeft, behalve dan ter bevestiging van zijn infantiele waanidee. Een idioot ziet het wel, een kapitalist niet. Dat zegt genoeg.
En wat voor een ellende daar uit voort zal vloeien, dat kan niemand overzien. Het is in ieder geval een inktzwart scenario wat zich dan zal ontvouwen. De door mij al voorspelde villa-storm zal echt een keertje uitbreken.
U gelooft mij niet? Ach, niemand geloofde mij, toen ik in 1980 al voorspelde dat omstreeks 2007 de Moslimoorlog zou uitbreken. In welke vorm, dat kon ik ook niet overzien, maar dat het zou gaan gebeuren, dat wist ik toen al. Nooit heb ik meer spijt gehad over mijn gelijk.
Maar ondertussen gaan we een koelere dag tegemoet dan gisteren, gelukkig. Wat klussen doen, de tuin is nog lang niet af, de afwas wenkt, kortom, ik kom mijn dag wel weer door. En mocht ik wat leuks of bijzonders beleven, dan hoort u dat morgen wel weer van mij.

Vrijdag, 21-07-2017

Door het slechte weer donderdag genoodzaakt thuis te blijven. Tijdens de opklaringen kon de hond gelukkig net even uit zonder dat ze nat werd. Want zo graag ze in sloten duikt, zo weinig is ze te spreken over een regenbui. Of nog erger: de douche. Waar ze af en toe echt onder moet, zo erg ziet ze er soms uit.
Toch zet ik die douche op lekker lauw-warm voor haar. Maar ik moet de deur van de douche goed dicht doen, anders peert ze me er zo vandoor. En dan het liefst midden in de kamer de vacht uitschudden. Daar geef ik haar geen kans voor, want dan heb ik alles nat in de woonkamer. Maar het afdrogen met een ruige handdoek vindt ze wel weer erg lekker. Daarvoor komt ze graag naar de baas.
Verder ben ik bezig de oudste afleveringen van dit dagboek na te kijken op nieuwe taalinzichten, mij door Jacques aangereikt. Wat kortere zinnen, veel ontbrekende komma’s en een te enthousiast gebruik van sommige woorden.
Zo heb ik nogal eens de neiging een woord in een bepaald stukje meerdere malen te gebruiken. En dan alleen maar in die ene aflevering.
En wat mij perse verboden is, is het woordje dus aan het begin van de zin. Dus dat doe ik dan ook maar nooit weer. Geintje, Jacques! Vergeef me.
Het is wel een vreselijke klus, trouwens. Erg arbeidsintensief. En dan wil ik ook nog alle foto’s die ik op de website gebruik, in de juiste volgorde in een aparte map zetten zodat iemand die, indien nodig, gemakkelijk terug kan vinden. Om kort te gaan, er worden heel wat uren achter de computer doorgebracht, momenteel. Maar dat vind ik niet erg, integendeel zelfs.
Ben alleen wel benieuwd hoe erg ik deze discipline straks zal missen. Partir, c’est mourir un peu, en zo is het.

Zaterdag, 22-07-2017

Van vrijdag op zaterdag is mijn werkcomputer gecrasht. Alweer. Nu maak ik natuurlijk een hoop draaiuren en dat helpt niet echt mee. U zult zich dus even moeten behelpen met korte mededelingen mijnerzijds, aangezien het erg lastig is om op mijn oude computer hetzelfde werk te doen. Het lukt wel, maar leuk is iets anders. Heb het corrector Jacques ook al even gemeld, kan die het ook even rustig aan doen. Het barricadenwerk zal dus even op zich moeten laten wachten. Heftige dingen worden uiteraard wel aan u doorgegeven.
Dat hoort.

Zondag, 23-07-2017

Eerder in dit dagboek had ik u al eens duidelijk gemaakt dat mensen meestal iets heel anders zeggen dan ze bedoelen. En dat dit heel vaak zo is. Reden te meer om ook uw eigen woorden te meten aan uw daden. Of andersom, uw roemruchte daden aan uw uitspraken.
Vandaag wil ik het met u hebben over een andere, erg leuke, communicatieve blunder. Echt gebeurd!
Een hij en een zij.
Hij, stapelverliefd: “Je ogen zijn net mooie diamantjes”. Zij: “Echt waar? Wat lief!”. Waarbij haar ogen nog harder gaan stralen. Gevolgd door een zoen. Omdat de “lieve” man zonet bevestigd heeft wat zij eigenlijk (nog) niet durfde geloven. Want zij weet natuurlijk best dat de ogen van verliefde mensen altijd stralen. Hij bevestigt nu, onuitgesproken, haar vermoeden dat zij eigenlijk een beetje “in love” op hem is. Door zijn complimentje is ze er nu zeker van.
Hij ziet dat ook nog en reageert navenant. Hoera! De buit is binnen.
En dat noemen ze dan onderbuikgevoel. Lariekoek! M'n grootje! Dopamine, adrenaline en fenylethylamine zijn de namen van de hormonen, verantwoordelijk voor dat gelukzalige gevoel. En voor die stralende oogjes. Dat heeft met die hele onderbuik niets te maken.
En die onderbuik zelf dan? Waar die voor dient, wordt in de zeer nabije toekomst van dit liefdespaar al snel duidelijk. Uiteindelijk moet de hom wel bij de kuit.
Nu is het natuurlijk niet zo dat al die vrouwen dat bewust doen, het overgrote merendeel doet immers ook maar wat. Dit was heus niet bedoeld als poging om vrouwen zwart te maken, ik leg alleen maar een mechanisme uit. Een enkeling zal er uiteraard wel bewust op inspelen, teneinde een of ander doel te bereiken. Moar wel t dut, mout t wait'n, zeggen ze hier in Groningen. (Wie het doet, moet ook de consequentie aanvaarden)
Maar het geeft toch te denken dat er voor vrouwen middeltjes op de markt zijn waarvan de ogen gaan glanzen. Vanaf nu weet u waarom.

Maandag, 24-07-2017

Tijdens een telefoongesprek kwam het onderwerp schaken opeens tevoorschijn. Of ik dat ook kon. Na mijn bevestigend antwoord kreeg ik een heel verhaal over een voormalig leraar, die ook schaker was en stukjes in de lokale krant daarover schreef. Ter lardering van een verhaal, zeg maar. Zoals veel vrouwen verslag doen. U kent dat wel: …..ja, en komt Jeanet, je weet wel, de dochter van die man die jij vorige week bij mij ontmoet hebt, en die ook schaker is en leraar aan de voormalig technische hogeschool, die nu afgebroken is, nou, die Jeanet dus, en daar een vriendin van, nou die heeft een neefje die ook een zeilboot heeft. Maar die vaart niet meer. En die ligt nu te koop. In Grouw. Maar dat doet er niet toe. Goed, die Jeanet dus, zegt tegen mij... Tegen die tijd ben ik allang afgehaakt.
Over schaken dan maar.
Ik heb een heel mooi glazen spel, dat zet ik af en toe op en speel een partijtje. Maar schaken in je eentje is een zinloze onderneming, behalve als je er een diepgaandere studie van maakt. Voor het echte spel heb je een tegenstander op jouw niveau nodig en een goed gesprek. Niet over Jeanet...
Zelf heb ik het schaken geleerd op de MULO van een leraar, de heer J. Zwanepol. Volgens mij gaf hij maatschappijleer, maar dat weet ik niet zeker. Ik schrijf expres “de heer” want dat was hij. Organiseerde het jaarlijkse Niemeyer-schaaktoernooi, een soort Nederlands jeugdkampioenschap, kan ik mij heugen. Zo iemand, dus.
Ik vond schaken een prachtig spel, nu nog steeds, en dat is niet zo gek als je zulke hersens hebt als ik. Na een tweetal jaren deden we ook een soort toernooitje op onze eigen school. En daar heb ik de man een remise afgedwongen. Noem dat gerust een wapenfeit, ik ben er nog trots op.
Een tijdlang heb ik zelfs geloofd dat hij mij dat heeft laten doen, zo onwaarschijnlijk was dat. Tegenwoordig ben ik wel geneigd om de remise een remise te laten zijn, want zelfs al heeft hij mij laten remiseren, dan nog is het een compliment, want duidelijk bedoeld ter aanmoediging van mijn bètabrein. Waarvoor dank, heer Johan Zwanepol, het heeft geholpen. Na 53 jaar staat het mij nog steeds haarscherp voor de geest.
Want hij besefte dat je zo'n brein als het mijne moest stimuleren, in plaats van het weg te zetten als de schedelinhoud van een nerd. Waarvan akte.

Dinsdag, 25-07-2017
 
Gisteren is de bouwvak begonnen, eerst in Midden-Nederland, veertien dagen later in het Noorden en daarna komt het Zuiden aan de beurt. De vakantie voor landarbeiders en bouwvakkers. Het gepeupel, zeiden ze vroeger. En dus regent het. Nu regent het bijna altijd tijdens de bouwvak en dat is niet geheel en al toevallig. In vroeger tijden kregen landarbeiders en handwerkslieden namelijk helemaal geen vakantie, dat kostte alleen maar geld, vond de baas/boer. Vanuit zijn kapitale villa/boerderij.
Je mocht al blij zijn als je als arbeider vrij kreeg om naar je eigen begrafenis te gaan, toentertijd. En dat het kind dat je vrouw droeg, van jezelf was. Maar toen de laagste klasse ook vakantie begon te eisen en de bazen/herenboeren er niet meer onderuit konden na lang traineren en veel protest, was het al snel onderling bekokstoofd, dat dat dan maar in de zomerse regenperiode moest zijn. Dan was er toch niet zoveel te doen op het land, want onbegaanbaar, en ook de bouw leed gedurende die periode onder de regenval. Dan konden ze wel een paar dagen gemist worden. Want veel meer was het niet, in die dagen. Een dag of drie was al mooi. Achteraf gezien was het natuurlijk ook geen wonder dat het volk massaal opstandig werd, en als zodanig een uitstekende voedingsbodem was voor het opkomende populistisch-fascisme. Wat had de onderste klasse te verliezen? Niets toch?
Tot de dag van vandaag is dat zo. Ook hedendaagse fascistoïde partijen hengelen in de poel der ontevredenheid, grotendeels gevuld met laagopgeleiden en foute denkers. De ware schuld van beide wereldoorlogen kan je dan ook met een gerust hart neerleggen bij de bezittende klasse, zijnde een afgrijselijk uit de hand gelopen reactie op hun asociale beleid. Dat ze dat niet willen weten, is evident. Maar de conclusie is onontkoombaar. Adolf was fout, uiteraard, heel erg fout, maar niet meer dan een werktuig tegen het kapitalisme. Zoals Wilders op dit moment is. En gek genoeg, gesteund door het zionisme, een beweging, ontstaan lang voor de acties van Adolf. Dat streefde naar een Joodse staat in het Midden-Oosten. Doet u dat niet ergens aan denken? IS? Toeval? Welnee. Logica.

Woensdag, 26-07-2017

Komende zaterdag een trip naar Amsterdam gepland. Misschien gekoppeld aan een bliksembezoek aan België, ben dan toch al halverwege. Ga een grote groene fles naar een Facebook-kennis brengen. Nadat ik natuurlijk eerst even bij Schiphol ben wezen kijken. Altijd leuk, mensen ontmoeten die positief op mij reageren via het net. En die mijn dagboek ook lezen. Meestal met dezelfde soort humor, ook voldoende diepgang, je weet nooit wat dat oplevert. In ieder geval een mooie dag achter het stuur. Dat is voor mij sowieso een traktatie.
Hondje mee of naar een pension, even afwachten of buuv haar uit kan laten. Maar een pension is leuker voor haar. Is ze het minst alleen. Maar eerst een paar dagen uitrusten, de klus bij Wia zit erop, vanaf nu moet ze zichzelf weer redden. Kan ik weer gewoon de beetje mopperige Alex worden, die ik altijd al was.
Ondertussen ook nog de Senseo van buuv gerepareerd, de nieuwe serie is uiterst gevoelig voor verstoppinkjes. En dan wil het deksel niet meer open omdat dat ding zichzelf vacuüm trekt, zodat je hem ook niet meer kan ontstoppen. Duidelijke ontwerpfout. En dan moet de achterkant eraf teneinde weer lucht in het systeem te krijgen.
Eerst lastig pielen met een schroevendraaier, tie-wrap doorknippen, slangetje los, koffie en water opvangen, klep los, slangetje vast, nieuwe tie-wrap erop, achterkantje weer inklikken en vastschroeven. Padhouder uitblazen, eventueel voorzichtig doorprikken totdat dat echt gemakkelijk gaat. Heel gedoe, toch gelukt, hij doet het weer. Zij ook weer blij. Advies aan alle eigenaren van de nieuwe uitvoering van dit beroemde koffiezetapparaat: houd de padhouder schoon. En koop alvast kleine tie-wraps.
Wat een verrukkelijk geneuzel! Heerlijke prietpraat! Mag toch ook wel eens een keertje, niet? Dat dacht ik!

Donderdag, 27-07-2017

Het kan bijna niet anders of u verwacht van mij een gepeperde uitspraak over het damesvoetbal. Over hoe de prestaties van het Nederlandse elftal zich verhouden tot de andere Europese teams, hoe ze de hemel in worden geprezen en hoeveel progressie er in zit. Om maar met het laatste te beginnen: ja, er zit progressie in. En ja, ze worden teveel de hemel in geprezen.
Was het vrouwenvoetbal een paar jaar geleden het pupillenvoetbal nauwelijks ontstegen, tegenwoordig zijn er heel wat elementen in te ontdekken, die met echt voetbal te maken hebben. De organisatie is behoorlijk, het positiespel meer dan goed. En dan heb ik het nog niet eens over wat technische hoogstandjes die af en toe ook de revue passeren. En waar het publiek, terecht, van smult. Er wordt gepoort, getruukt, mooie passes „over de hele“ waren er tot nu toe ook voldoende te bewonderen en zelfs voor een stevige professionele overtreding draaien ze hun hand niet meer om. Ere wie ere toekomt.
Alleen het afmaken voor het doel is nog steeds rampspoed. Die ene echt goede spits van Nederland (Vivianne Miedema) wordt tot nu toe zeer stevig bewaakt en heeft derhalve het hele toernooi nog niet gescoord.
Onze drie (9 uit 3!) overwinningen leunen voornamelijk op strafschoppen, gelukkig hebben we er eentje die dat echt goed kan. Ene Sherida Spitse. What’s in a name! Maar dat is wel wat mager.
Op de vleugel moeten we het wel even hebben over Lieke Martens, zijnde de beste van het hele stel. Als je naar haar kijkt zie je hoe voetbal gespeeld moet worden. Vijf van dit soort in het elftal en „we“ worden Europees- én wereldkampioen.
Naast al het goede nieuws is het wel opvallend, hoe de dames zich de verwerpelijke gewoontes van hun mannencollega’s eigen hebben gemaakt. Alsof een hoger niveau dat automatisch zou inhouden. De dramatische gebaartjes van de Romeinsen, de sneaky overtredingen, het gezeur bij de scheids en het Italiaans-verongelijkte gedrag wat daar bij hoort lijken sprekend, evenals de tuimelneiging van de Duitse dames, die erg goed naar hun collega’s hebben gekeken. Vermeldenswaard in dit opzicht is tevens de hardheid van onze zuiderburen, de Belgische dames. En daarbij hoort dan natuurlijk ook de breineiging en het moeizaam scoren van het oranjeteam, rechtstreeks gekopieerd van de heren. Toch, over die hardheid gesproken, stellen de vrouwen zich heel wat minder aan dan de „mietjes“! Dat moet gezegd.
Maar al met al is het een mooi toernooi met beter vrouwenvoetbal dan we ooit gezien hebben. Dus of het in lift zit? Jazeker! Of ze er al zijn? Zeker niet! Dan moet er nog een hoop werk verzet worden.
Eervolle vermeldingen zijn er voor het Duitse en het Engelse team, zij steken met kop en schouders boven de rest uit en zullen waarschijnlijk de finale wel spelen. Op enige afstand gevolgd door het Zweedse elftal. Maar......de bal is rond, is niet voor niets de beroemdste uitdrukking in de voetbalwereld. En „voetbal is oorlog“ van de Generaal als goede tweede. U weet niet wie de Generaal is?
Dan heeft deze hele dagboekaflevering u ook maar weinig gezegd.

Vrijdag, 28-07-2017

Je kunt al merken dat de dagen weer iets korter worden. De langste dag is alweer meer dan vijf weken geleden geweest. En afgezien van een paar hele korte, hete periodes zijn we er goed doorheen gerold. Maar het kan nog, die hittegolf. Compleet met een zeiszwaaiende magere Hein. Vooral bejaarden leggen tijdens zo’n golf het loodje. Shit happens!
Ik kan me zonovergoten dagen in augustus herinneren, op negenjarige leeftijd, zittend in de lichtbruin gelakte houten schoolbankjes op de lagere school. Puffend van de hitte, probeerden we bij de les te blijven, letterlijk, in dit geval. Hetgeen niet altijd lukte, dat snapt u.
De kans op die hittegolf wordt uiteraard met de dag kleiner en voor je het weet, begint het gezeur over Sinterklaas en een witte kerst weer het nieuws te domineren. En niet te vergeten: het geëikel van correct Nederland over Zwarte Piet. Dat die Piet het hulpje is van een katholieke pedo-Klaas, dat vergeten we maar liever. Alsof de hulpmiddelen van de gemijterde kinderliefhebber al niet genoeg zeggen. Een piet en een zak, ik bedoel maar. Welkom in het klooster.
Eén ding scheelt wel: de lengte en kleur van mijn weer lang gegroeide haar, gekoppeld aan de omvang van mijn welgedane buik, stelt mij in staat te solliciteren naar de functie van kerstman. Dat zou ik nog wel kunnen, denk ik. Niet gekoppeld aan een religie, gewoon midwinterkadootjes uitdelen. Dan hoef ik alleen maar mijn baard iets langer te laten groeien. Ho, ho, ho!
Want aan mijn gedragingen hoef ik niets te veranderen. Ongebonden als ik ben aan materiële zaken, kost het me geen enkele moeite dingen weg te geven, just for fun. Per slot van rekening doe ik dat nu ook altijd al.
Ik heb nooit begrepen hoe mensen emoties koppelen aan voorwerpen. Daar heb ik echt geen enkele neiging toe.
Misschien is dat een lichte vorm van autisme mijnerzijds, maar ik heb geen dingen nodig om me aan iets te herinneren. Als dat „iets“ zich niet meer in mijn geheugen openbaart, is het om duidelijke of onduidelijke redenen niet meer noodzakelijk het in voorraad te houden. Dan maar weg ermee! Het kan voor hetzelfde geld natuurlijk net zo goed een vorm van hetzelfde autisme zijn, als u dat koppelen aan dingen wel nodig heeft. Omdat u zich anders schuldig voelt, mocht u wel iets vergeten? Ik weet het niet, ik gok maar wat. ‘t Is ook niet echt belangrijk!
Mijn herinneringen zijn meer gestoeld op geuren, omstandigheden en niet te vergeten: mijn intuïtie. Waar ik een reuzegroot vertrouwen in heb.
Het gebruik van deze menselijke eigenschap, die uw persoonlijke herinnering, de mate van inschattingsvermogen, de opgedane kennis en (meestal mislukte) opvoeding koppelt aan ons collectieve geheugen, is wat mij betreft de opening naar een gelukkig bestaan. Zodat u altijd de voor u beste oplossing kunt kiezen uit een scala van mogelijkheden.
Met vertrouwen op wat u geleerd heeft en tegelijkertijd openstaand voor nieuwe informatie, dat is de wezenlijke sleutel.
Word opnieuw Alice in Wonderland. Even verbasteren uit Exodus: gaat heen en verbaast u. Heerlijk!
Onthoud dat niet de zon westwaarts ondergaat maar de Aarde oostwaarts tegen de zon in draait. En elke dag wordt het een een beetje later licht, tot voorbij midwinter. En dan weer elke dag een wat vroeger tot aan de langste dag. Kijk, dat mag u in uw geheugen stoppen.

P.S. Ben ik eindelijk eens een keertje de eerste die over Sinterklaas en kerst begint. De commercie afgetroefd!

Zaterdag, 29-07-2017

Heel vroeg in de morgen. Omdat de dochter van buuv naar een soort vakantiegebeuren met klasgenoten en vriendinnen op Ameland is, kan ik buuv mooi even van haar lenen. Ze had al een paar keer bij mij gegeten, dat vond ze helemaal niet erg, en straks gaan we een rondje Nederland/België doen. Via Afsluitdijk naar Alkmaar, Koffie op de dijk, Heemskerk, eerste eindbestemming Schiphol. Da’s speciaal voor mij, even vliegtuigen kijken, voor buuv hoeft dat niet zo nodig. En gewoon weer onder de indruk zijn van al die enorme dingen die uit de lucht komen vallen en dan een Facebook-kennis in Amsterdam bellen dat we onderweg zijn.
Met een mooie grote zeegroene fles voor haar nieuwe huis, en ook nog wat aardewerkpotten voor planten in de tuin. En aangezien mijn tuin gedeeltelijk op de schop gaat, gisteren het laatste stuk van de uiterst weerbarstige papyrus eruit getrokken, blijven er ook wat spullen over. Op de vrijgekomen plek wil ik dan een paar mooie sierheesters neerzetten.
Die mogen niet al te groot worden omdat de ruimte toch wel aardig beperkt is. Dat vereist nog een leuke zoektocht in het najaar.
Bij de kennis drinken we een pruttelkoffie, ben benieuwd. Zij zweert erbij, ik heb zelf wat mindere ervaringen.
Daarna gaan we verder op pad, via Antwerpen naar het Belgische Koersel. Buuv is nog nooit bij onze zuiderburen geweest, erg nieuwsgierig derhalve. Nu zijn snelwegen bijna overal gelijk, maar als we een stuk binnendoor moeten, zal ze de beroemde lintbebouwing zien.
Waarbinnen je niet weet waar de ene plaats ophoudt en de andere begint, anders dan door de borden bij de dorpsgrens. Gelukkig ben ik er al een beetje aan gewend, maar ik heb toch nog echt de routeplanner nodig, anders verdwaal ik daar.
De ene weg volgt de andere op, allemaal zo’n beetje gelijk met toch allemaal verschillende huizen. Maar door de veelvoud aan vrijgebouwde en losstaande huizen zijn ze opeens weer homogeen samen. Heel vreemd. En in een van die huizen woont Rik.
Daar gaan we wat bijkomen van de schrik, even bijpraten. We zullen wel weer wat lekkers gaan eten (het blijven Bourgondiërs!), en na de koffie gaan we weer op huis aan. En aan het eind van de dag hebben we 800 kilometers gereisd om gewoon weer thuis te kunnen zijn. Prachtig! Volmaakte zinloosheid! Verslag volgt.

Zondag, 30-07-2017

Eerder had ik u verteld over het voeren van de robben in de toen nog gewone dierentuin Emmen. Dagboekaflevering van 14 juli. Als u enige nostalgie proeft in deze woorden, dan klopt dat. Afgezien van een waardeoordeel over dierentuinen in het algemeen, was mij de kneuterigheid binnen die toch wel grootse aanpak lief. Het was nog echt een tuin met dieren. Dieren die je normaliter niet over straat ziet lopen. Met als hoogtepunten voor mij de apenrots, waar ieder mens zichzelf kon ontdekken (lees: spiegelen) en een fantastische vlindertuin.
Bontgekleurde fladderaars met een spanwijdte van wel 23 centimeter in een stukje tropisch oerwoud. En als je daar binnenkwam, besloeg je de bril, dat duurde een paar minuten.
Maar nu het grote nieuws: ik heb die film van „le quatorze juillet“ teruggevonden. Ik kon me ook niet echt voorstellen dat ik zo’n product weggegooid zou hebben, maar ja, je weet nooit wat een mens doet in sommige omstandigheden. En al helemaal niet als het over mijzelf gaat. Wat dat aangaat, ben ik volmaakt onbetrouwbaar. Het is in mijn geval zeer wel mogelijk dat ik van iemand iets krijg wat ik op dat moment erg mooi vind, terwijl dat mooi vinden een week later niet meer geldt. En ik het dan volkomen onschuldig weer doorgeef aan iemand die datzelfde ding dán weer erg mooi vindt.
Zo blijven de mooie dingen in de wereld. Want de definitie van mooi is simpel en toch gecompliceerd: iets is mooi omdat je het wilt hebben, om welke reden dan ook. Een appel omdat die rijpe kleuren vertoont, een vrouw omdat ze in jouw verwachtingspatroon past, een gebouw omdat het functioneel is, kunstproducten omdat de Gulden Snede goed is toegepast. Enzovoort.
En over verdwenen zaken gesproken, mijn grote voorbeeld Midas Dekkers heeft een prachtig stukje geschreven over het verschil tussen weg en kwijt. Over kannievinden en ooithiergeweestmaanuniemeer. Voor het eerste heeft u een partner nodig, al dan niet tijdelijk. „Heb je mijn sleutels ook gezien?“, en dan weet die partner dat.
Voor het tweede gewoon de ontkoppeling tussen een ding en wat het voor u betekende, zodat u het uit uw leven hebt verwijderd. Ooit een keer. In het eerste geval is het dan ook vaak dat, zodra u die vraag gesteld heeft, u die sleutels gewoon ziet liggen, in het tweede geval blijft weg gewoon weg. U heeft het immers doelbewust uit uw bestaan verwijderd.
Dan treedt wel de wet van behoud van energie in werking. Want mijn „weg“ is de nieuwe bezitters „aanwezig“. Want ook weg is nooit helemaal weg.
Ik ben weg.


Maandag, 31-07-2017

Zaterdag de grote rondreis Nederland en België gedaan met buuv. Het was reuze gezellig, ze heeft veel om mij gelachen. Ik kan reuze komisch zijn op z’n tijd, echt waar. „Don’t take it too seriously“ zou gerust mijn motto kunnen zijn. En is het eigenlijk ook. Want het leven is veel te vluchtig om erover in de rats te blijven zitten.
Natuurlijk, als er iemand in uw kring overlijdt, of een ernstig ongeluk krijgt of anderszins vervelende dingen meemaakt, dan is dat verre van leuk. Uiteraard. Maar geef ook ruimte om het weer te laten betijen, na vloed komt eb, na regen zonneschijn. Al die gemeenplaatsen zijn niet voor niets gemeenplaatsen geworden.
Je moet wel even de tijd nemen voordat je dat soort dingen gaat zeggen tegen mensen die iets is overkomen. Als de verkering net een uur uit is moet je niet aan komen kakken met: er is geen handvol maar een landvol. Eerst moet het verdriet beleefd worden. Dat heeft net zo goed bestaansrecht als vreugde. Je moet er toch niet aan denken om dag in, dag uit alleen maar lachend door het leven te gaan. Dan duurt het niet lang of ze sluiten je op. En terecht.
Want wat mensen vaak vergeten, is dat je een gevoel niet hebt, je bent het. Iets wat je hebt, kan je naast je neerleggen, of weggooien bij het grof vuil. Een existentie kan je niet zomaar veranderen. Daarom kan een mens ook niet gelukkig worden, je kunt het echt alleen maar zijn.
Terug naar de ronde om Nederland van buuv en mij.
Buuv heeft genoten. Dat begon al bij een klein tankstation ergens na Sneek voor de eerste kop koffie. Achter de kassa stond een aardige dame met een fantastische neus, die duidelijk toe was aan een praatje. Bleek het ook een Amsterdamse te zijn. Vandaar misschien die mooie kromme neus. En voordat we het wisten, was het tien minuten later. Als buuv eenmaal begint te kwekken, is het ook een stortvloed, het houdt niet op. Daarna via Alkmaar en ring West naar het vliegveld. Dat ging goed, er waren geen omleidingen wegens werkzaamheden deze keer. Wat op zich al een belevenis is in deze contreien.
Ze vond Schiphol heel wat leuker dan gedacht, ze heeft nog wat plat Amsterdams met een paar ouwe kerels zitten lullen op die grote parkeerplaats, bestemd voor vliegtuigspotters bij de Polderbaan (Voor kenners: 18R). Dat hielp natuurlijk wel mee. En het is toch een prachtig gezicht, al die grote reuzen die uit de lucht komen glijden. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die daar niet een beetje van onder de indruk was.
Na een verrukkelijke bamischijf en een gedeeld patatje, het was inmiddels half een, afreizen naar de volgende bestemming: de Facebook-kennis in Amsterdam-Zuid, die van mij een heel grote, zeegroene, glazen fles heeft gekregen.
Het brengen van dat enorme ding was immers de directe aanleiding voor deze reis. Samen met een aantal terracotta plantenpotten van een fors formaat, die ze ook goed kon gebruiken op haar nieuwe adres. Het zou te ver voeren om de tragiek aan te halen waarom ze moest verhuizen, maar dat ze dolblij was met haar nieuwe woning, was duidelijk. En daarbij had ze een postzegeltje als tuintje, zoals ze het zelf noemde, waar ze mooi kruiden en plantjes kon kweken.
Ik had haar nog nooit ontmoet, maar dat het niet bij deze ene ontmoeting blijft, is wel duidelijk. Waardevol, en ook buuv voelde zich bij deze toch wildvreemde goed op haar gemak.
Nou doen Mokumers dat toch wel vrij snel, sneller dan wij, stugge Noordelingen, die eerst wat katten en katers uit bomen moeten kijken voordat wij ons wat meer blootgeven. En dan valt dat bij mij nog best mee, maar ja, ik ben dan ook geen echte volbloed Grunneger.
En toen waren we nog niet eens op de helft, morgen de rest.