Donderdag, 1 juni 2017

I.p.v. woensdag gehaktdag, doe maar woensdag wasdag. Het bed verschoond, de vorige was opgevouwen, vannacht lekker gesnurkt tussen geurige lakens en relaxt wakker geworden. Volgens mij slaapt een mens echt lekkerder in een pas opgemaakt bed....
Dat kan natuurlijk autosuggestie zijn, zoals ooit eens door een wetenschapper verkocht aan de wereld. Coué heette die man. Som aan het eind van de dag drie goede/leuke dingen op die je die dag gedaan hebt, herhaal dit elke dag en je leven wordt langzamerhand waardevoller. En jij beïnvloedt zo je eigen omgeving weer positiever. Zo doorbreek je een negatieve spiraal.
Een soort mengvorm tussen self-fulfilling prophecy en een placebo-effect. Naar mijn mening. Schrijf een dagboek waarin je de goede dingen vermeld van die dag, en je leven zal kwalitatief in waarde stijgen..... ha, dat doe ik immers al!
En is mijn leven gedurende dit dagboek verbeterd? Ik durf te stellen van wel. Al schrijvend laat ik immers alles van die dag de revue passeren en geef zo mijn hersens de mogelijkheid het een en ander te heroverwegen. Heb ik het goed gedaan, wat kan ik beter doen, was het de moeite waard?
Nu was ik van nature al een optimistische mopperkont, dat scheelt natuurlijk wel als je zoiets wil uitproberen. Maar bereid tot diepgaande introspectie, zeker wel. Dus dat deel is redelijk gemakkelijk voor mij.
Een soort actieve, bewuste manier van dromen, lijkt me die methode van Coué. Want in je droom doe je dat immers ook. Verwerken en oplossingen aandragen. Dat we onze eigen dromen, en dus de oplossingen, niet altijd begrijpen, komt door de symbolische taal van ons onderbewuste. Maar daar kun je wel weer een kleine studie aan wagen. Zie de boeken van Jung. Zeer interessant werk.
Maar ik snap het mechaniek wel; als je dat alvast doet -die drie leuke dingen van die dag- voordat je gaat slapen, hoef je je daar ook geen zorgen meer over te maken. Hoef je daar ook niet meer over te dromen en slaap je dus beter, raak je beter uitgerust omdat je 's nachts niet meer werkt. Het zal moeilijk bewijsbaar zijn, lijkt mij.
Wel weet ik dat ik, door accenten te verschuiven bij Wia (u weet wel, de vriendin van Teja), de aandacht van haar emoties kan verleggen. Niet het probleem oplossen, die pretentie heb ik niet, wel het over andere dingen hebben die ook op deze wereld plaatsvinden. Zij heeft verdriet, akkoord, terecht, en daar wordt niet aan getwijfeld. Maar met alleen emotie los je je problemen niet op.
Moet dat dan, problemen oplossen?
Daarover het volgende. Ooit heb ik ergens eens gelezen: er zijn twee dingen waar je je geen zorgen over hoeft te maken. Ten eerste, de dingen waar je iets aan kan doen. Die ga je vervolgens gewoon doen. En ten tweede, u raadt het al, de dingen waar je niets aan kunt doen. Die je gewoon maar moet ondergaan omdat er nu eenmaal....u snapt het al.

Vrijdag, 2 juni 2017

Voor rust en vrede moet je op een begraafplaats wezen. Elke zichzelf respecterende stad heeft er minstens eentje. En meestal meerdere. Er is er één voor de katholieken met protserige graven, één voor de protestanten, de gereformeerden klitten ook in de dood nog steeds bij elkaar onder zeer strakke stenen, een Joodse begraafplaats mag in een wat grotere stad ook niet ontbreken en er moet ook nog een dodenakker zijn waar de graven zo gericht liggen dat de op de rechterzij liggende overledene het gelaat richting Mekka heeft. Voor de moslims, dus. Alhoewel de profeet Mohammed aangeeft dat de overledene daar begraven moet worden waar hij/zij gestorven is, wordt er toch de voorkeur aan gegeven dat in het geboorteland te doen, bang als ze zijn dat op den duur het graf geruimd gaat worden. Een in Nederland geen onterechte angst. Wij hebben hier in de lage landen nu eenmaal niet zoveel ruimte om al onze doden te laten rusten tot in eeuwigheid.
Nu ga ik met Wia regelmatig naar het graf van haar kortgeleden overleden echtgenoot en zodoende waren wij daar donderdagmorgen ook weer even. Zij ging wat water halen voor de planten en bloemen en ik had mijn camera meegenomen voor de vogels. Want vogels zijn daar genoeg. En zeker op de begraafplaats waar haar man bijgezet is.
Een prachtig, groot park met honderden berken, bloeiende heesters, schone lanen en keurig gemaaide velden. En in bijna al die bomen hangen nestkastjes. Voor alle soorten! Want vergis u niet, een koolmees gaat heus niet in een mussennestkast. Dat is duidelijk onder zijn stand. Elke soort vogel zijn eigen nest qua afmeting en stijl. Het lijken wel mensen.
En ook de vlieggatopening bepaalt wat voor soort vogel er in gaat wonen. Want het gat moet zo groot zijn dat het vogeltje er wel in en uit kan maar de rover, die op de eieren of de jongen uit is en bijna altijd groter, dus niet. Want in dat park wonen, naast al die vogels, ook nog van die schattige eekhoorns. Wij vinden ze schattig, de vogels niet. Want het lekkerste maaltje voor een eekhoorn is een ei! Pluk de dag, roof een eitje is een eekhoorn-reclameleus.
Toen wij daar rustig op een bankje op die begraafplaats zaten en naar de al bijna familiaire blauwborst keken, zagen we ook een wat minder opvallend exemplaar. Mijn biologielessen gehad hebbende, ging ik er natuurlijk van uit dat dit het vrouwtje wel moest wezen, mannetjes zijn nu eenmaal (bijna) altijd mooier en vrouwtjes, terwille van de veiligheid, wat minder opvallend gekleurd. Een paar mooie foto's gemaakt, het vogeltje was behoorlijk tam en zat ons, heel dichtbij, net zo nieuwsgierig te bekijken als wij hem/haar.
Na nog een bezoekje gehad te hebben van een zanglijster en een Vlaamse gaai vonden we het welletjes en zijn we een kopje koffie gaan drinken. En laat in de middag ging ik de oogst aan foto's bekijken. Ik schiet altijd heel veel plaatjes -lang leve het digitale tijdperk- en ga ze thuis op de computer selecteren en bewerken tot fraaie afbeeldingen.
En toen ik de toch wel heel mooie foto's zag van de vrouwtjesblauwborst, zag ik dat het helemaal geen vrouwtjesblauwborst was. Alhoewel de oranjebruine stuit en staart wel zo deden vermoeden. De vogelgids er bij en wat blijkt: we hadden oog in oog gestaan met een heuse nachtegaal. Op vijf meter afstand. Fantastisch. En het was dubbel zo mooi omdat, toen we wegwandelden richting koffiehuisje er een vogel wonderschoon zat te zingen en ik kon hem maar niet vinden. Logisch, achteraf. De nachtegaal zong ons nog een vaarwel toe. "En bedankt voor de fotosessie, ik vond het erg leuk", zong hij. Graag gedaan, nachtegaal, denk ik nu, graag gedaan. Het genoegen was geheel mijnerzijds.

Zaterdag, 3 juni 2017

In één van Midas Dekkers' onvolprezen boekjes met schitterende observaties beschrijft hij het toilet als uitgelezen leesplek (De hommel & de walrus: de regenwulp). Waar ik het volkomen mee eens ben. Rustig de overblijfselen van voorbije maaltijden lozen onder het genot van een onderhoudend boekwerkje. Bijvoorbeeld één van Midas zelf. Uitermate geschikt, daarvoor.
De korte verhalen in zijn boeken zijn precies lang genoeg om uw uiteindelijke doel ook te verwezenlijken. In ieder geval veel beter dan hoe uw goudvis dat moet doen in zijn vissenkom. Drie kwartier lang dezelfde rondjes draaien met een sliert poep aan je lijf die minstens net zo lang is als jezelf. Dat moet je je niet willen voorstellen. En te lezen is er ook niets in die kom. Bij mij ligt tenminste een e-reader in het wasbakje, die hoef ik enkel op te starten. Et voilá! Lezen!
In zijn regenwulpverhaaltje, waarin het niet over de wulp gaat maar over de regen, stelt de heer Dekkers: hoe intiemer je toilet is, des te wijder zijn de verten die zich openen. En dan heeft ie het over hoe je, rustig poepend, je geest een wijde vlucht laat nemen, zonder dat je verder iets moet.
Want niemand haalt een ander van de wc af, dat doe je niet. Behalve in geval van uiterste nood. In die uiterste nood ging je er immers ook naar toe! Zo heilig is dat. WC-moorden in tv-detectives zijn ook altijd erg schokkend, erger dan gewoon maar afgeknald worden op straat. Waar je weer niet mag kakken van de heilige Hermandad. Knoop dat maar even goed in je oren, Tom Dumoulin.
Die Hermandad, dat was oorspronkelijk een verbond waar je lid van kon worden, een soort broederschap. Een buurtwacht, zou je tegenwoordig zeggen. Die nauwe banden onderhield, dat wel, met de Spaanse inquisitie. Dus zo heilig was die hermandaddelijke broederschap nu ook weer niet. Behalve als je ongelovigen vermoorden een heilige zaak vindt, natuurlijk. Religieus extremisme is in dat geval het heiligste "isme" wat er bestaat, dat is zeker, en heus niet alleen voorbehouden aan fanatieke moslims.
Maar nu weet ik tenminste wel waarom mijn gedachten altijd van die ruime vluchten nemen, ik ben gewoon een schijtlaars. Met een grote bek, dat wel.
Die zijn hele leven lang dezelfde rondjes draait met een sliert verleden aan zijn kont, net zo lang als hijzelf. Maar dat laatste geldt gelukkig voor eenieder, al of niet daarvan bewust. Ken uw vissenkom! Lees Midas!

Pinksterzondag, 4 juni 2017

Soms zet een woord of een naam gelijk een heel circus in je hoofd in werking. Locatie: Stade Roland-Garros, Tenniscentrum in Parijs. De wedstrijd: Djokovic, nr. 2 van de wereld tegen ene Diégo Sebastian Schwarzman uit Argentinië!
Hand opsteken die niet gelijk denkt: Schwarzman? Argentinië? Foute Duitser? Nazi? En voor je het weet is je vooroordeel gevormd. Dat een vooroordeel al is gevormd, doet niets af aan het feit dat het eindoordeel wel eens net zo zou kunnen luiden. Maar dan wel eerst even verifiëren.
Verder is het een erfenis waar deze jongeman natuurlijk niets aan kan doen. Twee generaties terug was opa misschien fout. So what! Fout zijn, verkeerde keuzes maken heeft geen genetische oorsprong. Er zijn wetenschappers die daar wel anders over denken. Helaas vergeten die (bijna) altijd de eerste vier levensjaren mee te nemen. Terwijl wel is aangetoond én bewezen, dat de blauwdruk van het leven de eerste paar jaren van je opvoeding gemaakt wordt.
Een mens kan door die blauwdruk zijn omstandigheden maar moeizaam wijzigen, soms lijkt het zelfs of die je hele leven met je meereizen. Wat natuurlijk, gedeeltelijk, ook zo is. Met een bepaald wereldbeeld geëtst in je brein, zal je ergens anders dat wereldbeeld weer snel willen verwezenlijken. Daar wordt alles voor in het werk gesteld.
Het begrip selffulfilling prophecy is in dit dagboek al meerdere malen gebruikt, niet in de laatste plaats omdat ik er van overtuigd ben dat heel veel mensen dat mechaniek onbewust gebruiken om hun wereld te vormen.
Als je in god gelooft, zie je hem altijd in al zijn werken, toch? En als je, al dan niet, in toeval gelooft, word je al snel fan van toekomstvoorspelprogramma's op ons aller tv. Waar onnozele zielen het geld uit de zak geklopt wordt in hun hoop door een tv-medium voorspeld te krijgen, dat ze later heel gelukkig zullen worden. Totaal onbewust van het feit dat een mens niet gelukkig kan worden. Alleen maar gelukkig kan zijn. Want later bestaat niet en vroeger is voorbij.
Maar deze filosofie is voor bijgelovigen al veel te hoog gegrepen. En dat is maar goed ook, want een nieuw "isme" is snel geboren.
En daar hebben we er al meer dan genoeg van. Mindfulness, Gestalt, Moermantherapie, edelsteentherapie, allemaal loten aan dezelfde boom van bedrog. Die ruilen gewoon de ene religie in voor een andere. Vele therapeuten verdienen daar weer een royaal belegde boterham aan, en al die loten van deze valse stam slaan de plank volledig mis.
Je kunt geen oefeningen uit Zen halen en die willekeurig gaan gebruiken, dat is zelfs levensgevaarlijk. Als je probeert van Zen een "isme" te maken, geeft dat al aan, dat je er nog helemaal niets van begrepen hebt.
Maar ik heb er heel veel aan gehad, hoor ik nu de verontwaardigde lezer zeggen. Ja, uiteraard, placebo's werken ook. En religie voor een gelovige ook. Maar dat ligt aan u, niet aan het "isme".
Want u kunt meer dan u denkt.
Zelfs het bovenstaande geheel begrijpen.
Want per slot van rekening is het Pinksteren, u hebt wel een beloning verdiend. Daar komt ie: neem een boek, pak een bladzijde, sla hem om alsof u leest en stop als u op het hoogste punt bent. Met links het gelezene en rechts wat nog moet. Ziet u dat op die zijkant van die pagina? Op dat hele smalle streepje, papierdik? Nee? Neem een vergrootglas. Kijk nogmaals.
Ecce homo, daar bent u. Hier en nu!

UPDATE voor Pinksteren, 2017
Het is nu 02.00 uur en ik heb net, noodgedwongen, een rondje stad moeten doen om het hoofd weer even vrij te maken. Want een half uur geleden heb ik gehoord dat opnieuw religieuze extremisten aanslagen gepleegd hebben, nu weer in Londen. Op de Tower Bridge. De waanzin houdt niet op.
Het wordt tijd dat de wereld leert inzien dat religies geen antwoord zijn op vragen die we (nog) niet kunnen beantwoorden. Er bestaan nu eenmaal geen goden, die hebben nooit bestaan en die zullen ook nooit bestaan. We zullen moeten afrekenen met Zeus, en Thor en Wodan, maar ook met Krishna, Vishnoe, Allah en Onze Lieve Heer. En nog vele, vele anderen. Allemaal overblijfselen uit een tijd dat de simpele mens verwonderd omhoog keek naar de talloze sterren. Zonder dat we wisten dat dat evenzovele zonnen waren met ieder hun eigen planeten, dat de afstanden, gemeten in miljoenen lichtjaren een niet te begrijpen factor was, en dat de grootheid van het heelal niet te vatten is. Anders dan in abstracties.
Overblijfselen uit een tijd dat de mens dacht dat hij in het middelpunt van het universum leefde, dat alles om de Aarde draaide.
We weten inmiddels een beetje meer, wij wonen ergens in een uithoekje van de Melkweg, een sterrenstelsel zo groot dat we dat al niet eens kunnen begrijpen. En dat hele grote, enorme stelsel is slechts een van de vele miljoenen, die daar weer van zijn. Twee biljoen, zijn de laatste schattingen. Dat is twee maal tien tot de twaalfde macht. In cijfers: 2.000.000.000.000!
Ja, we zullen moeten afrekenen. Met onze eigen naïviteit, met onze eigen onwetendheid, met ons verleden. En met alle goden die wij in onze kinderlijke onschuld gecreëerd hebben. Want niet heeft god ons gecreëerd, wij hebben hem geschapen. In zeven dagen. Met hemel, hel en al.

Maandag, 05-06-2017

Toen ik met dit dagboek begon, heb ik u gelijk gewaarschuwd. Het zou niet een gewoon dagboek worden. U zou een verslag krijgen wat er allemaal in mijn leventje gebeurt, maar ook wat er allemaal plaatsvindt in mijn hoofd. En dat zijn twee heel verschillende dingen. Vandaar ook af en toe een betoog over zaken, waarvan ik vind dat u ze op z'n minst een keertje gelezen moet hebben. Dat ik daarbij wel eens in herhaling val, moet u mij maar niet al te kwalijk nemen. Veel dingen zijn in mijn hoofd helder, maar die helderheid vertalen in iets wat u kunt begrijpen, is nog een heel ander verhaal.
Waarmee ik niet aan uw intelligentie twijfel, maar aangeef dat het in mijn hoofd vaak een behoorlijke warboel is. Gelukkig heb ik Jacques, mijn corrector en die houdt mij wel met beide benen op de grond. Voor zover nodig.
Het is tot dusver een zwaar pinksterweekend, de aanslagen in Londen genereren bij mij een enorme boosheid en zijn dus ook voor mij een forse belasting. Niet in verhouding natuurlijk met de slachtoffers en hun familie, maar toch. Waar ik natuurlijk iets mee moet. Antje adviseerde mij zondagmorgen om maar wat in de tuin te gaan snoeien en scheuren, maar dat had ik al gedaan toen zij nog in dromenland verkeerde. Het hielp een klein beetje.
Het stevige middernachtelijke statement in mijn dagboekupdate hielp eigenlijk meer. De lange wandeling met Pantu 's middags was echter het meest effectief. Voor mij, dan, Pantu heeft geen weet van aanslagen en extremisme. Die bespeurt alleen maar dat de baas wat van slag is en komt mij vaker dan gewoonlijk even een neusje geven. Dan moet ik haar even achter de oren krauwen zodat ze met een zucht van tevredenheid weer in haar mand gaat. Want het is een Jack Russell en die kennen maar twee standen. Aan en uit. Ik ben jaloers.

Dinsdag, 06-06-2017

Niet zo bar veel te melden. In mijn hoofd wordt het weer wat rustiger, een paar gesprekken met vrienden gehad over mijn gevoel van onmacht om dingen groter aan te pakken dan dat ik normaliter doe.
Maar ik kan nu eenmaal de wereld niet redden, al zou ik dat graag willen. Het Jezus Christus-syndroom noemen ze dat ook wel. Dat mij af en toe behoorlijk parten speelt.
Een vroegere vriend van mij uit Breda was in Portugal gaan wonen, had daar een berg gekocht (dat kon toen nog), vriendin met katten mee en wegwezen. Hij was een voormalige veenkoloniaal, gevlucht voor de daar alom aanwezige stupiditeit en was na de kunstacademie al aardig bezig geweest met living art. Met wisselend succes. En toen hij vertrokken was, kreeg ik na een week of wat het laatste bericht van hem. Het was een prentbriefkaart met daarop een afbeelding van een hevig bloedende, gekruisigde Christus met achterop de mededeling: "Jong, wat zugst d'r oet!" (vert.: beste jongen, wat zie je eruit!). Verder niets, geen Portugees adres, geen verwijzing, geen uitnodiging. Zo was hij wel, helder en duidelijk tot op het bot. Hij had mij door, de viespeuk.
Als ik aan hem denk, krijg ik nog steeds diepe gevoelens van genegenheid. Zoals passend voor een echte vriendschap.
Het heeft niet geleid tot de genezing van het syndroom, dat niet. En niet in de laatste plaats omdat ik dat ook niet wil, ik zie er geen ziekte en niets verkeerds in. Ondanks dat het me parten speelt. So be it!

Woensdag, 07-06-2017

Gisteren een stormpje over Nederland. Verkleinwoord, want het stelde niet zo veel voor. Na een fors aantal droge dagen (in het noorden, het midden en zuiden hebben ze wel wat meer water gehad) was mijn tuintje wel weer toe aan wat vocht. De insecten etende vogels zijn ook weer dolgelukkig, teveel droogte is ook voor hun catastrofaal.
Voor mij was het een hangmatdag, lekker uitrusten na het afgelopen lange en vooral zware weekend. Beetje opgenomen films kijken, heb er nog heel wat in de wachtrij. En dit soort dagen lenen zich daar het beste voor. Want storm is geen gunstig teken voor creativiteit.
Ik mag graag binnen zitten, maar zodra dat moet, gaat bij mij de kont tegen de krib. Alex en moeten zijn twee totaal onverenigbare begrippen. Moeten en creëren ook!
Pantu vond het wel prachtig, die storm, ik had nieuwe tennisballen gekocht en met de wind in de rug kon ik met de ballenwerper enorme afstanden gooien. Dat blijft een fantastisch gezicht met die vier korte pootjes. Ik moet toch nog maar eens met haar naar een fatsoenlijk strand, kijken wat ze op het zand presteert. Wie weet, misschien zit zo langzamerhand een lang weekend naar een Waddeneiland er wel weer in. Misschien kan ik wel iemand vinden die met mij mee wil. Voor mijn gezelligheid. Want de baas wil ook wat.
Ook bereikte mij het bericht dat een van de leukste vrouwen van de tv-geschiedenis aan kanker is overleden, Sandra "Kroepoekje" Reemer. Op 66-jarige leeftijd. Rotziekte!
Ik vrees dat ik de rest van mijn leven dat woord niet meer kan horen of lezen zonder aan Teja te denken. En ik kan me heel goed voorstellen dat mensen dat vroeger gewoon je lot noemden, zo onontkoombaar als het is.
Daar vind je graag een god voor uit, toch! Want zonder zo'n god is het soms wel hard te dragen. Over dit laatste zal ik u morgen een gedicht laten lezen.

Donderdag, 08-06-2017

Gisteren heb ik u een gedicht beloofd. De meeste poëzie komt uit de tijd dat ik een jaar of 40 was, het nog oudere werk is bijna helemaal verdwenen, dat was duidelijk de kwalificatie puberrijm nog niet ontstegen. Dit is nog zo'n vroege, eentje die de toets der kritiek wel kon doorstaan. Als tijdsdocument waardevoller dan als gedicht, dat is dan ook de reden dat ik het bewaard heb.

Ouderdom

hij kijkt de vlammen in 't gelaat
de rug gekromd, de benen stram
door al het lopen zonder dat het hem iets baatte
een lied, zijn vrouw staat in de keuken
en doet de vaat, het klinkt als alledag
zij hoopt, haar man
zal ooit een keer ontsnappen
uit deze moede, moedeloze staat

toch was het vroeger niet zo, kan zij heugen
herinnert zich met glimlach dagen van weleer
waarop hij haar beminde in de heide
toen hij nog leefde, niet gegrepen door het vuur
dat hem 't gelaat nu flakk'ren doet
laat keren in zichzelf
hij kan niet meer ontkomen
aan deze zelfgewrochte leugen

haar lied spreekt van de Heer, onwankelbaar vertrouwen
hij hoort het met een wrange glimlach aan
denkt het verleden. weet hoe hij hem liet vallen
en staart opnieuw met dode ogen
in 't levend vuur dat hem mankeert
beseft opeens met grote afschuw
dat zij, die zingt vol godsbesef
als enige om hem zal rouwen

Tussentijds heb ik nog wel vlagen dichtdrift overleefd, meestal onder invloed van een nieuwe muze, dan wel een nieuwe vriendin. Dat die verzen lichter van toon en romantischer van aard zijn, lijkt me logisch. Later zal ik u er nog wel eentje laten lezen, het is nu niet het juiste moment voor luchthartigheid. In mijn leven, tenminste.

Met Wia naar Bunde geweest, een dorpje vlak over de grens bij Nieuweschans. Even voor de afwisseling. Veel noorderlingen trekken naar de oosterburen, er zijn daar wat goedkope supers, de benzine is zo "billig" vergeleken bij Nederlandse brandstof dat de rit zichzelf betaalt, en voor kennissen en vrienden wordt wat drank ingeslagen. Flessen Bourbon voor 7 euro, tja, met één doos kan de reis al weer gemakkelijk uit. Op de parkeerplaatsen staat het vol gele nummerborden met in de kofferbak minimaal vijf dozen drank. Want ook de droge witte wijn en rosé zijn bijna te geef vergeleken bij hier. Jammer dat ik niet drink.
En dan kan je na het boodschappen doen in de plaatselijke "Konditorei" ook nog een lekkere kop koffie krijgen met heerlijk gebak erbij, wat wil je nog meer! U snapt dat je je daar met Nederlands of Gronings ook heel goed redden kan. Duitse bijles is niet noodzakelijk.
Bij de "Konditorei" kan er overigens nog steeds niet gepind worden, da's wel heel bijzonder tegenwoordig. Wacht maar tot ze een keertje overvallen worden, moet je zien hoe snel die pinautomaat er staat. Maar goed, dat is hun zorg. Wel opvallend is de vriendelijkheid van het personeel daar. En dat wil ik niet alleen maar toeschrijven aan klantvriendelijkheid, ik geloof echt dat het een goed en aardig volkje is, daar!
Zo heeft Nederland natuurlijk vele honderden kilometers grens waarover het goed tanken en toeven is. Bij onze zuiderburen is de benzine nog goedkoper dan in Duitsland. Om het over de beroemde frieten en chocola maar niet te hebben. En dat lopen de Haagse schrapers toch maar mooi mis. Met hun grote bek over een gemeenschappelijk Europa zijn ze nog niet eens in staat de benzineprijs-plus-accijns overal gelijk te krijgen.
De sukkels snappen nog niet eens hoeveel kilometers dat alleen al scheelt, zou toch wel erg leuk zijn, ook of misschien vooral voor Moeder Aarde.
Maar ja, met onze Aarde zijn VVD'ers toch al niet bezig, behalve om haar leeg te roven. Die zijn uitsluitend geïnteresseerd in het spekken van de bovenlaag van de bevolking. Terwijl die allang genoeg heeft. Ik hoef trouwens de stupiditeit van het rechtse denken hier niet uit te leggen, die lezen dit dagboek toch niet. Die zijn veel te druk met bumperkleven en 170 km/uur proberen te rijden op een volle snelweg. Omdat ze een of ander waanidee hebben dat tijd geld zou zijn. Hadden ze toch dit dagboek moeten lezen.

Zaterdag, 10-06-2017

Druk met de besognes over het nieuwe huis van W. Die heeft een ander appartement gekocht in de bejaardenflat waar ze woont en dat moet natuurlijk eerst helemaal proper, dan geschilderd, nieuwe vloerbedekking. Ook moeten de beide balkons -ze heeft er twee, zeer luxueus- duifvrij gemaakt. En dan de verhuizing zelf natuurlijk nog, lampen ophangen, schilderijen ook, nog wat kastdeurtjes aflakken, kortom druk, druk, druk, druk. Tussenti...jds nog met Pantu uit, die wil ook aandacht en 's avonds voor de tv weer in slaap sukkelen. Van donderdag op vrijdag schrok ik om half drie midden in de nacht wakker, gauw nog even het hondje uit en verder pitten. Dit moet niet al te lang duren, dat is zeker. Gelukkig neemt ze alleen haar eigen spulletjes mee, dat scheelt een hele hoop werk.
Wat wel heel mooi is, ze heeft straks een prachtig uitzicht oostwaarts, ze kan Delfzijl en de Eemshaven zien liggen als het helder is. Want haar bestemming is op de negende etage. Prachtig. En zo hoog wonen is een stuk stiller, ook dat is mooier. Nog meer leuke dingen aan haar nieuwe hok: haar balkonzijraam (echt waar, dat heeft ze!) kijkt uit over de stad, dat wordt vuurwerk kijken met oud en nieuw. Tenminste, als de wind goed staat. Anders sterf je het daar af van de kou, op die hoogte.
Die duiven, dat is wel een probleem, ik heb zelf nog zo'n kraai, dat helpt een beetje en verder zijn er ook wel randen met stekels er op, daar kunnen ze dan niet op landen. Maar ja, dan kun je ook niet op de leuning hangen. En da's weer een groot nadeel. We zullen zien. Ik zal in ieder geval blij zijn als het achter de rug is. Verder niet zoveel meer kunnen doen, gisteren. En straks gaan we op eettafeljacht. Ikea, here we come!
Van het schilderen komt nu helemaal niets meer terecht. Dat ligt 's zomers meestal wel een beetje op z'n gat, maar nu met de verhuizing -en natuurlijk dit dagboek- is het helemaal het nulpunt genaderd. Geeft niets, komt vanzelf weer.

Zondag, 11-06-2017

Zaterdagmorgen goede spullen gezien bij de IKEA. ...
W. en ik hebben op ons dooie akkertje door deze afgrijselijke winkel geslenterd en een lijst kunnen maken van spullen voor haar. Er was zelfs een vloerkleed dat je zo aan de muur zou kunnen hangen als decoratie. Schitterend. Zal kijken of ik er een afbeelding van kan vinden. Zo ja, stelt u zich dat kleed maar eens voor aan een strakke witte muur. Het bezoekje aan de Zweedse woninginrichter werd stijlvol afgesloten met koffie en gebak (voor W.) en een cola met broodje zalm (voor de baas).
Vrijdagavond de voetbalwedstrijd Nederland-Luxemburg gezien, de WK-kwalificatie. Het zal wel moeten veranderen, anders halen ze het toernooi niet eens. Dit Nederlandse elftal heeft ernstig te lijden onder een rotte appel in de fruitmand. En zoals eenieder weet: één appel is genoeg. Ik laat maar in het midden, wie ik met deze appel bedoel.
De gouden tijden van wereldvoetballers afkomstig uit Nederland zijn voorlopig even voorbij, is m.i. een terechte conclusie. Hoewel ik de prestatie van ons aller Bedumer Arjen Robben niet wil kleineren. Die haalde nog wel een ruime voldoende, samen met jubilaris Sneijder. De rest was maar matig en heeft tegen een gemotiveerd Frankrijk geen schijn van kans. Sprak hij profetisch! Ik hoop dat ik een slechte voorspeller ben.
Ook heb ik de voederautomaat voor de mussen, vinken en mezen weer even bijgevuld, ze zitten er af en toe wel met z'n twaalven omheen. Ik heb soms het gevoel dat ik in m'n eentje de mussenpopulatie hier aan het redden ben, zoveel bedelende jongen zitten er vleugeltrillend bij. Maar dat is niet erg, ik vind mussen erg leuke vogels en gun ze een vruchtbaar leven. En het allermooiste is als ze op een warme dag in mijn hele grote zandbak een stofbadje nemen. Dan zitten ze met zijn allen kuiltjes gravend hun verenpak te reinigen, het zand stuift in het rond. En is geluk weer heel gewoon!

Maandag, 12-06-2017

Een heel warme zondag achter de rug. Kon ik er vroeger al niet heel goed tegen, tegenwoordig is het helemaal een dag om binnen te blijven met zoveel mogelijk de gordijnen dicht. Vroeger begreep ik het wel een beetje, met een wat rossige baard. Het verruilen van de rossigheid tegen grijs heeft echter niet automatisch geleid tot een groter weerstandsvermogen tegen verbranding. Dat zal dus wel voor altijd zo blijven. Het snelle verbranden is dan hooguit nog handig voor het crematorium.
Gelukkig ben ik niet de enige die niet tegen de zon kan, er lopen heel wat rossige mensen in Nederland rond.
En een echt rooie vrouw met zo'n heel dunne, bleke huid kan mij visueel uitermate bekoren. Ja zeker, zoiets dien je op die manier te zeggen. Dat klinkt toch een stuk mooier dan: vind ik nog steeds mooi. Een beetje romantiek moet kunnen, ook in deze harteloze tijden. Ik zou bijna zeggen, juist in deze harteloze tijden.
Maar ook die prachtige vrouw zal snel verbranden in de zonneschijn, daarom blijven wij, rossigen, met z'n allen bleek. Ierse erfenis? Russische tak? Wie zal het zeggen. Leuk om uit te zoeken, dat wel. Maar niet voor mij, er is vast wel een of andere nerd die die taak op zich wil nemen.
Over Russische tak gesproken, wist u dat er, linguïstisch gezien, erg veel Wit-Russische invloeden in het oude Gronings kunnen worden teruggevonden? Bewezen is het nooit maar er gaan, al heel lang, stemmen op dat er ten tijde van de grote volksverhuizing, een volkje uit Wit-Rusland deze kant is komen opzetten en zich in Noord-Nederland heeft gevestigd. Onderzoek hiernaar is voortdurend door Jan en alleman getraineerd en dat geeft te denken. Zelfs voor het taalonderzoek (hoe onschuldig, toch!) kwamen geen middelen vrij.
Als dat namelijk echt waar is, is het Gronings veel meer een echte taal dan het Fries. Dat zullen die namaak-Engelsen ten westen van Grootegast niet leuk vinden. Hahaha, lachte hij het best, want het laatst, Groninger zijnde. De alom beruchte Fries-Groningse vete stamt dan uiteraard ook uit die tijd. Dat zou dan oorspronkelijk gewoon een stammenoorlogje kunnen zijn. Er werd heel wat afgeknokt toen! Het zou een hoop verklaren.
Ook de opkomst van de feodaliteit in die periode wordt dan wel erg helder. Onze oudste adel bestond overduidelijk gewoon uit roofridders, die her en der lijfeigenen verzamelden en aan ordinair landjepik deden. Meewerken of anders "kop d'r af". Tja, dan wil je meestal wel. Ergo, er is wezenlijk niet echt iets veranderd, de nieuwe adel doet nog steeds hetzelfde. Alleen het kop d'r af is nu vervangen door geweigerde loonrondes. Een soort indirecte onthoofding, zeg maar. De crue methode is tegenwoordig voorbehouden aan extremisten. Die alleen maar denken, dat ze edelen zijn.


Door Sansculotte - German Wikipedia, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=459238

Dinsdag, 13-06-2017

Het is gelukkig weer wat afgekoeld. Een beetje water in de tuin, af en toe wat zonneschijn, zo kom ik de zomer wel door. Nog klussen genoeg daar, ik heb nog een hoek met een soort korte bamboeachtige plant die er nog uit moet. En dat is al lastig genoeg, want de plant legt een taai wortelstelsel op ongeveer 30 cm diepte. Het moet dus helemaal omgestoken worden om alle wortels te kunnen verwijderen. Gelukkig heb ik een goede landbouwriek die daar erg geschikt voor is. Maar het moet wel allemaal gebeuren, dat wel. En da's een hoop werk. Dus aan de slag met enthousiaste tegenzin. Want langer dan een half uurtje stevig werken zit er niet in voor mij, twee keer per dag. Dan houdt het echt wel op.
Inmiddels is ook de ronde van Zwitserland al weer begonnen, daar kan ik tussentijds mooi naar kijken, dag drie al weer. Wielrennen op tv, de grote rondes tenminste, vind ik erg mooi om te volgen. De Giro is inmiddels achter de rug, en ook al de Dauphiné. Nu dus Zwitserland en straks weer de grootste, de beste: de Tour de France. Met als prachtige uitsmijter in het najaar: de Spaanse Vuelta. Voor dat soort uitzendingen heb ik mijn grote tv aangeschaft.
Niet zozeer om het fietsen zelf, alhoewel ik heldendom op twee smalle bandjes ook erg mooi vind, maar vooral vanwege de helicopterviews in de bergstreken. Ooit een keertje komt het er van, dan zal je mij in zo'n ding zien zitten. En dan hoeft het echt niet in de bergen te zijn - liever wel natuurlijk-, maar een tochtje naar Texel vanuit Groningen over de Wadden, daar lunchen en weer terug, de kinderhand is gauw gevuld.
Het allerliefst zou ik stinkend rijk willen zijn en dan gewoon een vliegbrevet regelen. Met mijn eigen vliegtuigje in de belendende boomtop belanden, is ook een grootse en meeslepende dood. Waarvan ze alles weten op vliegveld Stadskanaal. Daar gebeurde dat nog wel eens met ultralights.
Jawel, Stadskanaal heeft een vliegveld. Zelfs een heel leuk vliegveld, al zeg ik het zelf. Wel afgezien van die dodelijke bomen er om heen, natuurlijk. En er is ook wel eens zo'n ULV tegen een schuur aangewaaid als mijn geheugen me niet bedriegt.
Ik ben er wel eens wezen kijken met een buurman van mij, die buurman die ook minivliegtuigen radiografisch laat vliegen. Ook hij vond Stadskanaal leuk. En vlak bij Stadskanaal ligt nog een veenkoloniale plaats: Veendam. U raadt het al, ook daar zo'n schattig vliegveldje. Ook voor ultralights.
We hebben in Nederland veel meer vliegvelden dan u dacht, geef maar toe. Wel 46 stuks, voor de zwevers bestemde velden meegerekend. En nog drie in Caribisch Nederland. U weet wel, daarginds in de West, wat eigenlijk de Zuid zou moeten heten. In ons criminele koloniale verleden waar de zon altijd schijnt. Denken we. Is niet waar, er valt meer regen dan in Nederland. Gelukkig zijn we koloniaal Indonesië al kwijt, anders hadden we nog veel meer vliegvelden. En nog meer regen, daar hebben ze zelfs een echte moesson. Wel schijnt één van die vliegveldjes in Irian Jaya, West-Papoea zo u wilt, Nederlands Nieuw-Guinea als u nog liever wil, het gevaarlijkste ter wereld te zijn. Zulks uitsluitend uit overlevering. Als u het opzoekt op het internet, krijgt u een heel andere opsomming. Dat wel. Ook spannend. Laat dat vliegtuigje maar komen.
Moet ik toch weer meedoen aan de Staatsloterij, anders is er geen enkele kans dat zoveel geld mijn kant op komt waaien. Dus het zal wel bij die ene vlucht naar Texel blijven, ben ik bang.

Woensdag, 14-06-2017

Ik heb een nieuwe hangmat, hoera! Toen ik met W. door de Zweedse meubelgigant liep, had ik hem al gezien, maar hij was niet meer leverbaar. Tenminste niet vanuit de winkel. Gelukkig is er ook nog zoiets als het internet, en ja hoor, daar kon ik hem wel bestellen. Het is wel wat duurder door de verzendkosten, dat moet je er dan maar voor over hebben. Deze nieuwe hangmat is wat breder met stokken aan hoofd- en voeteneinde en zal hopelijk mijn schouders wat meer ontzien. Dat wordt nog lekkerder slapen dan voorheen, denk ik zo. Het lichte schommelen geeft een bijna-baarmoederlijke sensatie, net als het slapen op een bootje in een haven. Ook zo heerlijk. Het lichte geklots van het water tegen de boot, het zachte geklepper van de stagen tegen de aluminium masten en de lichte beweging van de boot door de golfslag laten mij gezamenlijk snel naar dromenland vertrekken. Maar goed, bij gebrek aan een boot dus een nieuwe hangmat. Wie het kleine niet eert, sprak hij calvinistisch.
Wat natuurlijk absolute flauwekul is, slechts bedoeld om je lot lijdzaam te dragen en je daar vooral niet tegen te verzetten op straffe des doods of verbanning uit het Hemelse Hiernamaals. Maar als je met dat soort onzinuitspraken opgevoed wordt, blijven ze toch hangen. De valstrik is groot. Leefregels zijn mooi als het handvatten zijn om je aan vast te klampen in tijden van nood, maar als het niet hoeft..., u snapt hem.
En voordat u in de pen klimt: zowel -vatten als -vaten is toegestaan. Gezien de context (de reformatie) heb ik gekozen voor de oudste vorm. Dat leek me wel gepast.
En vanmiddag wordt hij bezorgd. De hangmat, niet Calvijn.

Donderdag, 15-06-2017

Zeven maanden alweer! Normaal zou ik in zo'n situatie zeggen: "time flies when you're having fun", maar na de uitleg in dit dagboek kan dat echt niet meer. Ik zou mezelf immers alleen maar tegenspreken. Want ik hoop u er toch echt van overtuigd te hebben, dat u de subjectieve factor bent en de tijd juist de stabiele. Hoe lastig dat af en toe ook te accepteren is. Het moet dus zijn: you fly when you're having fun.
Deze zeven maanden zijn voorbijgevlogen, mag ik dan eigenlijk ook niet meer zeggen. Zo lastig allemaal!
Dat komt, hoogstwaarschijnlijk, omdat het nieuwe tijdsinzicht zeer recent is, historisch gezien. We hebben nog helemaal geen woorden/taal voor de gewone man ontwikkeld om dit fenomeen te omschrijven. Sterker nog, er zijn niet zoveel "gewone mannen" die dit überhaupt kunnen vatten. Wetenschappers kunnen dat natuurlijk beter, maar die zijn door ons weer niet te begrijpen. Die hebben hun eigen afdeling op de toren van Babel! En ook de dichters lijken er weet van te hebben, maar ja, wie leest er tegenwoordig nog een gedicht. Ziedaar de reden van mijn dagboek.
Zie me maar als medium tussen de "nerds" en de mensen die gewone taal spreken. Want ik begrijp ze wel en spreek hun taal een beetje, zoveel, dat ik u kan uitleggen wat zij bedoelen. En wát zij bedoelen, is het volgende: nog maar kort hebben we een klein beetje benul van wat er eigenlijk aan de hand is, hoe uniek een situatie als de onze is, hoe geweldig veel geluk wij hebben gehad bewoners van deze planeet te zijn. De kans dat deze omstandigheden zich ergens anders ook zullen voordoen, dat een diersoort zich bekwaamt in denken over leven i.p.v. alleen maar in overleven, is zo onnoemelijk klein, dat wij ons voorlopig nog wel even uniek mogen blijven noemen. En als dat dan toch nog een keertje gebeurd is, ergens, hoe klein die kans dan ook, dan zijn de afstanden zo onnoemelijk groot, dat contact vrijwel uitgesloten is. Daar heb ik het al eerder met u over gehad.
Maar misschien zit in dezelfde abstractie waarmee wij die enorme aantallen duiden, ook wel een oplossing. We weten in ieder geval al, dat ons heelal er heel anders uitziet dan we 150 jaar geleden veronderstelden. En het eind is nog lang niet in zicht. Dus bedenkt u zich nog maar eens goed, als u weer eens zo'n wereldvreemd figuur langs ziet schuifelen. Misschien heeft die malloot wel uw toekomst in het hoofd. Want dat is waar zij wonen, in hun hoofd.
De VPRO heeft ooit een keer een serie uitzendingen over "ons" met dit soort wetenschappers gehad. De serie heette: "Een schitterend ongeluk". Die titel duidt onze situatie op deze Aarde uitstekend, wat mij betreft.
Daar is ook een boek van gemaakt en dat boek staat uiteraard ook te schitteren in mijn boekenkast, dat snapt u. En niet per ongeluk.

Vrijdag, 16-06-2017

Het was een gisteren een warme dfag, later in de middag zelfs een beetje benauwd, klam. Veel verder dan mijn nieuwe hangmat installeren en een beetje eten maken ben ik daardoor niet gekomen.
En de hond uitlaten. Waarvoor ik even op pad moest naar de uitlaatplek. Helaas. Want de ringweg zat weer vol middelbare dames in te kleine autootjes en ziekenhuisbezoekende bejaarden die vergeten waren waar het gaspedaal zit, vrachtwagens haalden links en rechts in, zelfs via de verkeerde baan, ook doodziek van al dat geschutter, kortom, ik was blij dat ik weer thuis was. Zelfs W., toch 84, haalt verbaal nog wel eens flink uit naar dat soort chauffeurs.
Als remedie zet ik meestal wat relaxte muziek op, dat helpt. In dit geval de swamprock van J. J. Cale: They call me the breeze van zijn eerste album Naturally. Waarop ook de onnavolgbare song Magnolia. Welk nummer ik nu ook nooit meer kan horen zonder aan Teja te denken. Er bestaan slechtere herinneringen, dat zeker.
Maar het blijft hippiemuziek uit mijn twenties. (1972!) Later ook nog gespeeld door andere grootheden als Eric Clapton en Lynyrd Skynyrd. En gelukkig heb ik airco in mijn opgevoerde burgerbakje, dus kon ik de ramen dichthouden van de Pitbull en de muziek een klein beetje harder. Zo werd het leven toch weer wat draaglijker.
Pantu was ook blij om thuis weer in haar mand te mogen, na twee duiken in de sloot en een paar keer achter de tennisbal aan te hebben gerend, had die het ook wel gezien.
Later draaide de wind naar het westen en werd het wat frisser, zodat een goede nachtrust verzekerd was. Nu maar zien wat de vrijdag brengt.

Zaterdag, 17-06-2017

Als ik een vreemd vliegtuiggeluid hoor, dan móet ik even kijken, dat weet u al van mij. En vrijdagmorgen was het weer raak. Ik stormde naar buiten om, nog net op tijd, een overvliegende zakenjet te zien, eigenlijk een turboprop. Dat is een vliegtuig met een straalmotor die een propellor aandrijft, een beproefd concept in de snelle commerciële vliegtuigwereld.
Gauw naar binnen, flightradar opgestart en daar had ik hem. Een Italiaan. Een Piaggio P180 Avanti. Het toestel was afkomstig van EHRD (Rotterdam) en zette, na een rondje om de stad Groningen, de landing in op Eelde. Die naam en die gegevens zeggen u allemaal niets als u geen liefhebber bent, dus een foto wordt bijgeleverd. Van het toestel, uiteraard.
U kunt wel zien dat het een heel elegant ding is met een heel bijzonder uiterlijk. Design, zo u wilt.
En zo had ik mijn eerste belevenis al te pakken nog voordat de dag goed en wel was begonnen. Ben nog even naar het vliegveld geracet om te kijken of ik ik het vliegtuig nog te pakken kon krijgen op de camera, maar helaas. Of het was al weer weg, of het was keurig in een hangar verstopt.
Over de term geracet: op nltaal.blog.nl het volgende stukje gevonden dat duidelijkheid schept over leenwoorden. Het stukje is al uit 2006 dus het echte stelen is vast al verjaard. Dit gaat over schaatsen:
... in Turijn hebben vooral ‘onze’ meiden de laatste tijd hard geraced. Of hebben ze hard geracet, gereest of gereesd? Het is altijd een probleem leenwoorden in het Nederlands goed te vervoegen. Hoe luidt de regel hier? Voor leenwoorden geldt dezelfde regel als voor ‘autochtone’ Nederlandse woorden. Alle zwakke werkwoorden krijgen in de verleden tijd een -de of den erachter. Behalve als de stam eindigt met een klank die in het Kofschip voorkomt, dus een k, een f, een s, een ch of een p. Allemaal harde, stemloze klanken.
Bij racen is de stam ‘race’. Op het eerste gezicht eindigt de stam op een e. Maar in de uitspraak hoor je die e niet. Je zegt ‘resen’ en ‘ik rees’. Dan gaat de kofschipregel ineens toch op. Het is dus ‘ik race’, hij ‘racet’, ‘ik racete’ en ‘ik heb geracet’
Hetzelfde geldt voor ‘tapen’ (op een bandje zetten): ik tapete en ik heb getapet. Het ziet er misschien niet uit. Maar het is toch goed.
Einde van deze verhandeling, maar veel leuker, op dezelfde site:
in het Engels is het zo dat seks wordt beschreven met woorden, die suggereren dat een persoon een ander iets ‘aandoet.’ Dus Jack screws Samantha, Jack fucks Samantha, of Samantha fucks Jack. In het Nederlands kan dat ook, maar minder goed, dacht ik zelf zo. Jack neukt Samantha maar Jack vrijt met Samantha.  Door het woordje ‘met’  is het zo dat Samantha eigenlijk samen met Jack is. In het Engels is dat dus anders.
In de taal van de liefde gebruikt men in het Engels wel uitdrukkingen die meer gezamenlijkheid aanduiden, maar dan met woorden die niks met seks te maken hebben. Dus Jack makes love to Samantha of Jack sleeps with Samantha of Jack goes to bed with Lisa. De woorden love, bed, sleep zijn niet seksueel. In het Nederlands kan je dus ook die liefdestaal gebruiken. Jack bedrijft de liefde met Samantha, Jack gaat naar bed met Lisa. Lisa op haar beurt doet dat ook met Jack, of met Samantha die nu natuurlijk even niks te doen had, daarna vrijt Jack met Samantha en aait Lisa Samantha, die nu met Jack naar bed gaat. En dus is het nog gezamenlijker. Nou goed, u begrijpt het al, taal zegt meer dan duizend dingen.
En wie zegt dat taal saai is! (met dank aan bovengenoemde site)
Jacques (nee, niet Jack) had in dit opzicht ook nog een verrassing voor mij: geen enkel foutje in mijn dagboek van gisteren! Het lijkt erop, dat ik het heel langzamerhand begin te leren.
Ik denk dat mijn leraar Nederlands van vroeger erg trots op me is, nu ik uiteindelijk toch aan het schrijven ben geslagen. Zijn hoge verwachtingen hoop ik toch een beetje waar te maken.

Zondag, 18-06-2017

Een beetje astronomie en astrologie.
Gisteren was het de vroegste zonsopgang. Om 05.13 uur zagen we het eerste stukje van de zon boven de horizon verschijnen. (niet echt natuurlijk, u sliep vast nog! Of nog vast.) Maar omdat we niet in een volmaakte cirkel om de zon draaien is de laatste zonsondergang altijd een week later. Dit jaar is dat 24 juni om 22.07 uur. De echt langste dag ligt daar precies tussen, dit jaar (en meestal, maar niet altijd) op 21 juni. Dan is het de zonnewende, staat de zon loodrecht boven de Kreeftskeerkring en begint bij ons de zomer. Wat natuurlijk niet echt logisch is want het is dan precies midden in onze zomer.
Erfenis uit een onnadenkend verleden, zullen we maar zeggen, en te lastig om het nu nog te veranderen. Net als de naam Kreeftkeerkring, die is nog uit de tijd dat het sterrenbeeld Kreeft op die lijn lag. Tegenwoordig is dat Stier. Mijn sterrenbeeld. Voor de astrologen onder ons: Stier, ascendant Stier met de Zon in het twaalfde huis. Schijnt zeer zeldzaam te zijn. Jawel. Net als Marten Toonder, trouwens. Ook Stier, ascendant Stier. Sla maar een kruisje. Je zou er bijna bijgelovig van worden.
Gelukkig ken ik de menselijke geest en haar werking goed genoeg om hier niet in te trappen, de omgekeerde redenatie van astrologen kent voor mij geen geheimen meer. Die kan gevoeglijk, samen met religies en andere soorten van bijgeloof, naar het land der fabelen verwezen worden. Waarmee ik niet zeg dat u er niet in mag geloven, natuurlijk. Dat moet u uiteraard zelf beslissen.
Wilt u er dan toch het fijne van weten, trek er een dag of vier voor uit en ik zal het u uitleggen. Wat nog heel kort is, vergeleken met de tijd die de waanideeën nodig gehad hebben om zich in uw geest te nestelen.

Maandag, 19-06-2017

Waar leren in je jeugd gewoon opnemen als een spons is, een leeg terrein vullen met al dan niet nuttige kennis, is het op latere leeftijd niet meer zo eenvoudig. Zelf ben ik van mening dat leren er op latere leeftijd niet meer in zit, het is meer een herijking. Een verplaatsen van nuttigheden naar onnuttigheden, verwerpen van stellingen of juist omarmen van wat u vroeger ooit eens had geleerd. Vandaar dat het een moeizaam proces is. Dat wat in uw hoofd zat, zat daar immers zo gerieflijk, u hoefde zich er geen zorgen meer over te maken, de doctrines deden hun werk (daar had u ze voor, toch?) en u leefde uw leven en zag dat het goed was.
Tot er iets ingrijpends gebeurt. Er gaat iemand dood, u wordt ontslagen, iemand die u dierbaar is, krijgt een ernstig ongeluk, er kan van alles gebeuren in dit leven. Shit happens! En opeens wankelt uw rijk, uw waarheden blijken opeens leugens, kortom, er deugt niets meer van. Crisis! Heeft u toevallig een drukke functie, dan gaan we het lekker een burn-out noemen (dan betaalt de baas het ziekteverzuim tenminste een tijdje), in het andere geval noemen we het gewoon een midlifecrisis. Wat mij betreft dus al een veel betere benaming. Die duidt immers op diezelfde herijking. Wat heeft u tot dusver met uw leven gedaan, zijn uw dromen uitgekomen, bleken uw doctrines bestand tegen het maatschappelijk onrecht. Allemaal vragen, weg ermee, zou Freek de Jonge zeggen.
En dat valt, heus niet toevallig, samen met het tijdstip dat we eigenlijk (biologisch gezien) aan het einde van ons leven zijn gekomen. Het lijf is klaar, de genen zijn doorgegeven, het voortbestaan van het leven is verzekerd. Goed gedaan! Nice job, well done, taak volbracht.
Maar wat dan? Da's makkelijk. Vakantie natuurlijk, zegt het biologische lijf!
En willen we dan toch zonodig in onze laatste vakantie doorwerken, of moeten we dat zelfs omdat onze zelfgemaakte maatschappij nu eenmaal zo in elkaar zit, krijgen we uiteraard die al genoemde burn-out. Wat dus eigenlijk niet een midlife maar een end-of-life-crisis is. Want dat is precies wat we zijn, opgebrand. Dus geen burn-out maar een burned-out! Uw leven is nutteloos geworden, vanaf nu bent u alleen nog maar tot last. En dat klopt. Duizenden bejaardenhuizen en verzorgingsflats bewijzen mijn gelijk. Vol mensen die te oud zijn geworden om nog te genieten van wat ze die eerste vijftig jaar hebben opgebouwd, als ze zich dat tenminste nog kunnen herinneren. Want als het lijf klaar is, duurt het niet lang meer of ook de geest geeft zichzelf.

Dinsdag, 20-06-2017

Er zijn nog wel wat interessante conclusies te trekken uit en n.a.v. mijn dagboek van gisteren. Waarin ik opperde dat een mensenleven eigenlijk al zo'n beetje voorbij is na vijftig jaar. Qua functioneren zijn we op ons hoogtepunt op ons, pakweg, twintigste jaar, daarna begint het bouwwerk in elkaar te storten. Meer en meer moet onze energie in onderhoud i.p.v. in groei gestoken worden. Maar eigenlijk weten we het al, het gevecht is verloren. En waar een dier zonder tijdsbewustzijn zich daar gewoon aan overgeeft, begint bij de mens, omdat hij weet wat er komt, de strijd tegen het onvermijdelijke. En zoekt hij allelei uitvluchten om de wrede waarheid zo lang mogelijk uit te stellen. Sportscholen, racefietsfabrieken, allerlei soorten plastisch chirurgen, zij doen hun uiterste best om maar zoveel mogelijk geld te slaan uit uw weigering oud te worden. Hele economieën zijn op deze angst gegrondvest. En driekwart van onze wereldbevolking leeft in de illusie dat er na de dood nog een leven is, want dan hoeft u niet meer bang te zijn voor het einde. Ingefluisterd door religies die daar, net als de chirurgen, geld uit hopen te peuren. En dat sommige religies daar uitstekend in geslaagd zijn, is evident.
Nee, nee, nee, nee we noemen geen namen,
nee, nee, nee, namen noemen we niet...
dit voor de 50-plussers, de al bijna uitgeleefden, die kennen het wijsje nog wel. Ik maak me sterk dat u het al bijna mee zat te zingen.
Het was een liedje uit de oudejaarsconference 1963 van Wim Kan, die ook al doorhad dat je een hoop kunt zeggen, maar niet alles. Al zijn enkele van zijn, iets meer grofgebekte, collegae wel iets verder over de grens van de welvoeglijkheid gegaan. Om het maar wat archaïscher te zeggen.
Toch was er al vroeg in de prehistorie van de mens de neiging ontstaan om de doden te begraven. Heel bijzonder. Was het misschien eerst ingegeven om de doden uit eerbied te beschermen tegen predatoren?
Andere zeer vroege beschavingen voerden juist de doden aan de gieren, precies andersom, dus. En heel oude eskimo's hadden de wijsheid om zich op het moment suprême te laten doodvriezen op het ijs, hetgeen een mooie en stille dood is. En ook dan werd er niets meer van ze teruggevonden.
Wat ook hun motieven waren, wij zullen het nooit weten. Maar wat we wel kunnen concluderen, is, dat het besef van Eeuwige Jachtvelden, een Nirwana, een Hiernamaals, Hemel en Hel uitsluitend is voorbehouden aan tijdbewuste geesten. Hondjes gaan niet naar de hemel, zo bezwoer mijn vader mij, fietsend naar zijn werk, als antwoord op mijn prangende vragen. Daar en toen ben ik dus mijn geloof kwijtgeraakt, naast hem peddelend op mijn tienerfietsje met iets te korte benen (ook de fiets werd op de groei gekocht). Tegenwoordig weet ik het zeker: of we gaan allemaal, van pissebed tot boterbloem, van paddenstoel tot mens of er gaat geeneen. Ik houd het op het laatste, maar dat was u al duidelijk.

Woensdag, 21-06-2017

Nieuwe natuur schijnt beter te zijn dan oude, dode bomen mogen blijven liggen om nieuw leven voort te brengen, oude koeien zijn uit Schotse sloten gehaald om te komen kijken hoe traag onze rivieren door ons laagland gaan.
Deze schitterende, van eruditie druipende zin, is gejat. Aan de stijl te zien, zou u het al moeten weten. Gejat van Midas. Midas Dekkers, ja. Uit een boek over sterfelijkheid. Titel: de vergankelijkheid.
Ik kom hierop, omdat ik ontdekt heb dat eigenlijk alle boeken en films, zeg maar, alle media die gebruik maken van taal, voor mij draaien om één zin, één alinea. Die de hele film, het hele boek, het ganse gedicht samenvat of in zich herbergt.
Ik heb De Ring van Tolkien toch minstens een stuk of acht keer moeten lezen (geen straf voor mij) voordat ik die sleutelzin te pakken had. Zo zegt Gandalf (de tovenaar) tegen Frodo (de schijnbare hoofdfiguur) als die Gollem (de oer-hobbit) wil vermoorden: "Kun jij iemand het leven schenken? Wees dan niet te vlug het te nemen." Einde citaat.
Nadat ik dat ontdekt had, ben ik een groot deel van mijn schrijfwerk gaan nalezen of ik dat zelf onbewust ook had gedaan. Het moge duidelijk zijn, inderdaad, dat had ik.
In films gebruiken ze daar ook vaak nog een bepaald shot voor. In Sophie's choice bijvoorbeeld is er een still bekend van Meryl Streep, zittend in de erker. Dat beeld is me bijgebleven als sterkste van de hele film.
Het is natuurlijk een strikt persoonlijke zaak welk beeld je bijblijft, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat een scheppend mens zijn creatieve bouwwerken om een enkel thema optrekt. Als kapstok, zeg maar waar je alles verder aan hangt. Dat is immers al complex genoeg.
En over kapstok en poëzie gesproken, vooruit dan maar, een gedichtje van een jaar of twintig geleden:

TROCHAEISCHE HERINNERING

aan een knaapje, zwoel gekapstokt
hangt een jurkje in mijn kast
maar als ik de deur weer los doe
en mijn ogen dan niet toe doe
dan is Leiden weer in last

oh, dat jurkje dat jij aan had
toen ik jou mijn liefd' beleed
als ik nu mijn hart weer los doe
en mijn ogen even toe doe
zie ik jou, met lust bekleed

ach, dat jurkje dat jij uit had
hangt nu verkreukeld in mijn kast

En zo kom ik, potverdomme, toch weer bij Sandrine terecht. En het was al zo warm...

Donderdag, 22-06-2017

Behalve de langste dag is het ook een van de warmste dagen tot nu toe geweest. Op het hoogtepunt bleef de thermometer in mijn tuin op de 31 graden steken. Veel te warm voor mij. Word er zeer kortademig van. Alleen even met Pantu en buuv weg geweest, lekker zwemmen in de Stadsparkvijver, Pantoetje dan, hè, maar ook die had het al snel gezien en was blij dat ze, met de tong uit de bek, weer thuis op de koele vloer kon gaan liggen. Alleen even de stofzuiger door het huis gehaald, een hond blijft een hoop werk, en verder helemaal niets. Zodat er ook niets te melden is behalve dat, wat ik u net heb verteld. Tot morgen maar weer, ijs en weder dienende. Ha, ijs, goddelijk. 'k Heb nog een paar waterijsjes in de vriezer, geloof ik. Die gaan eraan!

Vrijdag, 23-06-2017

Had ik u er afgelopen zondag van overtuigd dat de langste dag, logisch gezien, niet het begin van de zomer kon zijn, omdat de kortste nacht gewoon in het midden van de zomer ligt, vandaag keer ik op mijn schreden terug. Nee, niet terug, dat is een tautologie.
Ik werd vanmorgen wakker met een dwingende gedachte (dat overkomt mij vaker, dat weet u), namelijk, dat een mens eigenlijk al begint dood te gaan op het moment van zijn geboorte. Op dat eigenste moment vangt het afbraakproces al aan. De eerste cellen zijn al weer vervangen nog voordat u uw eerste luier hebt volgepoept. Nog voordat u uw eigen moeder heeft gezien. Dat komt later pas, na de geur- en tastgewenning, opdat u niet zo schrikt als u dat hele grote mens vlak voor u ziet opduiken. En dan hebben we het nog niet eens over de vader, da's pas eng! De geluiden van de moeder, daar hebt u tenminste al negen maanden aan kunnen wennen, die mannelijke engerd, da's nog andere koek. Vaderkoek.
Daarom is lang vaderschapsverlof ook een dwingende noodzaak, niet voor al het werk wat zo'n lelijk schreeuwertje veroorzaakt, dat kan een beetje moeder gemakkelijk alleen aan. Maar om te voorkomen dat het kind later, getraumatiseerd vanwege een verkeerd vadermodel, ambities krijgt om paus te worden. Of ayatollah, dalai lama, guru. Of nog erger, extremist. Jazeker, die hoort ook in dat rijtje thuis.
En dat lange verlof is ook handig voor een fatsoenlijke binding met het kind op hormonaal niveau, zodat pa niet gillend na een paar maanden het huis uit vlucht, maar zich vertederd kwijt van zijn taak het hele spul de rest van zijn leven te onderhouden. Soms zelfs zoveel van dat specifieke hormoon, dat pappie zichzelf terugvindt achter de kinderwagen. Geen nood, dat oxytocineniveau daalt vanzelf weer na een paar weken. En dat alles bij elkaar noemen we dan een gezin. En vele gezinnen bij elkaar heet een samenleving. En nu weten we ook wie de schuld is van al deze maatschappelijke ellende. Jawel, dat bent u zelf! Daar bent u als baby al mee begonnen.
Dus ga ik niet kinderachtig lopen doen en het altijd maar beter willen weten, de afgelopen 21ste juni is gewoon het begin geweest van de zomer. Waarna de winter onmiddellijk in aantocht is vanaf de 22ste.
En terwijl mijn tuin bruin ziet van de fouragerende mussen met hun bedelende babymussen en roze van de papavers, heel vroeg deze morgen, leg ik mij berustend neer bij die onoverkomelijke datering.
Ik had eerder al gesteld dat het heel moeilijk te veranderen zou zijn, deze ommezwaai bespaart me ook een hoop werk. Voortschrijdend inzicht, zullen we het maar noemen.
En dat was nota bene het eerste wat ik dacht vanmorgen! Ik word soms echt moe van mezelf. Gelukkig is het wel veel frisser dan gisteren.
Véél frisser.

Zaterdag, 24-06-2017

De ouderen om mij heen klagen steen en been. In extreme hitte of extreme kou vallen er altijd veel slachtoffers onder de bejaarden. Ik weet zeker, als ik ooit door het weer de pijp aan Maarten ga geven, dat dat dan door de warmte zal komen. Kou is voor mij niet zo'n punt, daar kan ik behoorlijk goed tegen.
Dat is in ieder geval niet zo drukkend als tijdens de warmte. Dan krijg ik het behoorlijk benauwd en moet ik me maar zo weinig mogelijk in avonturen storten. Van de dokter mag ik in die omstandigheden zelfs wat extra drinken, zelfs iets zouter eten. Maar leuk is anders.
Gelukkig gaan we volgens de Buienradar een koele week tegemoet en dat moet, want het is verhuisweek voor W. , die het heel erg moeilijk heeft. Naast haar gebruikelijke sores. Als straks eerst het nieuwe appartement maar klaar is en ze daar neer kan gaan strijken, dan zijn we al een heel eind verder.
Zou met buuv gistermiddag nog boodschappen doen, blijkt die ook al geveld te zijn. En die hoort niet eens bij de ouderen, wel bij de zwakken. Haar darmkwaal speelt regelmatig op en dat is geen pretje. Kortom, weinig hosanna, deze dag.
Heb van de oude buren nog een bakje hutspot gekregen, dat ik wel een beetje kan opknappen. Bal er bij, beetje jus, beetje sambal en ik kom de dag wel weer door.
De tuin moet maar even op nog frissere dagen wachten, het onkruid groeit zonder mij enthousiast door. Zoals de wereld ook wel door zal draaien zonder Alex, ik maak me geen illusies wat dat betreft. Maar eerst dit projekt (dagboek van een jaar lang) maar afmaken. Dat geeft me nog tot en met 14 november. En dat is het voordat je het weet. Hoe zat dat al weer met die tijd? En pret?

Zondag, 25-06-2017

Zaterdagmorgen met W. naar de begraafplaats geweest, het was daar prachtig. De serene rust van dat soort plekken is balsem voor de ziel. Even gekeken of alles er nog netjes uitzag, wat inderdaad het geval was; de paar regenbuitjes van de afgelopen dagen hadden de bomen en struiken netjes afgestoft. De vele vogels in de groengewassen bomen hadden er ook buitengewoon veel zin in en zongen mij linea recta naar een goed humeur. En wat mooi is, nu ik eenmaal weet dat er nachtegalen zitten, zie ik ze ook regelmatig fourageren. Hun bruine stuitjes zullen me de rest van mijn leven niet meer verrassen. Ook merels, gekraagde roodstaarten, blauwborstjes, meesjes en vinken gaven hun acte de présence. Een prachtige zanglijster kwam ook nog even bewijzen dat hij het nog niet verleerd was, een Vlaamsche gaai dwarrelde langs met veel misbaar en hoog in de lucht joegen een paar meeuwen een buizerd de stuipen op het lijf.
Kent u het programma "de baardmannetjes"? Een aanrader voor elke vogelliefhebber. Daarvan heb ik kortgeleden geleerd dat je de Vlaamsche gaai niet meer zo mag noemen, die heet gewoon gaai. Omdat die met Vlaanderen niets te maken heeft. Maar dat had ik u al eens eerder verteld in dit dagboek. En ook winterkoninkje mag niet meer, en roodborstje. Al die verkleinwoorden zijn opeens taboe, ten prooi gevallen aan betweters die uitsluitend regels volgen en alle gevoel voor proporties zijn verloren.
Ik weiger. Tot aan de kist zal ik roodborstje blijven zeggen. En meesjes, maar wel: vinken. En samen met die verkleinwoordjesregel moest er opeens ook een "n" in hondebrokken, hondemand en poezepootjes. Ook dat ga ik echt niet doen. We zeggen toch ook geen kikkersbilletjes, nou dan!
Nog even en ze verbieden de poëzie ook nog. Omdat daar wel eens een nieuw zelfbedacht woord in staat of een ongewenst verkleinwoord of een heel fraaie verbastering. Expres, ja! Gewoon om de lezers te sarren of ze tot nadenken te bewegen.
Nog even en het woord "entartet" komt weer in de mode. En daar hebben wij toch heel slechte herinneringen aan.
Terug naar de vrede van de begravenen. Daar waren we nog steeds, rustig wandelend en naar de namen van de overledenen kijkend. Ik zag zelfs nog een kennis, mijn leeftijd ongeveer, die ik al heel lang niet meer gezien had. En nu lag hij daar. Dat stemt toch melancholiek, echt waar.
Gelukkig was er wat later nog een kopje koffie met een tosti, W. een gevulde koek. En op de terugweg haar de mannelijke manier van stuurdraaien-tijdens-manoeuvreren geleerd op het industrieterrein. Haar man deed dat ook altijd, nu had ze mij dat ook al zien doen en toen werd ze toch wel erg nieuwsgierig hoe dat moest.
Ik heb het haar even voorgedaan op een veilige plek, toen zij, en na een paar pogingen begon ze het door te krijgen. Dat leert ze nog wel. Heel stoer voor een vrouw van 84. Normaal zie je vrouwen van die leeftijd met krampachtige handjes en het zweet in de bilnaad doodsbenauwd door het verkeer manoeuvreren. Ringwegen en op- en afrijstroken onveilig makend. Zij dus niet. Ze is nog steeds van het geefgastype, ook bij stoplichten. Daar kunnen een hoop chauffeurs nog iets van leren.
We zijn veilig thuisgekomen, later ben ik nog even met Pantu naar datzelfde terrein teruggegaan. Even lekker achter de bal aanrennen en van de keutel af. Goed voor haar, goed voor mij. Boodschappen erachteraan, een paar harinkjes snappen (ze zijn heerlijk dit jaar), en klaar weer voor vandaag. Jawel, harinkjes, verkleinwoord. Zo zeg je dat nu eenmaal. Nee hoor, Jacques (mijn corrector!), het is niet tegen jou gericht. Ik weet dat je er diep in je hart net zo over denkt.

Maandag, 26-06-2017

Bewolkt, af en toe een drup, en ook... de TT. Afkorting voor de Tourist Trophy. Het jaarlijkse feest in Assen, een van de mooiste racecircuits van de wereld. Zeggen de rijders. Assen zelf, daar wil je nog niet begraven worden, eerlijk gezegd.
Aan de TT heb ik gemengde gevoelens overgehouden. Ik ben er een paar keer geweest, maar de laatste keer dat ik er was, ik denk in 1973 of daaromtrent, was het zo verschrikkelijk warm, dat ik tijdens de 350cc wedstrijd flauwgevallen ben. En zo het hoofdnummer, de 500 heb gemist. En later ook nog als toetje de zijspannen. Die reden toen nog. Kwam pas weer een beetje bij in de trein naar Groningen. Het blijft sneu, want toen was het ook al behoorlijk prijzig om binnen te geraken. En dus heb ik Egbert Streuer met zijn zijspan nooit zien rijden. Wel Wil Hartog, Boet van Dulmen en Jack Middelburg. Wil had als bijnaam "de Witte Reus", die van Jack was "Jumping Jack". Omdat die met de regelmaat van een klok van zijn motorfiets stuiterde. Totdat hij één keertje teveel van de fiets vloog en daarbij overleed.
En hoe warm het was: de flesjes gewoon kraanwater gingen voor een gulden van de hand, weet ik nog. Zo warm was het. Dat was in die tijd een fors kapitaal, toen wisten de middenstanders ook al van prijzen.
De geur van die snelle tweetaktmachines zal me eeuwig als dierbare herinnering bijblijven, gek genoeg. Terwijl je eigenlijk beter van stank kunt spreken. Maar als motorliefhebber is dat juist hemels. En dan hebben we het nog niet eens over het krankzinnige gejank van de Suzuki's, luchtgekoeld. Verrukkelijk!
Zo zie je maar weer, zelfs het hemel-en-helgevoel is associatief en vooral zeer subjectief.
Beroemde namen uit die tijd: Phil Read en Giacomo Agostini. Op YouTube is er zelfs nog een filmpje van dat jaar, Giacomo won toen de 350cc. De link: https://www.youtube.com/watch?v=qLytbdM9-cA
Bijna vertederend om te zien, vergeleken met het geweld van tegenwoordig. Was toen geluk nog heel gewoon? Nee, natuurlijk niet, ook toen al ellende alom. Jonge mensen verdienden te weinig om een huisje te kunnen kopen, een autootje werd vierdehands aangeschaft en je meubels maakte je zelf. Kortom, er is helemaal niets veranderd en dat zal ook niet gaan gebeuren als we niet van een heel ander economisch uitgangspunt uit zullen gaan. Want het huidige systeem draagt zijn eigen vernietiging overduidelijk met zich mee. En daar racen we, wat mij betreft, behoorlijk hard naar toe. Op onze gezamenlijke tactloze machine. En dan is Jack niet de enige die eraf stuitert, mind my words!

Dinsdag, 27-06-2017

In volle gang met de verhuizing. W. heeft aan mij gevraagd in de oude woning een oogje in het zeil te houden, donderdag verhuisdag. En of ik kon zorgen voor de catering voor de mannen. Dat kon ik! Even wat lekkere broodjes en een kop kippensoep, dat gaat er altijd wel in. Zal wel blij zijn als die verhuizing achter de rug is. Dan begint het echte werk voor mij pas. Al die kleine klusjes die zich tijdens dit soort activiteiten openbaren, zijn voor mijn rekening. Lampen ophangen, schilderijen op de goede plaats, beetje bijschilderen en dan als grootste klus: alle kastbovendeurtjes (acht stuks) moeten er een voor een afgehaald worden en opnieuw gelakt. Passend bij de ene muur in haar woonkamer die sjiek grijs is gemaakt. Sjiek omdat grijs vele tinten kan hebben. Want grijs heeft één heel bijzondere eigenschap: op het raakvlak met een andere kleur neemt het de complementaire kleur aan. Met oranje ernaast komt er dan een blauwgroene zweem in het grijs, bijvoorbeeld. Daar moet je wel rekening mee houden, wil je harmonie kweken. En dat wil ik!
Zeker voor W., die al genoeg te verstouwen heeft gehad. Die heeft niet ook nog eens een onrustige leefomgeving nodig. Kennis van binnenhuisarchitectuur, gekoppeld aan Feng Shui inzichten staan garant. Soms is gewoon iets een stukje verplaatsen al voldoende, als je weet hoe je moet kijken. En gelukkig mag ik dat soort dingen doen bij W., die vertrouwt mij daarin. Want de kracht en de hardnekkigheid van de macht der gewoonte moet je niet onderschatten. Vaak ten onrechte geduid als eigenwijsheid. Ervaring is nu eenmaal een indoctrinerende en fascinerende maar meestal geen goede leermeester.
Nog even over dat grijs: de metaforische waarde zit hem natuurlijk in het feit dat "grijze" mensen hun kleur ontlenen aan hun omgeving en daar dan de complementairen van zijn. Zinloos protest is het overblijfsel, want de intrinsieke waarde is nul. Wie niets te zeggen heeft, kan beter zijn mond houden. Amen!

Woensdag, 28-06-2017

De vloerbedekking ligt er, in het nieuwe appartement. En de kleur past prachtig bij het al aanwezige schilderwerk. Daar zijn we gelijk mooi klaar mee.
Op het oude adres lampen van het plafond gehaald en beelden en ceramiek verzameld (weet u nog, keramiek of ceramiek? dagboek 04-01-2017). Netjes bij elkaar neergezet zodat het veilig door onszelf vervoerd kan worden naar de negende verdieping. Vanaf die negende heb je natuurlijk wel een grandioos uitzicht. Het was gistermorgen mooi weer en naar het oosten kijkend, ontwaarden we zelfs de windmolens aan de overkant van de Eems. W. zag er een stuk of negen, ik telde er zo al tachtig. Mijn ogen zijn nog steeds heel goed, dat is duidelijk. Ook de windmolens van de Eemshaven zijn vandaar te zien, met helder weer. En 's avonds zie je dan al die rode lampjes bovenin die dingen branden. Zodat er geen ultralight-vliegtuigje uit Stadskanaal of Oostwold tegenaan vliegt. Dat geeft zo'n rommel. Die verhuizing waar we middenin zitten geeft al rommel genoeg, toch?
Uitgewerkt om een uur of half 12, we zijn allebei toch niet meer de jongsten, zijn we even gaan lunchen en W. wist nog een leuke gelegenheid. De Waterjuffers bij Vos, in de Oostpolder bij het Zuidlaardermeer. In Noordlaren. Volgt u het nog? Een restaurantje bij een palingrokerij. Zeer aan te raden. Een croque madame voor meneer en twee kroketten brood voor mevrouw. Kopje koffie (zij) en een cola (ik) maakten het wel compleet. Heerlijk buiten zitten aan de rand van het water terwijl de boerenzwaluwen ons bijna lettelijk om de oren vlogen. Het brood was erg lekker en knapperig, een handbediend pontje naar de camping aan de overkant wat het af en toe een beetje liet afweten, zorgde voor het entertainment, en zo kwamen we weer een beetje tot rust. Onderweg ernaartoe, moesten we door Haren, wat tegenwoordig al bijna Groningen-Zuid-Zuid heet. Daar balen ze vreselijk van daar, maar er zit niets anders op. Was er ook nog een verkeersomleiding die nergens op leek, ik bleef hem volgen en ja hoor, volledig de mist in gereden. Dat vond W. niet leuk, die houdt van zo snel mogelijk van A. naar B. Het reizen zoals ik dat beleef, is haar volkomen vreemd. Maar goed, dat wist ik toch al. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.
Nou ja, allemaal? 's Avonds kreeg ik toch nog een telefoontje van haar dat opeens de tv het niet meer deed en de gewone telefoon ook al niet. Typische verhuisgeintjes. Als je eenmaal begint te scheuren, gaat alles anders dan je verwacht. Dan maar weer het autootje in om de bij haar opkomende paniek te bezweren en de storing op te zoeken. Gelukkig bleek het een stoppenkwestie te zijn en kreeg ik dat net op tijd, voor het journaal van 8 uur, voor elkaar. Want daar kijkt ze altijd naar, dus dat moet! Ik heb haar voor de tv achtergelaten, morgen weer verder. Dan komt de schoonmaakploeg en daarna kunnen we beginnen met het echte verhuizen. Gelukkig hebben ze daar liften. En grote karren om veel op te zetten. Dus ik houd goede moed.

Donderdag, 29-06-2017

Vandaag maar even geen uitgebreide beschrijving van gisteren in dit dagboek, ik ben domweg te moe. Er komt niets meer uit mijn creatieve brein en voor een gewone opsomming van de bezigheden van woensdag lijkt me dit toch niet het geijkte podium. Voeg daaraan toe, dat ik gisteren waanzinnig veel foutjes en fouten in het dagboek had gemaakt (zelfs de correctie-emoji van Jacques keek lelijk), dan lijkt me de bovenstaande beslissing wel de juiste. Dus tot morgen of overmorgen.

Vrijdag, 30-06-2017

Een langverwacht pakketje is binnen. Dat had wat vertraging opgelopen, maar is nu toch aangekomen. Een pocket van mijn grote voorbeeld Midas Dekkers, derde druk, 1991, gesigneerd. De titel: De kikvors en andere beesten.
Zijn bundels met korte dierenverhalen zijn mijn favoriete bedlectuur. Want een kleine verhandeling van deze humoristische grootmeester staat garant voor een goede nachtrust, beter dan welk slaapmiddel dan ook.
En dat er een handtekening van Midas in het boekje staat, maakt het voor mij natuurlijk nog veel waardevoller.
Ik ga maar eens op zoek naar nog meer publicaties, misschien is het wel leuk om Midassen te gaan verzamelen. Wie nog wat in zijn/haar boekenkast heeft staan en dat kwijt wil voor een leuk prijsje, ik hou me aanbevolen. Voor niks mag natuurlijk ook, dat snapt u.
Ook mijn pensioen is nog steeds niet geïndexeerd, namelijk, terwijl er miljarden verdiend worden. Maar niet door modaal en lager, dat snapt u met zo'n rechtse VVD-regering.
Ach, en dan heb ik nog helemaal niets te klagen, ik heb een mooie flat met tuin, een mooi autootje, kan me een hond permitteren (dat is in Groningen een kostbare zaak) en heb elke dag fatsoenlijk te eten. En mag (lees: kan) af en toe, dat blijkt, mezelf de luxe van een nieuw boekje gunnen.
Inmiddels is W. over, het ging uiterst voorspoedig. Er waren gelukkig niet te veel helpers, want dat helpt juist meestal net niet. Dan loop je anderen en jezelf alleen maar in de weg.
Maar ze kan al weer tv kijken, internet moet nog aangesloten, ga ik straks even naar kijken. En dan elke dag een klusje, dan komt het vanzelf een keer af.