Zaterdag, 01-04-2017

Een dag van mantelzorg achter de rug. Goed om te doen maar toch erg vermoeiend. Ik kan wel merken dat ik geen jonge man meer ben die ongestraft met mensen de hele dag kan optrekken, hoe aardig ze ook zijn. Daar heb ik het dus ook niet over, over die mensen. Maar dat je tekort schiet aan energie is een niet zo heel fijn gevoel. Gelukkig moest ik nog tanken (de auto had ook energie nodig) en kwam zodoende in de heerlijke verleiding om zo'n geweldig gebakken visje op te halen in het auto-industriegebied van Groningen, Driebond genaamd. Daar staat die kraam waar Rik uit België ook elke keer naar toe moet als hij in Groningen is. Haringen en de lekkerste gebakken vis van Groningen. Erewoord! En nee, ik heb geen aandelen.
Dus gauw even buuv gebeld, die had op Toetje gepast en was met haar wezen wandelen. En die lustte ook wel een gebakken visje dus voor haar ook maar eentje meegenomen. Zij blij, ik blij. Hoe zeggen ze dat tegenwoordig op z'n popiejopies...oh ja, een winwin situatie. Vreselijke uitdrukking, eigenlijk. Stinkt naar neoliberaal. U weet wel, de nieuwe naam voor het aloude vunzige kapitalisme. Maar goed, ik was nog steeds in een uitstekend humeur. En toen kreeg ik in mijn inbox een bericht van Vroege Vogels, voor elke natuurliefhebber bekend, met de volgende inhoud:
Een dassenburcht in Limburg is volgestort met gier. Dat is woensdagavond gebeurd in Nuth, volgens de Partij voor de Dieren waarschijnlijk vanaf een akker. Mogelijk kunnen er nu geen dassen meer wonen.
Grimmige sfeer
Eerder deze maand gaf Das&Boom al aan dat de sfeer jegens de beschermde das almaar grimmiger wordt. In groten getale zijn dassenburchten vernield, geëgaliseerd, uitgegraven of anderzijds ernstig verstoord en worden dassen zelfs geschoten. Dat constateert de Stichting Das&Boom naar aanleiding van een uitgebreide steekproef van dassenburchten in Limburg.

Camerabewaking: anderhalve week geleden trok de Stichting Das&Boom aan de bel omdat ze zich grote zorgen maakt over de dassen in Limburg. Ze heeft al aangekondigd bedreigde dassenburchten te gaan bewaken met camera's. Volgens Limburg is er melding gemaakt bij de zogeheten Groene Brigade van de provincie Limburg, die het buitengebied moet controleren. Einde quote.

En dan moet ik alweer mijn vreselijke best doen om niet weer ontzettend kwaad te worden. Boeren en natuur, een onzalige combinatie. Maar het ergste is dat deze vanouds zeer gelovige tak van de bevolking er absoluut geen been in ziet om beesten uit te roeien als dat geld oplevert. En je zou toch denken dat hun religieuze Grote Heer het toch ernstig af zou keuren als zijn volgelingen zijn scheppingswerk vernietigen. Maar nee, hoor, catastrofale monocultuur en afschieten of anderszins vernietigen van beesten die zogenaamd schadelijk voor hun zijn, is de gewoonste zaak van de wereld, zo lijkt het wel.
Gelukkig neemt die natuur wel wraak, als de milieubewegingen en hun aanhangers dat al niet doen. Toen de Friese boeren massaal buizerds afgeschoten hadden, kwam er het volgende jaar een muizenplaag. Net goed! De idioten. De totaal van hersens gespeende agrarische domme apen. De mens kan niet zonder de Aarde en al haar bewoners, en nee, jullie boeren zijn daar echt geen rentmeesters over, wat jullie dominees zondags ook staan te kakelen op hun preekstoelen. Echt niet.
Rentemeesters, ja dat wel, onder aanvoering van de meest afgrijselijke voorman die jullie in jaren gehad hebben. Jawel, super-rechtse Buma. Die er geen been in zag een samenwerking aan te gaan met de fascistoïde Geert Wilders. Een man die een stroming vertegenwoordigt waar ieder fatsoenlijk mens zijn neus voor ophaalt. Zo niet deze man. Het deert hem niet, hij staat in zijn gelijk, denkt ie. Mooi niet, dus.
Want zegt een zenvraag (een Koan, heet dat) niet geheel terecht: wat doet u als u ziet dat u bijna op een mier trapt? U mag zelf antwoorden, zoals op alles wat zen u voor de voeten gooit. Het is per slot van rekening uw geweten.

Zondag, 02-04-2017

Twintig weken alweer! Honderdveertig (!) afleveringen in dit dagboek, door mij begonnen om de wereld maar eens te vertellen wat er allemaal in dat kleine 68-jarige koppie van mij omgaat. En ik hoop dat u het mooi vond. Mooi genoeg om ook de volgende aflevering maar weer te gaan lezen. En misschien was het wel niet altijd mooi, maar dan wel boeiend genoeg, hoop ik.
Terugkijkend ben ik zelf vooral verbaasd hoeveel een mens wel niet meemaakt in zo'n korte tijd. Van zware verliefdheden tot oprechte boosheid, van melancholie tot grote vreugde, van inkeer tot extravert, het was allemaal aanwezig. En dat allemaal om de titel te rechtvaardigen: dagboek van een liefde.
Die niet over een vrouw, of een minnaar of een minnares ging, maar over mijn diepe overtuiging dat de mensheid is vergeten waar het allemaal om draait. De liefde voor onze echte moeder, moeder Aarde. Want door ruimteonderzoek, satellieten die om de aardbol draaien via een langzame en bijna eeuwige val, raketten en andere missies, zijn we al een heleboel te weten gekomen over ons huis. Maar wat we niet schijnen te willen zien is, hoe wij ons thuis stapje voor stapje vernietigen door een specifiek waanidee, namelijk dat er iets te bezitten zou zijn. Zelfs officiële rapporten van integere wetenschappers worden ontkend in de jacht naar roven, hebben en houden.
Bezit, waaraan de dwaze mens alles heeft opgehangen, zijn geluk, zijn toekomst, zijn succes in de voortplantingsdrang, je kunt het zo gek niet bedenken. En die dwanggedachte is zelfs zover gegaan, dat wij de Aarde nu ook al als bezit zijn gaan beschouwen. We hebben religies uitgevonden om onszelf te bedotten, een onze-lieve-heer die ons vertelt dat wij de rentmeesters zijn van deze planeet, een Boeddha die ons hetzelfde vertelt maar dan vanuit het menselijke standpunt, Een Allah, die eigenlijk dezelfde is als onze-lieve-heer maar die vooral vertelt dat hij de enige god is, en zo nog vele, vele anderen.
En dat alles als uitvloeisel van die vroege mens, die met ontzag naar een heel oude eik kon kijken en er dan maar vanuit ging dat dat wel een heilige boom moest zijn. Of in ieder geval een heilige plek, want in zijn overlevering was die boom en die plek er ook al; toen zijn voorouders er waren. En begrijpen, ho maar!
Daarin is nog niets veranderd: we weten veel meer, ook heel oude eiken gaan dood, gletsjers kunnen makkelijk stenen tillen die mensen niet eens verroeren kunnen, de aarde schijnt rond te zijn en heus niet het middelpunt van het heelal, te veel om op te noemen. Maar echt begrijpen.... u raadt het al.
Maar door dit dagboek hoop ik toch wel iemand te kunnen overtuigen dat het echt, écht allemaal anders moet. Totaal anders. En het liefst via de weg der geleidelijkheid, want de doden vallen altijd aan de verkeerde kant, maar als het niet anders kan..... dan maar een ecologische revolutie. Eentje, die later als kantelpunt in de menselijke geschiedenis kan worden aangehaald in het dagboek van een dwarse kunstenaar. Die zonodig moet beschrijven wat er allemaal in zijn kleine koppie omgaat.

Maandag, 03-04-2017

Iemand is erg blij dat hij/zij niet mijn partner is. Zielsgelukkig! Diegene heeft in ieder geval van zaterdag op zondag voortreffelijk geslapen. Laten we het maar op een zij houden, gezien mijn hetero-zijn. Dat had ze namelijk niet gedaan als ze het bed met mij had gedeeld. Ik werd namelijk plotseling wakker met een schok (zo'n heel diepe schok, u kent dat vast wel) en een totaal uitgedroogd bekkie. En een vieze smaak! Gatverdarrie. Oftewel, ik heb als een gek liggen snurken. En dat doe ik alleen, tenminste volgens degenen die het ooit hebben meegemaakt, als ik heel erg moe ben. Ik had namelijk een paar dagen geleden mijn elektrische bed versteld en was zaterdagmorgen met een pijnlijke onderrug wakker geworden. Zo door de dag heen was dat natuurlijk weer verdwenen, maar gelukkig dacht ik er zaterdagnacht weer aan, vlak voor ik naar bed ging. Dus ik het bed weer terug in de oude stand gezet, en vandaar hoogstwaarschijnlijk de diepe slaap en het gesnurk. En zo kunnen kleine dingetjes van grote invloed zijn op uw leven.
Voorbeeldje: ik had een kennis met een mooi huis op het platteland. Tuin voor, grote tuin achter (met moestuin) en links en rechts ook nog wat meters groen. Om kort te gaan, vrijstaand in een prachtige omgeving. Huis tiptop in orde, planten in bloei, wat wil je nog meer. En een deel! Ook wel bijkeuken genaamd. U weet wel, zo'n soort achterste betonnen plek nog onder het dak, bestemd voor rotzooi, fietsen, tuingereedschap etc. En je kwam daar vanuit de keuken via een mooie boerendeur. Met een klink. En die klink, die piepte. Elke keer als dat ding uit z'n houdertje gewipt werd, maakte hij een uiterst irritant geluid. Dat heeft jaren zo geduurd, tot ik er op een gegeven ogenblik knettergek van werd. Die vriend hoorde het pas toen het geluid verdwenen was. Omdat ik eindelijk, eindelijk, de moeite nam om er een klein beetje vet aan te smeren. En toen werd het rustig in het achterhuis. Deze, door mij bedachte “theorie van de piepende deurklink”, staat sinds dat moment symbool voor kleine dingen die irritant zijn en waar niets aan gedaan wordt. Omdat u niet eens meer door heeft dat die irritatie er is, laat staan waar die vandaan komt. Vastgeroest als u bent (net als iedereen trouwens, inclusief ik zelf, niets menselijks is ons vreemd) in al uw tradities en gewoontes. Het kan dus geen kwaad af en toe eens met wat vet door uw geestelijke huis te speuren op zoek naar hinderlijke bijgeluidjes. Ik geef u op een briefje, uw levenskwaliteit gaat er met sprongen op vooruit. En ook die van uw partner, mits aanwezig. En net als met dat huis: het leven wordt opeens veel meer waard!

Dinsdag, 04-04-2017

's Morgens lees ik op de computer altijd De Telegraaf. Dat doe ik niet uit sensatiezucht, graag wil ik weten wat de vijand denkt. Dan kan ik mij beter wapenen tegen de gevolgen van de rechtse leugen en weerbaar blijven. Deze voormalig foute krant ziet er geen been in zeer creatief met de aangeboden feiten om te gaan teneinde de rechtse indoctrinatie compleet te maken.
Want net als links is natuurlijk ook rechts bezig haar waarheden over het voetlicht te brengen. Aan u de keuze welke waarheid u verkiest, zoveel is natuurlijk wel waar.
Zo heeft deze, in mijn ogen niet alleen in het verleden, foute krant ook een vrouwenkatern waarin de laatste roddels en vunzigheden uit de privésfeer van omhooggevallen Nederlanders worden besproken. Ook wel BN'ers genoemd. Dat dat soort berichten in een “vrouwenkatern” staan, draagt ook al niet echt bij aan de emancipatie, maar vooruit. Er zullen wel een hoop vrouwen zijn die eigenlijk niet willen emanciperen en die lezen dit alles met graagte.
Ik merk dat, als ik over dit soort onderwerpen begin, er aan generalisatie niet valt te ontkomen, nu alvast mijn verontschuldigingen. Hoort u niet bij de doelgroep, lees en glimlach om mijn “mannen”visie op deze zaken. Want wat las ik vanmorgen... Humberto Tan heeft zijn vrouw verlaten voor jonger vrouwelijk bloed. En zijn al wat oudere vrouw, Hummie-darling is toch ook echt wel de vijftig gepasseerd en zij is, meen ik, 46, spuugt rook en vuur. Dat hij haar heeft “ingeruild” voor Dionne Stax, een lekkertje van 31, bekend van de TV.
Nu was het mij ook al opgevallen dat Dionne er de laatste weken wel zeer appetijtelijk bij liep, dus duidelijk een “Aha...vandaar” erlebnis. Met als hoogtepunt een wel zeer beeldige rode jurk (vergeef mij het nichterige taalgebruik, s.v.p.). Als vrouwen de hormonen in de strijd gooien, kun je als man echt niet anders dan dat in ieder geval opmerken. Zo zit de Natuur nu eenmaal in elkaar. En zo gebruiken vrouwen dat ook. Wat je er vervolgens mee doet, soek ut lekker selluf uit.
Maar waar het mij vooral over gaat, is de term “ingeruild”. Die zij nota bene zelf gebruikt. Je moet natuurlijk niet raar opkijken dat, als je je man vangt met uitsluitend hormonen, je diezelfde man niet meer kan vasthouden als die hormonen niet meer de hoofdrol spelen in de relatie. Want de kerkelijke dwang van bovenaf bestaat al lang niet meer in Nederland, dus daar ligt ook al geen reden als de rest uitblijft. En fatsoen is een te zwakke waarde om niet overvleugeld te kunnen worden door het vrouwelijke voortplantingsmechaniek. En dus word je als man gevangen door een volgende hormoon-bron.
We kunnen per slot van rekening niet allemaal nimfen bij bronnen gaan schilderen als sublimatie. Zoals ik doe. Maar als je als vrouw dan zelf de term “ingeruild” gaat gebruiken, classificeer je jezelf toch echt wel als een tweedehands oestrogeenloos boodschappenwagentje. Dat ingeruild wordt voor een nieuwer sportmodel. Waar je als man natuurlijk wel weer een nieuwe “kick” van krijgt. Zo lang het duurt.
Mocht er zich in een mannenleven onverhoopt geen groen blaadje aandienen (we heten niet allemaal Humberto!), dan is een Harley-Davidson ook al snel gekocht. Of een leuk Mazda-sportwagentje. En in het ergste geval een namaak-terreinwagen. Door hun vrouwen schoorvoetend toegestaan, want zij kunnen daar al lang niet meer tegenop. En dat beseffen ze maar al te goed, dus hopen zij de man bij zich te houden door hem het nieuwe speeltje dan maar te gunnen.
Er schort een hoop aan de relationele en seksuele voorlichting op middelbare scholen, dat was al bekend, en dit kameraadschappelijke terrein is al helemaal onderbelicht. Dat je als man en vrouw naast elkaar dient te staan, als vriend en vriendin, in dit leven. Waar toevallig ook nog een seksuele behoefte aan vast zit, waar je als partner ook aan wil voldoen. Voor haar! Of voor hem! Dat heet dan de lichamelijke liefde.
Maar er niet per se aan hoeft te voldoen. Anders heet datzelfde opeens dwang! En in deze context: verkrachting! Waarmee wij het terrein van de rechtsgang en de jurisprudentie betreden. Dus daar stop ik. Daar heb ik geen verstand van. Van al het voorgaande eigenlijk ook niet. Nou ja, een beetje dan! Maar het generaliseren was heerlijk! Ik heb genoten! Waarvoor nogmaals mijn verontschuldigingen.

Woensdag, 05-04-2017

Overal om mij heen gaan momenteel mensen dood. Ik weet het, het hoort er bij. Het is het loon der sterken, erg genoeg. En zonder dood zou er niet eens leven zijn. Maar wat je in je hoofd weet, komt in je hart nog wel eens anders aan. Dan zou je willen dat juist die ene mens nog niet aan de beurt zou zijn geweest. Dan liever jij zelf.
Maar het leven is onrechtvaardig en kent geen genade. Genade is een onderlinge mensenzaak. In de verbijsterende Tolkien serie “De ban van de Ring” laat de schrijver één van de hoofdfiguren, de tovenaar Gandalf, een opmerking plaatsen, die me altijd is bijgebleven. Uit al die tienduizenden zinnen die op al die duizenden bladzijden staan. “Kun jij iemand het leven schenken? Wees dan niet te snel het iemand af te pakken” zegt hij tegen de hoofdpersoon van het boek.
En wat mij betreft draait heel Tolkiens levenswerk om die ene zin, is dat de kapstok waar zijn hele bestaan aan is opgehangen. Fantastisch! Zoals mijn bestaan is opgehangen aan de zoektocht naar de waarheid. Die onvindbaar bleek te zijn. Was daarom mijn leven nutteloos? Welnee!
Eén ding wat ik op die zoektocht heb geleerd is, dat het om de zoektocht zelf gaat. Niet waar je aankomt, niet het vinden is belangrijk. Want als je het gevonden hebt is je missie voorbij, je keert huiswaarts, het schip gaat aan de kade, de motor stopt en je haalt met grote takels alles wat je gevonden hebt op de wal. Ter leering ende vermaeck van al diegenen die niet de tijd en/of de gelegenheid hadden op zoek te gaan. Of er domweg geen zin in hadden. Of zich geen schipper voelden.
Allemaal mogelijkheden.....weg ermee!
Resteert een lading vondsten, al dan niet belangwekkend. En dat doet me dan weer denken aan het feit dat ik, op een boot in Groningen wonend en werkend, tot een bepaald inzicht kwam waardoor al mijn vroegere werk nutteloos bleek. Ik heb dat werk opgestapeld op, inderdaad, de kade, heb al mijn vrienden en kennissen een berichtje gestuurd dat ik het ging doen en wanneer. En gaf ze tot die tijd de gelegenheid te komen halen wat ze maar wilden. Mijn beste vriend uit Breda kwam over om me moreel te steunen en vrijdags ging de brand in datgene wat nog over was.
Het was een fantastische fik, een reinigingsvuur, wij waren samen aan een volwassen bier-dieet en we werden niet eens dronken. Dat zou teveel genade zijn geweest. Maar uit de as verrees de nieuwe waarheid! Hoe wreed, hoe paradoxaal!

Donderdag, 06-04-2017

Geen groter genoegen dan te kunnen zeggen dat ik eigenlijk niets te melden heb vandaag. Eergistermiddag twee keer met Pantu uit geweest, eenmaal in mijn uppie, en de tweede keer met buuv. Die misbruikte de gelegenheid gelijk door voorzichtig te vragen wanneer ik weer van die lekkere Indiase rijst ging maken, die had ze zo lekker gevonden. Dus dat maar toegezegd, koken voor anderen blijft leuk.
De wandeling ging naar een plas in de buurt van Hoogkerk, een geannexeerd dorp aan de westgrens van Groningen-stad, waar Pantu heerlijk achter de bal aan kon zwemmen. Lekker in de zon op een bankje, buuv had voor zichzelf een hartig stokbroodje gekocht en voor mij een puddingbroodje. Zo schattig. Alles zonder spanning, alles leuk, iedereen tevreden en woensdagmorgen gewoon die heerlijke rijst gekookt. Grote pan vol, altijd lekkerder in een grote hoeveelheid, en dan kan ik ook nog wat invriezen en/of weggeven. Niets te melden, dus. Tevredenheid is saai, maar heerlijk op z'n tijd. Morgen maar weer verder.

Vrijdag, 07-04-2017

Gisteren saaie tevredenheid, dat is vandaag wel over. Aangewakkerd door een foto in de krant van een vader met twee dode kinderen, gedood door gifgas. Gedood door idioten, die levensovertuigingen misbruiken om wereldse macht en rijkdommen te vergaren. En al doende ook nog eens de vrije keus om te geloven wat je wil, om zeep helpen.
Kijk, het maakt mij niet uit wat iemands overtuiging is, zolang diegene mij maar niet wijs wil maken dat dat, wat hij gelooft, de enige waarheid is. Want ik geef je op een briefje, dat is het niet, de enige waarheid. Want al eerder aangetoond in dit dagboek: dé waarheid bestaat niet, en dat is de enige waarheid.
Snapt u die paradox niet, gewoon niet verder lezen, is dan toch zinloos. Maar kijk naar de foto en zie wat ik bedoel. Barbaarsheid uit de Middeleeuwen haalt het niet bij dit plaatje. Toen kon je tenminste nog zeggen dat je niet beter wist. Nu weet iedereen wel beter. En niemand doet wat.
Regeringsleiders, demagogen, dictators, kerkleiders, koningen en koninginnen, allen hebben belang bij het kunnen ontwijken van een vreselijk gegeven. En dat gegeven is, dat een individu uitsluitend gebaat is bij zijn eigen overleving. Vooral ten tijde van bedreiging. Als dat bestaat uit het valselijk aanhangen van een geloof omdat anders je kop er domweg afgehakt wordt, dan moet dat maar. Als dat bestaat uit het aan de kant van de weg staan met geheven rechterhand, sieg heil roepend omdat je anders gefusilleerd wordt, so be it. Als dat bestaat uit verklaren dat je vrijwillig een hijab draagt omdat je anders het risico loopt gestenigd te worden, oké! Wij hier in het “Vrije” Westen (let op de aanhalingstekens, die staan er niet voor niets), kunnen wat gemakkelijker met religieuze issues omgaan omdat wij de scheiding van Kerk en Staat al achter de rug hebben. Zo verlicht zijn we al wel. Misschien. Denken we. Want er zijn nog steeds splintergroeperingen die daar geen heil in zien.
Terecht natuurlijk, de kerk loopt niet voor niets leeg. Maar er zijn meer wantoestanden in de moderne mensenwereld die daar rechtstreeks mee verbonden zijn. Het vergaren van stuitend veel geld over de ruggen van expres arm gehouden mensen, is er zo een. Er bestaan mensen die in hun eentje een begrotingstekort van een heel land kunnen oplossen. Te belachelijk voor woorden, maar realiteit. Kapitalisme noemen we dat. Een groot deel van Midden- en Zuid-Afrika gaat daar onder gebukt. En niet te vergeten ook Centraal-Azië. Waar kinderen doodgaan van de honger. Misschien kunnen ze dan nog maar beter vergast worden. Dat gaat tenminste een stuk sneller.
En hier in Nederland: de prijsopdrijving van woningen door een kunstmatige schaarste te creëren, nog zo een. Een slimme meid is op haar hypotheekaanvraag voorbereid, toch? Bedenk ze maar, in uw omgeving komt u talloze voorbeelden tegen. Terwijl men toch zou denken dat alle menselijke aardbewoners gelijk zijn en evenveel recht hebben op een zelfde portie als de buurman/vrouw.
Maar helaas heeft die conclusie van de eigen overleving, eerder in dit stukje, ook geleid tot belachelijk egoïsme en materialisme. Waardoor die gelijkheid een fake is gebleken. Geld is macht, bezit is macht, geweld is macht en al die macht heb je over een ander. Wij zijn ziek, wij mensen. In ons hoofd. Doodziek! En dat allemaal omdat we niet durven geloven dat eenieder zijn eigen wereld met zich meedraagt. Met zijn eigen regels en zijn eigen blik op diezelfde wereld.
Vrijheid is pas vrijheid als die voor iedereen geldt. En geen seconde eerder. Dus als u prijs stelt op uw vrijheid, bevrijd uw buurman. En als alle buren bevrijd zijn, is er vrede op aarde, in alle mensen een welbehagen. En als dat gebeurd is, ik beloof u, doe ik mijn eerste gemeende echte gebed. Maar, alweer, geen seconde eerder.

Zaterdag, 08-04-2017

….en weer een aanslag, ditmaal in Stockholm. De wereld brandt, de politiek doet niets. Ja, pappen en nathouden. En pleisters plakken. Laten we uitkijken dat we niet alle moslims hier de schuld van gaan geven. En laten we ze ook vooral niet terugsturen, want daar weer aangekomen, worden ze zeker óf vermoord, óf ingelijfd in het IS-leger. Een vrijdenkend mens is daar niet veilig meer.
Een economische boycot zal het meeste helpen, geen vakantie meer daarheen, geen olie meer van kopen, enzovoort. Want, zoals al eerder gemeld, dit is geen religieuze oorlog maar een kapitalistische onder het mom van. En al die argeloze, naïeve moslims trappen er weer in. Maar het gaat over macht, geld, olie. Maar nog even en dan is de olie op, dan wordt het Midden-Oosten weer wat het vroeger was: een woestijn zonder geld. Je wilt er nog niet eens begraven worden. Zij zelf ook niet, daarom komen ze liever hierheen.
Maar ik begin wel een beetje murw te worden van al dat geweld, we gaan het al bijna gewoon vinden. En ook daarin schuilt gevaar. Halt! Ho! Gewoon terug naar vrijdag, naar nu! 's Morgens Wia even moeten geruststellen vanwege haar enorme angst voor W.O.III, en dat is me gelukt met de mededeling dat je alleen bang bent om te vallen, als je al eens gevallen bent. En aangezien zij toch wel min of meer bewust W.O.II heeft meegemaakt...
En verder geloof ik zelf ook niet zo in een derde wereldoorlog. Als die namelijk echt uitbreekt, is ie toch catastrofaal voor iedereen. Er zijn al nooit winnaars in een oorlog, maar dan helemaal niet meer.
Gelukkig kennen we de toekomst niet. En dat moet maar zo blijven. Ondertussen zijn we op verzoek van Wia even naar de begraafplaats geweest, waar de urn van haar man is bijgeplaatst. Even kijken hoe het graf er bij ligt. Hij is bij zijn overleden vrouw bijgezet, en we gaan het samen een beetje onderhouden en eventueel verfraaien. Zij houdt zich erg goed, huilbuien op zijn tijd, maar inmiddels nu al in staat zichzelf, evenals de beroemde baron von Münchhausen, aan de haren uit het moeras te trekken. Blij toe, want Wia is een slim en aardig mens, die het niet verdient door calvinistische schuldgevoelens geplaagd te worden. En als het moet, zal ik wel met die Calvijn afrekenen, dat is mij wel toevertrouwd zonder dat ik op het stoeltje van een therapeut ga zitten. Inmiddels weet ik immers wel behoorlijk goed hoe het er aan toe gaat in onze verwarde hoofden.
En na het grafbezoek ook nog even haar auto door de wasstraat gejaagd, voor haar toch nog altijd een avontuur, en die staat er nu dus ook weer spic & span bij. Wist u trouwens dat dat dus een gewoon zeepmerk is? Ik niet, weer een openbaring. Een mens leert elke dag. Ook deze oorlogsdag....euhhh.....zaterdag.

Zondag, 09-04-2017

Weet u, als ik toch zo'n walgelijke miljardair was, dan wist ik het wel. Ik maakte gewoon een zonnecollectorenpark in de Sahara. Zonneschijn genoeg! Ik begon gewoon in Zuid-Marokko en dan rustig naar het Oosten toewerken. Stap voor stap. Rustig aan!Aangevuld met windmolens, wind genoeg daar en niemand heeft er last van. Geen trekroutes van vogels over de Sahara, die vliegen allemaal langs de kust, dus die krijgen daar ook geen moeilijkheden door. Een gedeelte van de stroom gebruikte ik om de dan opeens in de schaduw liggende gedeeltes te bevloeien en voor je het weet is er geen Sahara meer. De een na de andere oase zal verrijzen, elke oase een eigen dorp, gecontroleerde veeteelt (anders vreten ze onmiddellijk het nieuwe groen weer weg) en mooie akkertjes voor de lokale vraag naar plantaardig voedsel. Toegevoegd een absoluut verbod op grootschalige verbouw van wat dan ook maar, om toekomstige poeners te ontmoedigen. En de rest van de stroom kan je verkopen tegen een leuke, lage prijs in de omringende landen. Alles beter dan olie en/of kernenergie.
En wat leuker is, je kunt er voor zorgen dat de gemiddelde levensstandaard behoorlijk stijgt in die gebieden waar je bezig bent. Dat daardoor het religieuze extremisme behoorlijk af zal nemen is een, toch wel zeer prettig, bijkomend effect. Want extremisme wordt vooral gevoed door armoede, niet door religieuze overtuigingen.
De IS-oorlog is rechtstreeks te linken aan het zo verderfelijke westers-economische model, zijnde een balansconflict. Hoe meer geld (macht) verzameld in het Kapitalistische model, hoe groter de tegenkracht om de zaak weer te egaliseren. Daar hoeft u geen econoom voor te zijn om dat te kunnen concluderen, een beetje inzicht in Zen is genoeg.
De weigering van, hier te lande, de VVD om te nivelleren, is van dezelfde hoedanigheid. En zal ze ooit dan ook dun door de broek lopen. Maar ja, inzicht, anders dan in de hoogte van hun kapitaal, hoeft u van dat volkje immers ook niet te verwachten.
En ook moet ik er dan dus wel een beetje rekening mee houden dat de Midden-Oosten poeners (die stiekem eigenlijk ook deel uitmaken van dat Kapitalisme), mij dat zonnecollectorenplan niet in dank zullen afnemen. Maar goed, dat waren toch al niet mijn vriendjes. Wel van Rutte c.s. Dat wel!
Mooi plan, goed idee. Het zal dus wel niet gebeuren. Want deze keer heb ik al weer een stukje maand over, terwijl de centjes al weer bijna op zijn. Dus daar loopt het op stuk. Ik ben geen miljardair. Helaas voor de Sahara. Het zij zo.

Maandag, 10-04-2017

In de nacht van zaterdag op zondag had ik een heel heldere droom, die me ook zeer gedetailleerd is bijgebleven. Inmiddels weet ik dat, als je een droom meeneemt naar je bewustzijn van overdag, je er dan iets mee moet. Je onthoudt hem niet voor niets, zeg maar.
Ik teken u het beeld: een pad door de duinen, zonovergoten, een heerlijke, heldere dag, links van mij twee paaltjes, het een duidelijk wat hoger dan het andere, met bovenop elk paaltje een zangvogeltje. Al kijkend ontwaar ik, ook links van mij, een grote rover in de lucht. Het blijkt een vliegende deur te zijn, een zeearend. Overduidelijk. Ik zie hem rondcirkelen, de vorm is onmiskenbaar. (ik heb hem wel in het echt gezien dus mijn hersens zijn prima in staat dat beeld voor mij te produceren). De arend draait loom zijn rondje, vliegt even voor mij uit en komt ineens terug, duikt recht naar mij toe, vleugels ineengevouwen, poten grijpklaar gestrekt. De twee zangvogeltjes (leeuweriken?) smeren hem in het ruige struikgewas. En nogmaals komt de arend na een majestueus rondje op mij af gedoken, duidelijk nu naar mij toe want de vogeltjes zijn inmiddels immers gevlogen. Letterlijk en figuurlijk. De arend passeert mij rakelings, ik sta rechtop (!) en ben niet bang. Einde droom.
Het lukte me niet om de droom in een lucide staat te beleven, wat ik soms wel kan. Dus werd ik gewoon wakker. Goedemorgen, wereld.
Nu moet u weten dat de arend mijn persoonlijke symbool is. Mijn totem-dier, zeg maar. Vroeger, toen ik nog in reïncarnatie geloofde (ja, ja, dat heeft ie ook nog heel even gedaan), wou ik altijd al in de gedaante van zo'n trotse vogel terugkomen op Aarde. De symboliek is mij later natuurlijk wel duidelijk geworden, toen ik mij met de inhoud van wat ik schilderde, ging bezig houden. De droom refereert dan ook duidelijk aan mijn boosheid en mijn reactie (zeg maar: mijn strijdbaarheid) daarop van de afgelopen week, ook geventileerd in dit dagboek.
Het was dus een confrontatie met mezelf, en of ik het allemaal wel goed doe. Want, troost u, ook ik heb af en toe mijn twijfels. En achter al mijn spot en zelfspot, kritiek en zelfkritiek, zit toch ook maar een gewoon mens. Een gewoon mannetje, zei mijn tweede ex. Die mij vervolgens verliet. Nou ja, we gingen uit elkaar. Ze had eens moeten weten hoe gelijk ze had! En hoe trots ik nu daarop ben. Terwijl ze toen beter had kunnen blijven. The best was yet to come!
Maar dat wisten we toen nog niet. Ik hoop dat ze ergens heel gelukkig is. Vast wel! Het was een strijder, die gaan er niet zo maar onderdoor. Heb haar de link gestuurd naar mijn dagboek, misschien krijgt ze dit ooit wel eens onder ogen.

Dinsdag, 11-04-2017

Wia maandagmorgen gebeld, ze klinkt nu met de dag beter. Blij toe. Mensen moeten rouwen, daar weet ik immers zelf ook alles van, maar tegelijkertijd door met het leven. Kon haar zelfs uitleggen hoe idealen (de mijne) een status quo kunnen doorkruisen. En door haar krijg ik dan weer beter door, hoe weerbarstig de behoudende geest is. Zelfs zo weerbarstig dat die idealen in de huidige politieke opstelling geen schijn van kans maken.
Hetgeen te zien is aan de manier waarop de PvdD en de SP, die beiden zijn gegrondvest op idealen, door de rest van de partijen behandeld worden. Ze krijgen domweg geen kans. De grootse plannen, door visionairs uitgedacht, zullen nooit eerder wortel schieten dan door: A. een economische noodzaak of B. een ideologische maatschappelijke verandering waar een heel groot gedeelte van de bevolking achter staat. Een democratische dijkdoorbraak, zeg maar. Dat laatste zie ik niet zo snel gebeuren, zeker niet in ons behoudende kikkerlandje, waar alle veranderingen langs de financiële liniaal gelegd worden. Dus moet een nieuw plan mede zorgen voor een economische verbetering, dan heeft het kans van slagen.
Iets geheel anders: ik ben er ook, door het beschrijven van de droom van gisteren (die met de zeearend), achter, waar die prachtige vogel in mijn geest huist. Als kind kregen mijn één jaar jongere broertje en ik wekelijks een blad thuisgestuurd of bezorgd, gedrukt op armoedig papier. En dat heette dus: de Arend. Uit Wikipedia: “het stripblad Arend verscheen tussen 1955 en 1966. Een stripblad van 16 pagina's gedrukt op krantenpapier. De buitenpagina's in kleur en de binnenpagina's zwart-wit. De eerste uitgave kwam uit in oktober 1955.”
Dus toen was ik net zeven-en-een-half. En ik herinner me er heel veel van. Want het binnenblad was ook in kleur (daar zit Wikipedia fout) en bevatte meestal een technisch onderwerp, bijvoorbeeld: een futuristische motor of een ruimtevaartachtige fantasie.
Van de stripverhalen kan ik me bijna niets meer voor de geest halen, maar die binnenplaten moesten toen al mijn leergierige feitjesgeest aan het werk gezet hebben. Heb op internet wat rondgeneusd, nu ik dit ontdekt heb, en ik ontdekte een sprookjesland voor mij. Ik ken zowat alle binnenplaten die ik kon vinden. Dat werd dus een diepe duik in mijn introverte verleden. Heerlijk!
En daar komt dus die arend vandaan. En dat ie dan na al die jaren opeens weer in mijn geest via een droom opduikt, dat vind ik toch wel echt wonderbaarlijk.

Woensdag, 12-04-2017

Er moet maar een nieuw spreekwoord komen. Morgenrood, Pantu in de sloot. Maar ja, dan is het volgende ook waar: avondrood, Pantu weer in de sloot. Het lijkt er namelijk op dat de Friese roots van mijn Jack Russell steeds meer de overhand gaan krijgen. Van de winter, een paar graden boven nul, stoof ze nog vrijwillig de Hoornseplas in, en nu, met deze voorjaarstemperaturen, is ze nauwelijks meer het water uit te krijgen. Je kunt rustig een bal wel 50 meter of meer een vijver in gooien. Ze stormt er net zo gemakkelijk achteraan.
Zwemmen op z'n hondjes! En dat met die kleine pootjes. En een zwaaistaart. Of ze daar ook mee vooruit komt, met die staart, dat weet ik niet. Maar leuk om te zien is het zeker. Ik heb maar mooi geluk gehad met deze vrolijke terriër.
Iets heel anders: ik was afgelopen maandag bij de tandarts geweest, nieuwe tand als beeldhouwwerk op de oude tandfundamenten, maar die lag er dinsdagmorgen al weer uit. Gelukkig kon ik snel een nieuwe afspraak maken. De tandarts heeft echt zijn best gedaan om een beetje tijd voor mij vrij te maken, kan ik toch vandaag zonder fietsenrek met buuv naar het schoolconcert van haar dochter. Daar had ze me voor uitgenodigd en dat vind ik erg leuk. Ik heb toch een klein beetje het gevoel dat ik een familie heb gekregen met buuv & dochter.
Dus vanmiddag naar de Oosterpoort, een beroemde concertzaal hier in Groningen waar ik vroeger al erg veel mooie optredens heb gezien. En waar ik ook al eens met een vijfluik heb geëxposeerd in een groepsexpositie. Dat gepeperde verhaal komt later!
Het zal me benieuwen wat we van dochterlief voorgeschoteld krijgen, samen met haar schoolgenootjes. Wel weet ik dat de hoogste klas nooit mag zingen, de baard in de keel heeft maar al te vaak voor een valse noot gezorgd.
Het moet wel wat wezen, want twee keer lamme kaken door de beksmid, vlak na elkaar, is wel een beetje veel van het goeie. Maar je moet er wat voor over hebben, wie mooi wil zijn.... U hoort nog van het concert.

Donderdag, 13-04-2017

Het concert van het Parcival College, een vrije school in Groningen, zoals gisteren toegezegd. Het programma zag er al zeer veelbelovend uit. En ik ook, met m'n nieuwe tand. Maar dat terzijde.
Negende klas – kleinkunstliedjes, door de leerlingen zelf geschreven en uitgekozen – zeer fraai, ook muzikaal erg sterk. En zo'n dikke tweehonderd leerlingen in één koor, dat is niet niks. Af en toe kippenvel, echt waar. En ook de dochter van buuv zat daarbij.
De achtste klas had een percussieonderdeel in elkaar gewrocht, geïnspireerd op de grote voorjaarsschoonmaak. Er werd zeer ritmisch en heel strak muziek gemaakt met vegers, kliko's en hun deksels, mattenkloppers inclusief matten, vegers met bijbehorende blikken en nog vele andere schoonmaakattributen. Verder lagen op het toneel 180 djembés waar af en toe ook massaal ritmes mee gemaakt werden. En als 180 djembés tegelijkertijd geslagen worden, dan geeft dat een enorm kabaal, dat kan ik u na gistermiddag verzekeren.
Een hoogtepunt in dat trommelslagersgeheel was toch wel dat, toen vier kliko's voor het eerst de klep opendeden, er ook nog mooie meisjes uit kwamen springen. Zoals vroeger uit de beroemde taart. En de apotheose was dat, na een fantastisch crescendo met een oorverdovende stilte er achter aan, er een heel mooi verstild momentje kwam met die vier kliko-meisjes met een heel klein subtiel ritme. Als klapstuk. Oorverdovend applaus. En terecht.
Klassen 10, 11 en 12 hadden zich als taak gesteld een requiem uit te voeren van Johann Michael Haydn, jongere broer van Joseph. Een gewaagd stuk, moeilijk om dat met amateurs te doen, maar ze brachten het tot een bijzonder goed einde. Gesteund door een professioneel klinkend orkest, met zeker een aantal beroepsmusici er bij, maar dat kan ook niet anders bij een stuk met zo'n hoge moeilijkheidsgraad.
Het concert werd afgesloten door de zevende klassen die een aantal popliedjes vertolkten. De brugpiepers kweten zich voldoende van hun taak, zo'n groot koor is al moeilijk genoeg. Laat staan met 13-jarigen. En daar stonden er, denk ik, ook wel zo'n driehonderd van op het podium. En toen de zaal verzocht werd mee te klappen, wat we deden, begon het zelfs nog een beetje te swingen.
Als uitsmijter werden ondertussen alle leerlingen van het hele college overal op de trappen en in de zaal neergepoot om het slotlied te zingen, ook zeer fraai. Het toeval wilde dat dochterlief vlak bij ons stond te zingen. En buuv maar glimmen van trots. Zij en ik hebben het concert na afloop nog wat culinaire eer aangedaan met een heerlijk broodje kebab/lam in een plaatselijk winkelcentrum. En dat was ook niet verkeerd. Een welbestede dag.

Vrijdag, 14-04-2017

Ik haat tulpen! Nee, ik weet niet waarom. Echt niet vanwege het liedje, ook niet vanwege de nationale symboolfunctie, nee gewoon, ze zien er vreselijk uit. Volkomen misplaatste bloemen op te lange stelen. Als je ze als snijbloem gebruikt, gaan ze krom hangen omdat diezelfde stelen niet ophouden met groeien. En slappe, gaargekookte asperges worden. Vreselijk. ...
Wel zijn de velden vol tulpen op Texel me dierbaar, maar daar kan je niet meer zien dat het tulpen zijn, hooguit aan de kleur. Als je van de boot komt in het goede seizoen, stralen die veelkleurige velden je tegemoet. Dat is dan wel weer mooi. Ben je blij dat je weer op het eiland bent.
En nu wil het geval dat ik in mijn tuin elk jaar één tulp heb. Een rode. En elk jaar neem ik me voor als de bladeren uit de grond komen, om hem weg te steken en ik doe het nooit. Zo vreselijk inconsequent. Ik kan me er niet toe zetten even dat kleine schepje uit de tuinkast te halen, steek, plat, en nooit weer terug komen, jij!
Het lukt me niet, het lijkt toch een beetje op moord. En dan, 's morgens vroeg, zitten er prachtige dauwdruppels op en dan moet ik er zelfs weer een foto van nemen. En nu mooier dan voorheen want vorig jaar heb ik een Sony vierkleurencamera aangeschaft (DSC-F828, tweedehands, nieuw zijn ze niet meer te krijgen) en die geeft kleuren toch duidelijk beter en stralender weer dan de geijkte driekleurentoestellen.
Ook heeft die camera een kantelbare body in plaats van zo'n kwetsbaar beweegbaar display zodat ie erg geschikt is voor macrofotografie. Je kan hem op de grond zetten en de body kantelen zodat je erg goed kunt zien wat je fotografeert. Hij kan zelfs UV-foto's maken, die functie moet ik ook nog eens een keertje uit gaan proberen. De filters heb ik, de camera ook, dus wat let me. Ik weet wat me let, de tijd let me!
Want sinds ik weer mijn oude kunstenaarsleven heb opgepakt, heb ik het drukker dan ooit. Echt waar! Foto's maken, de mantelzorg, schilderen... En het huis wil ik ook schoon houden, dat heb ik T. plechtig beloofd en dat ga ik dus ook doen. Dus druk, druk, druk, druk zou ik samen met Herman Finkers willen verzuchten. Nee, laat die tulp maar staan, anders krijg ik dat verhaal elk voorjaar weer op m'n brood van mezelf. Ja, had je maar.... u kent dat wel. En dat vertik ik dus, dáár heb ik het juist te druk voor.
En houdt u van fotograferen, vooral van macro, en u kunt de hand leggen op zo'n camera, doen! Accu's hiervoor zijn nog volop verkrijgbaar en u heeft er een juweeltje aan.

Zaterdag, 15-04-2017

Vanaf dat ik mijn haar weer heb laten groeien, vorig najaar, heeft het al weer een respectabele lengte bereikt. Nou groeit het haar, behalve snel, ook altijd over mijn voorhoofd en van een vroegere buurman van mij heb ik geleerd om, als je nat haar hebt, het zo te kammen als je het wil hebben en er dan een pet of muts op te zetten. Het effect is natuurlijk een soort watergolf, vrouwen uit de sixties wel bekend. Zo blijft mijn haar mooi uit mijn ogen en buigt met een mooie slag naar links en rechts. En dat beklijft ook wel anderhalve dag.
Nu gebruik ik daar zo'n mooie gebreide zwarte wintermuts voor, maar die zit zo lekker dat ik hem vaak gewoon vergeet. Net als de bril, zeg maar. Die voel je ook niet meer na verloop van tijd. Dus draag ik die muts vaak ook gewoon als ik thuis ben, zonder dat ik doorheb dat ik hem op heb. En vannacht (01.15 uur) ging ik naar bed, en pas toen ik ging liggen, voelde ik dat dat ding nog op mijn kop zat. Belachelijk! Maar wel waar.
Mensen en gewoontes, praat me er niet van. Mijn sleutels liggen altijd op dezelfde plaats, en dat moet ook, ik vind ze nooit terug als ik ze per ongeluk ergens anders neerleg. Daar is zelfs handig Nederland al op ingesprongen door een oproepbare sleutelhanger met bliepje te maken. Appje op je smartphone en bliep-bliep-bliep, há, daar liggen ze. Helaas, geen smartphone hier ten huize. Dus dat gaat over voor mij. Toch gedwongen de vaste stek te handhaven.
En toen ik daar even verder over nadacht, kon ik niet anders dan concluderen dat we bijna overal vaste plekken voor hebben. Zoals gemeld: sleutels op de vaste plek, kruiden in het kruidenkastje op ooghoogte, besteklade bijna altijd rechts van het gasstel, tenzij het echt niet anders kan, en de heilige koe het liefst ook altijd op dezelfde parkeerplek. Ik ken zelfs mensen die boos worden als de auto niet op z'n vaste stekkie kan staan. Terwijl ze toch echt geen eigendomsrecht hebben op die ene plaats, anders dan dat die plek vlak voor de huisdeur is.
En we worden hoogst ongelukkig als er van die regel afgeweken moet worden. Het kost weken om weer te leren wat de nieuwe plek voor bijvoorbeeld, uw kamerjas is. Of waar de sokken nu weer liggen.
En daarom lijken de interieurs van al onze huizen zo vreselijk veel op elkaar. Dat is geen dommigheid, of gedachteloos volgen van trends, dat is gewoon handig! We hebben het zo geleerd, van huis uit al, en dat transporteren we moeiteloos naar onze nieuwe woon- of leefsituatie. Slechts een enkeling is in staat zijn huis er anders uit te laten zien dan de gemiddelde mens. En willen we toch iets anders, vervangen we de bank door een hangmat (tjongejonge, wat ben ik toch origineel!) en dan spreken we opeens over restylen. Laat me niet lachen, wat een armoe!
En in een film over mensen die in hutjes ten zuiden van de Sahara woonden, zag ik tot mijn verbijstering dat zelfs een Nederlander daar moeiteloos het bestek zou kunnen vinden. Ja hoor, de spaarzame lepels en vorken lagen daar waar ze hoorden, rechts naast het gasstel.
Nu weet ik tenminste waar die ene vreemde uitspraak vandaan komt, die uitdrukking waar ik me m'n hele leven al over verbaas! Komt-ie: vrouwen horen achter het aanrecht. En daarom is het zo moeilijk om dat te veranderen, we worden er ongelukkig van als dat opeens anders moet. Ze stonden daar al eeuwen! Vandaar dat de emancipatie der vrouwen zo'n moeizaam proces is, het kost ons nog decennia om te leren, dat eigenlijk de man veel beter kan koken en dus achter het aanrecht hoort (even generaliseren, moet hoor!). Er zijn voor vrouwen wel veel betere baantjes te bedenken. Wat dacht je van minister-presidente.

Zondag, 16-04-2017

Gisteren met Wia naar Meinardi geweest. Een bedrijf op het platteland tussen het Hoogeland en de Veenkoloniën in (het dorp Noordbroek, om precies te zijn) dat zich gespecialiseerd heeft in asperges en aardbeien. En daar hebben we het witte goud gekocht voor de zaterdagavondmaaltijd waarvoor zij mij had uitgenodigd. Behalve vreselijk druk daar, was het ook vreselijk gezellig, al werd Wia wat erg gespannen toen ze nogal lang in de zeer rommelige rij moest staan voor haar bestelling, en het afrekenen daarvan. Gelukkig liep het allemaal goed af en voorzien van de noodzakelijke heerlijkheden én wat cadeautjes voor België, hebben we schadevrij het pand kunnen verlaten.
Haar weer thuis afgezet, afspraak bevestigd voor het tijdstip van het tweepersoonsdineetje en mijn eigen zaken gaan doen, zoals het uitlaten van Pantu en wat huiselijke plichten. En een middagdutje, natuurlijk. En daarna de gezamenlijke aspergemaaltijd bij haar thuis.
Zij had alles gedeconstrueerd opgediend, wat ik altijd erg leuk vind, want dan kan je je eigen bordje mooi opmaken. Behalve asperges had ze verrukkelijke ham, een botersausje, peperdure honingtomaatjes die zeer verrassend van smaak waren, gebakken krieltjes, komkommersalade en flinterdun gesneden zalm. Mijn inbreng bestond uit een mix van tonic en Crodino, uno aperitivo non-alcoholico en mits in de goede verhouding gemixt, een zeer prettige combinatie. Het was zeer smakelijk allemaal.
Een prachtig gesprek schudden we samen ook wel gemakkelijk uit onze mouw, zij en ik, want we houden beiden niet van prietpraat, dus succes verzekerd. Het is mooi om te zien hoe goed het met haar gaat. Een succes, dus, en voor herhaling vatbaar. En om een uur of acht, na een kop koffie met heerlijke chocolade-mint paaseitjes, weer naar huis, oude mensen kunnen dit soort dingen niet zo lang meer volhouden.
Voor de rest valt er niet veel te melden behalve dat eens te meer aan de paasboodschap niet valt te ontkomen. Mijn oplossing is derhalve: naar binnen, deuren dicht en overleven. Net als met carnaval en kerst, dus. Ze zeggen altijd: je moet er mee leren leven, maar dat lukt me niet. Ik zal ermee moeten leren doodgaan.

Maandag, 17-04-2017

Natuurvorsers, mensen die niet alleen kijken naar de natuur, maar er ook over nadenken, dus, weten het al heel lang. Een straatkat wordt maar twee jaar oud, een wilde vier à vijf, en de huispoes al gauw twaalf, dertien jaar. Zo niet twintig, ook dat komt geregeld voor. En de oudste tijgers leven in de dierentuin. Datzelfde geldt ook voor de leeuwen, de gieren en af en toe een vogelbekdier. Ook wandelende takken mogen zich verheugen op dagelijkse maaltijden en een lang, goed verzorgd leven.
Het lijkt er dus echt op, dat de meeste dieren in (beperkte) gevangenschap veel langer in leven blijven, dan de beesten in het wild. Uitzonderingen bevestigen uiteraard ook hier de regel. Zoals de olifanten, die in gevangenschap slechts de helft van hun jaren halen. Maar nu, opgelet!
Het geval wil dat de gemiddelde levensverwachting voor een mens in Nederland in 1870 zevenendertig jaar was, en nu is dat achtenzeventig. Dus meer dan een verdubbeling in de laatste 150 jaar. De conclusie lijkt gerechtvaardigd dat dat een positief teken is, maar helaas. Het toont overduidelijk aan, gezien de vorige conclusie over dierentuindieren en huispoezen en bankhondjes, dat de hoogconjuncturele mens zich vrijwillig in een gevangenis heeft laten stoppen met alle catastrofale gevolgen van dien.
Wat blijkt: onze doodsangst (onze grootste vijand én grootste inspirator) heeft ons in het ootje genomen, om de tuin der lusten geleid, ons met het beroemde kluitje in het religieuze riet gestuurd.
Onder het mom van grotere voorspoed en een kunstmatig verlengd leven, bespoedigen we alleen maar onze eigen ondergang. De individu mag dan wat langer leven, de mensheid kort haar bestaan fors in. Want het is een feit, dat deze Aardkloot overbevolkt dreigt te raken, als zij dat niet al is, doordat te veel mensen te oud worden.
Miljoenen, wat zeg ik, miljarden bejaarde aapmensjes en/of mensaapjes staan straks met de voeten in het, dan al verscheidene meters gestegen, oceaanwater. Hopend dat zo'n meteoor, die binnenkort ons even komt bezoeken op een afstand van vier keer de lengte tot de maan, ons de volgende keer echt treft, om zodoende deze schitterende planeet te zuiveren van de kanker die mensdom heet. Met de nadruk op dom. Ik kan niet wachten.

Dinsdag, 18-04-2017

Het was zo'n dag. U kent het vast wel. Wat je ook onderneemt, niets gaat echt goed. Het begint 's morgens al! Computer opstarten.....crash! Voordat je die weer aan de praat hebt, kost het je minstens drie kwartier. Koffie maken...water op. Alles maar weer bijvullen, water, koffie, spoelbakje schoonmaken, voordat je koffie hebt ben je weer een kwartier verder. Gelukkig valt dat kwartier in die drie van de computer, double-wasted time, dus.
Eindelijk koffie! Lekker stuk bastognekoek erbij, valt dat uit je handen. Pantu blij, die speelt graag voor stofzuiger als er iets te eten valt. Gelukkig, alles werkt weer. Camera aan de computer koppelen voor het overzetten van de foto's van gisteren, melding van een driver upgrade. Het schiet niet op, zo!
Natuurlijk, die kun je ook overslaan, die upgrade, maar dan heb je hem de volgende keer weer te zeuren. En aangezien je zo heel langzamerhand doorkrijgt wat voor dag het wordt, laat je hem maar upgraden. Toe maar jongen, de baas heeft alle tijd. Is niet waar, maar ja, iemand moet jou moed inpraten. En Pantu zegt niets, ja: “BLAF” op z'n tijd (Pantu heeft een grotehonden-blaf!), maar daar heb je ook niet al te veel aan.
Okay, alles werkt weer, inclusief ik zelf, mijn dagboek corrigeren is de volgende klus. Veel bijgeleerd van Jacques, heel af en toe weet ik het beter dan hij, nu nog toepassen op dat stuk “Dagboek” dat hij nog niet onder ogen heeft gehad, en dat dus ook nog lang niet foutenvrij is. Werk, werk, werk. Nooit geweten dat schrijven zo'n tijdrovend karwei is.
Later op de dag met Pantu uit, aangekomen op de uitrenplaats, had m'n camera meegenomen, jawel hoor, accu leeg. Nu is dat geen ramp, heb altijd opgeladen accu's voor beide camera's bij me, maar toch.
Ben ik net de accu aan het vervangen, vliegt er een bruine kiek vlak bij me langs. En dus geen foto, u zult me op m'n woord moeten geloven. Accu er in, kiekendief weg. Uiteraard. Nog een tijdlang de camera om de nek gehad, tegen beter weten in, want zo'n kiek komt heus niet terug, leg het toestel in de auto, ja hoor, een torenvalkje, vlak bij mij aan het bidden. Ik was zo flauw dat ik niet eens meer geprobeerd heb de camera alsnog te grijpen, ben naar huis gegaan en bleef de rest van de dag in de hangmat, met in mijn achterhoofd het donkerbruine vermoeden, dat ik daar ook nog wel door zou zakken.
Dat is gelukkig niet gebeurd, dag overleefd en nu maar gauw vergeten. Maar heb wel een stuk of tien pagina's gecorrigeerd. Dat nog wel!

Woensdag, 19-04-2017

Leuk bijverschijnsel van een mislukte tweede paasdag, mijn dagboek van gisteren/de pechdag is gekeurd en goed bevonden. Geen fouten, genoeg ruimte om te lezen door goedgekozen alinea's, niet al te lange zinnen, kortom, ik blij. Voor de eerste keer, helemaal foutloos. Het wordt nog eens wat met mij. Het corrigeren van het oudere werk gaat ook gestaag door, tijd om te schilderen is er nauwelijks.
Nu staat dat toch altijd al op een laag pitje, na de winter, en het schrijven van dit dagboek zal zeker niet meehelpen.
De mooie lange dagen die komen, zullen vast gevuld worden met wandelingen, de e-bike weer uit de schuur en bestegen voor tochtjes om het nabije Paterswoldsemeer, ik ga me vast niet vervelen. Het tochtje van Groningen-Zuid naar de Meerweg in Paterswolde langs het kanaal is één van de mooiste korte fietstochtjes die ik ken. En ik ken er vele. En dan met een grote boog om het meer, wel even bij de onlanden bij Peize langs, terug naar huis.
Ook nieuwe afspraak gemaakt met België, daar ga ik zaterdag de 29ste even heen, bliksembezoek. Even er uit, voor mij van tijd tot tijd noodzakelijk. Daar staat tegenover dat ik geen lange vakanties ambieer, na een paar dagen elders begin ik me al te vervelen. Om nog maar niet te spreken van mijn, in dit dagboek al eerder vermelde, heimwee.
Die vast en zeker de kop zal opsteken, dus daar begin ik niet eens meer aan.
Dinsdag nog wel even nogmaals bij Meinardi langs gegaan, ik moest nieuwe dropjes halen. Die had ik afgelopen zaterdag voor Rik en Erika gekocht, maar daar was ik stiekem zelf al aan begonnen. En toen we daar toen waren, Wia en ik, ving ik op dat ze zo weinig kleingeld hadden. Nou, daar had ik thuis nog wel een bakje vol van staan.
Dat schijnt trouwens vrijwel iedere alleenstaande man bij zich thuis te hebben staan, een bakje met kleingeld. Had ik gelezen in een vrouwenblad bij de tandarts. En die vrouwen uit dat blad begrepen dus geen van allen waarom we dat hebben. En ik ga ze niet wijzer maken, zoek het lekker zelf maar uit. Hahaha!
Om kort te gaan, een gedeelte van dat kleingeld heb ik omgezet in asperges, drop en aardbeien. Dat leek me wel een nuttige ruil. En ik ben gek op aardbeien en die van Meinardi zijn de beste. Kwaliteit verzekerd. 't Kost een paar centen maar dan heb je ook wat. En die asperges, die ga ik vanavond (woensdag dus) eten. Heerlijk, met een romig ei/groentesausje, wat ham en gebakken aardappeltjes. Jammie!
Ik laat het u wel weten hoe lekker het echt was. Misschien maak ik er zelfs op de Belgische manier een mooie foto van. Als ik dan maar niet allemaal zuiderlingen op de stoep krijg om bij mij te komen eten.

Donderdag, 20-04-2017

Ik was vroeg aan het werk, gistermorgen, en zag het langzamerhand lichter worden. Vanachter mijn bureau heb ik vrij uitzicht naar het Oosten, en daar kan ik dus elke dag genieten van het ontwaken van de dag. Veel filosofische sprongen zijn op dat tijdstip gemaakt, ben altijd al een ochtendmens geweest, immers.
Het daghet in den oosten, het lichtet overal, en zo is het. Voor mij althans.
En door dit vroeg middeleeuwse, zeer oude lied werd ik teruggeworpen in de tijd.
Is de romantische context al belangwekkend, de cultuurhistorische oorsprong van dit oude lied is vooral bijzonder interessant. Het werd geschreven in een tijd, dat door Kerk en Staat de macht van de vrouwen (en hun erfrecht, voorál hun erfrecht!) zeer werd ingeperkt door de invoering van het wettelijke huwelijk. Een en ander vormgegeven door de paternalistische kerkelijke instituten. Radio, tv en Facebook bestonden nog niet, de boodschappen werden door stadsomroepers en minstrelen verkondigd en verspreid. En kracht bijgezet door het zwaard. Wie niet horen wil..... ja, ja, dat waren nog eens tijden. (By the way: het lied zelf werd later ook nog gejat door de Kerk, zoals de Kerk wel meer volkse gebruiken naar haar hand wist te zetten. Midwinter werd de geboorte van hun zoon van god, terwijl het gewoon de overdrachtelijke geboorte van het nieuwe jaar was, namelijk de kortste dag.) Hier de link voor wie het fijne er van wil weten: https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_daghet_in_den_oosten
Het is vooral verbijsterend om te zien dat het dus duizend (!) jaar lang heeft geduurd (zo oud is het lied), voordat de vrouw de strijd aanging om haar positie weer te verbeteren. Dat had toch wel wat sneller gekund, meisjes! Maar goed, de emancipatie is uiteindelijk toch begonnen, beter laat dan nooit.
Vroeger placht ik ook verzen te schrijven en net als in deze zeer oude en aangrijpende ballade, heb ik, ooit, een lied geschreven over een verliefdheid, waar op de achtergrond nog een andere minnaar speelt. (verontrustend, je gaat gelijk in een andere taal denken.) Met mijn vers had ik trouwens niet de bedoeling de maatschappij te veranderen, die neiging kwam veel later pas. Al zag ik de barricades, waar het gevecht plaats vond, al wel in de spreekwoordelijke verte. Nee, mijn lied beschreef eigenlijk de melodramatiek van een verkeerd ingeschatte liefde.
De eerste keer dat ik het voordroeg op de literaire avonden waar ik regelmatig mijn gezicht liet zien (in café Vaatstra, tegenwoordig Moeke Vaatstra geheten te Zuidwolde, vlak buiten Groningen), ging er een gemeend “ach” door het zaaltje. Dus nu dan maar te uwer beoordeling:

Voor haar de waarheid

glas-blauwe suikerpot, rook-glazen Shell-mok
de lepel met sporen van dagenlang thee
het vuilwitte tafelblad, bierviltje van gist'ren
het adres van een meisje, ontmoet in 't café

hij was aan het zwerven, kwam toevallig haar tegen
het klikte, zo dacht hij, en bood haar een glas
en zijn gezelschap, zij knikte instemmend;
hij wist een cafeetje waar 't gezelliger was

dus fietsten zij samen door stad en door regen
naar 't volgende kroegje en dronken wat bier
en praatten en proostten, ze lachten veel samen
tot 't sluitingstijd was, zo tegen half vier

toen deelde ze mee dat een vriendje haar wachtte
en of hij nu boos was, hij schudde van nee
maar betaalde de drankjes, nam zelfs geen afscheid
ging terug naar zijn flatje en keek daar T.V.

Refrein:
gist'ren was een andere dag/een dag als nooit tevoren/nu klinkt jouw naam
en beeldbuis zal/mij nooit eenmaal/als vroeger meer bekoren.
De voordracht, toentertijd, was dus nog zonder refrein, later is het ook nog op muziek gezet door ondergetekende.
En nadat u de brok in uw keel hebt weggeslikt, zielig hè, bedenk: het is niet echt gebeurd, het is bedacht. Door mij. En da's natuurlijk niet geheel toevallig. Want groots en meeslepend, en een snikkende eenzaamheid, daar hou ik wel van.

Vrijdag, 21-04-2017

Eigenlijk bijna niets gedaan, gisteren. Even naar J., vriendin van mijn vrouw, geweest, om te kijken waarom een programma niet werkte op haar computer, te trage verbinding bleek het euvel. Ben namelijk ook een beetje computerdokter voor mijn vrienden en kennissen, dat scheelt een hoop geld voor hen. Te veel computerwinkels maken mijns inziens toch wel een beetje misbruik van het nog veel voorkomende digibetisme, teneinde de broodnodige pecunia binnen te harken.
Maar binnenkort krijgt J. glasvezel, is ze sneller dan ik. Dan mijn verbinding, moet ik natuurlijk zeggen.
Dus deze keer moest ik bij mij thuis maar even een bestelling op het internet doen voor haar. Gedaan, gelukt, begin volgende week zal het wel bezorgd worden. “Het” is een foto, afgedrukt op kunststof. Het bleek dat, omdat het uploaden van de foto te lang duurde via de verbinding van J., de browser van de fotosite op tilt sprong. Zodoende het mislukken bij haar.
Maar fraai hoor, wat ze tegenwoordig allemaal kunnen afdrukken. Tuinposters, enorme formaten afdrukken, mits de foto daarvoor geschikt is, natuurlijk. Op hout gedrukt, op plastic, T-shirts, foam, je kunt het zo gek niet bedenken. En in een kwaliteit, daar word je als fotograaf van vroeger toch alleen maar jaloers van. Toegevoegd de technische mogelijkheden van de hedendaagse camera's, 50 maal zoom op een compactcamera is al heel gewoon, en succes is gegarandeerd als je iets moois aan de muur wilt hebben, voor relatief een paar centen.
Blijft over, gelukkig, het talent van de fotograaf om precies op dat moment zo'n foto onder die hoek, en met die uitsnede, te maken, dat kunnen ze nooit in een apparaat stoppen. Sommige mensen hebben het, sommigen krijgen het nooit voor elkaar. Die kun je op de rand van een uitbarstende vulkaan zetten, maken ze er nog een slechte foto van.
Ook ik heb wel eens mensen gefrustreerd, zodat ik later de opmerking kreeg: “...staan we naast elkaar exact hetzelfde te fotograferen, heb jij een mooie foto en ik..” En dan moet je zo iemand nog gelijk geven ook. Die zal het nooit leren, helaas.
Zo heeft een jonge, zeer getalenteerde pianist in zijn kinderjaren ooit eens gezegd (zo luidt de overlevering): “Ik kan iets moeilijks heel gemakkelijk als ik goed oefen”. Die pianist was Ronald Brautigam. Toch niet direct de eerste de beste. En hij had uiteraard gelijk. Naast het talent voor iets, zal er toch ook hard gewerkt moeten worden, om zo'n talent dan ook te laten schitteren. De diamant moet geslepen, anders blijft de innerlijke, echte schoonheid verborgen.
Terug in Groningen (J. woont op het platteland), een net door mijzelf getrimde Pantu maar even uitgelaten, lekker gebakken visje gekocht voor buuv, en twee haringen voor mij. Met uitjes!
Iemand in België, die dit dagboek volgt (en dat doet ie trouw, hè Rik?), wordt nu heel jaloers. Maar hij krijgt dropjes, volgende week zaterdag. Geduld, jongske. En als je weer in het hoge Noorden komt, zullen wij samen onze viskraam bezoeken, de nieuwe haring is er dan weer, en dan zal ik je trakteren. Met deze zachte winter zal die haring goddelijk zijn. Dat durf ik je te beloven. Dus voorlopig maar even van de voorpret genieten.
PS
Later toegevoegd
Het is nu 18 juli en de haring is inderdaad "goddelijk".

Zaterdag, 22-04-2017

Een achteloos gesprekje.
“Morge....!”
“”Goeiemorgen, buurman, al weer vroeg op!”
“Ach ja, altijd hè....”
“En, nog een aanslag geweest, deze week?”
“Leuk dat je het vraagt, ja, gisteren nog eentje, weer in Parijs”
“Alweer in Parijs? Wat moeten die gasten daar nou.....”
“Ja, dat weet ik ook niet, maar 't was op de Champs-Elysées, je weet wel, die van de Tour...”
“Die van de Tour??? Ooooh, je bedoelt die van de Tour-de-France! Bij de Arc de Triomphe langs, dat vind ik altijd zo'n mooi gezicht”
“Dat schrijf je zonder streepjes, buurvrouw, maar inderdaad, die....”
“Oh... nou, tijd voor een bakkie....”
“Ja lekker, ga ik ook even doen, Luikse wafel er bij, tot morgen maar weer...”
“Dag, buurman”
Zo zou vandaag de dag een achteloos gesprekje met de buurvrouw kunnen plaatsvinden. Niet die zin met “zonder streepjes”, natuurlijk, die is bedoeld als plagerijtje voor mijn corrector. Volkomen zinloos, dus. Eigenlijk.
Maar leuk! Tenminste, als je mijn gevoel voor humor hebt.
Leuker, in ieder geval, dan de zoveelste aanslag van de terroristen, maar, inderdaad, net zo zinloos. Want de plegers van die aanslag krijgen natuurlijk ooit een keer een vreselijk bloedige rekening gepresenteerd. En het einde van die aanslagen is nog lang niet in zicht, laat staan van het indienen van de rekeningen.
Kijk, wij feodale, arrogante westerlingen hadden natuurlijk niets te zoeken in het nabije Oosten tijdens de kruistochten. Welke reden de terroristen altijd aanhalen om hun eigen waanzin goed te praten. Negenhonderd jaar geleden! Dat lijkt toch wel erg op een stok zoeken, om de hond te slaan.
En vergeten wordt dan al te gemakkelijk dat de eerste dreiging natuurlijk van de Moslims kwam, die bezig waren Griekenland en Spanje onder de voet te lopen in hun zucht naar het stichten van een Moslim-wereldrijk. Zoals de Katholieken ook graag een wereldorde probeerden te creëren in en vanuit Europa. Waar ze, helaas, in slaagden.
Dat hebben we wel geweten. Over Alva hoef ik u ook immers niets te vertellen! De wrede hertog van Alba, eigenlijk. En dat was in het begin van de zestiende eeuw. Vierhonderd jaar van Roomse onderdrukking later, ik bedoel maar. Het zou pas echt interessant zijn om uit te zoeken hoe het komt dat religies zo aan het verleden hangen. En zo hardnekkig, vooral. Misschien omdat religies geen Aardse toekomst kennen? Alleen een hemelse? En dat ze daarom zo weinig acht slaan op de waarschuwingen van moeder Aarde dat het verkeerd gaat?
Even tussendoor: over onderdrukking gesproken, dat de ontkerstening van de Lage Landen samenvalt met de eerste emancipatiegolf, mag ook geen toeval heten, toch? Zie donderdag de twintigste april, eergisteren dus, in dit dagboek.
Nee, van de religieuze instituten moeten we het niet meer hebben, het wordt tijd dat de wereld daarmee afrekent. Je mag geloven wat je wil, de gedachten zijn vrij, maar ze zijn wel alleen maar van jou! En alle wegen leiden al lang niet meer naar Rome, dat was vroeger zo, tegenwoordig leiden alle wegen naar jou!
Maar deze laatste afrekening, met de instituten, dat zal z'n tijd nog wel duren, dat maak ik niet meer mee. En u ook niet. En uw kinderen ook al niet. En zelfs uw kleinkinderen niet, ben ik bang. Urbi et orbi! Dat betekent niet voor niets: voor de stad (Rome, dus) en voor de wereld. Wat voldoende de imperialistische, religieuze waanzin aangeeft. Wie oren heeft, die hore, wie verstand heeft, denke na en wie een hart heeft: heb lief. Zo heet dit dagboek en daar hou ik mij aan. Onvoorwaardelijk!

Zondag, 23-04-2017

Zaterdag nogmaals met WIA naar Noordbroek geweest om asperges te kopen. En vandaag/vanmiddag komt ze bij mij eten. Pizza met zongedroogde tomaten en artisjokbodems, heerlijk! Kan me er nu al op verheugen.
Als voorafje (bekkeploagertje, noemen we dat hier) haricot verts met ham uit de oven, ook altijd fijn. Verder had ik haar de mix tonic/crodino aangeraden en dat vindt ze ook een voltreffer. De mix 50/50 en koud serveren, desnoods blokje ijs er in, heerlijk fris. Over eten kan ik wel uren lullen, echt waar. En het best als ik net lekker gesmuld heb, vreemd hè!
Je zou toch denken dat je met een volle maag het wel ergens anders over zou willen hebben, maar nee hoor, altijd over lekker en meer. Of mooi! Dat mag ook. Eigenlijk mag alles, behalve politiek! Nooit doen, na de maaltijd.
Mooi is ook zo'n fijn begrip. Er bestaat immers objectief en subjectief mooi. Het subjectieve, ja, daar kan je niet zo veel over zeggen, dat is strikt persoonsgebonden. Maar het objectieve, dat is toch een heel ander verhaal.
Er zijn nu eenmaal regels en die regels zijn geboren uit wat wij in principe allemaal mooi vinden. Zo is er de beroemde (én verguisde) Gulden Snede, en die geldt voor alle mensen ter wereld. Het Esperanto onder de mooiheidsregels, zeg maar.
Dus ook voor al die eigenwijze kunstenaars, die graag willen denken dat hun zogenaamde vrije wil niet geknecht wordt door regels. Want daar hebben kunstenaars (en zo hoort het ook) een pesthekel aan. En aan deze regel al helemaal, omdat die kunstenaars diep in hun hartje natuurlijk best weten, dat een vrije wil niet bestaat. Dit mag u gewoon van mij aannemen, er zijn tig boeken over geschreven door wetenschappers, die het door mij zonet beweerde overduidelijk aantonen.
Die regel slaat op verdeling in min of meer ideale maten voor alles, wat wij waarnemen en mooi vinden. En het leuke is, dat, als die dwarse kunstenaars gewoon maken wat ze mooi vinden, ze automatisch de Gulden Snede gaan toepassen.
Hij is zelfs zo dwingend, dat er een filosofische beschrijving van is gegeven. Er is zelfs nog een mathematische oplossing voor gevonden.
En hoe harder de meute het ontkent, hoe beter je de voorbeelden overal uit de menselijke belevingswereld kunt halen als voorbeeld.
Even wat wiskunde: mathematisch is de regel A : B = B : (A+B) waarbij A het kleinste deel is. Dit is de meest simpele toepassing en als je het kunt herkennen, duizelt het je, hoe vaak het gebruikt wordt. Een afgeleide daarvan is de reeks van Fibonacci, een getallenreeks waarvan elk volgend getal de optelsom is van de vorige twee. Dat ziet er dus zo uit: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181, 6765, 10946, …
Deze reeks is, volgens de overlevering, afkomstig uit de Oosterse filosofie en wordt onder meer gebruikt om aan te tonen hoe problemen zich vermenigvuldigen als ze niet opgelost worden. Merk op dat u in eenentwintig stappen al gevorderd bent tot 10946. Een paar stapjes verder en het zijn er al een miljoen, dat gaat razendsnel. De filosofische oplossing ligt dan ook verscholen in het begin van de reeks. Uiteraard, zou ik haast zeggen, anders zou je nauwelijks van filosofie kunnen spreken. Meer geef ik niet kado. Wilt u er toch achter komen, u weet me te vinden.
Ik kom hier op omdat ik pakweg dertig jaar geleden een korte tijd opgetrokken ben met een beeldhouwer, Harm van Weerden, die bezig was een aantal bollen te vormen uit steen voor een publiek gebouw in Veendam. Ik herkende de Gulden Snede in de verhoudingen, heb nog wat meegeholpen (beelden gaan drijven op het oppervlak als je ze niet op de juiste manier verankert) en kreeg van Harm de opdracht om de Gulden Snede in het nog natte beton van het voetstuk van de grootste bol te kerven. En daar staat die formule nog steeds. En gistermiddag heb ik Harm opnieuw gesproken. Ik had een aankondiging gelezen dat hij gastspreker zou zijn bij een open academie en daar ben ik dus maar heen gegaan. De tijd was rijp. En Harm begon te glimmen toen hij mij weer kon plaatsen, ik hoefde alleen de bollen en de formule maar aan te halen, en toen herkende hij me weer.
En ik heb hem verteld, dat hij een van de weinige mensen was, die mij door moeilijke periodes heen heeft gesleept. Dus ben ik veel dank verschuldigd aan deze beeldhouwer, maar natuurlijk ook aan compositieleraar François Mollinger van Eeden, mijn kunstacademiedocent Alphons Maas en niet te vergeten, de pottenbakker Johan Broekema. Mannen die hun veroverde wijsheden vrijelijk in mij hebben gezaaid, om die in mij tot wasdom te laten komen.
Na uitwisseling van de persoonlijke gegevens en de belofte dat ik hem binnenkort op zal zoeken om in alle rust een beetje bij te praten, ben ik zeer tevreden huiswaarts gereden.
Wel kwam ik nog langs het huis van mijn Française, en hoopte ik stiekem toch een glimp van haar op te vangen, maar helaas, die puberale dwaasheid was mij niet gegund. Eigenlijk maar goed ook, ze had vast weer voor een hoop onrust gezorgd. Terwijl ik de laatste tijd behoorlijk goed functioneer. Houen zo!

Maandag, 24-04-2017

Hoe moeilijk kan het zijn om een regel te bedenken waarin alle democratische rechten komen te vervallen voor alles en iedereen, die een gevaar vormt voor het voorbestaan van diezelfde democratie? Want daar ligt de zwakte van dit systeem. Vrijheid van vereniging houdt natuurlijk op, als die vereniging een vereniging van kwaadwillenden is. Vrijheid van godsdienst houdt op als diezelfde godsdienst pretendeert het enige, ware geloof te zijn. Dan is de vrijheid voor de één, de gevangenis voor de ander. Vrijheid van meningsuiting houdt per definitie op, als je wezenlijk bedreigende taal naar een ander gaat uiten. Vrijheid is vooral een weten (én kennen) van je grenzen, zo blijkt maar weer. Hoera, mijn stokpaardje, de paradox.
En waar zullen we die grenzen dan aan meten? Aan welvaart? Aan redelijkheid? Aan kennis? Aan medemenselijkheid? Gelukkig hebben we daar wel vrijheid in.
Zo mogen de Kapitalisten gerust hangen aan hun grenzen van valse welvaart, wetenschappers aan de grenzen van de kennis, socialisten aan het wij en zij gevoel; gelovigen aan de almacht van wie ze ook maar aanbidden, ja, eenieder mag zijn eigen keus maken. Mijn keus, voor zover dat niet al duidelijk was, is het welzijn van Moeder Aarde. Langs die lat gelegd, kan geen beslissing verkeerd zijn.
Zo is het “wensen dat de mensheid inziet dat we met veel te veel zijn”, mijn hoofdwens, uiterst vervelend voor de religieuzen en behoudzuchtigen. Dus die gaan heus niet spontaan meewerken. De ene groep niet omdat, eventuele maatregelen daarvoor, ingrijpen in het werk gods zou zijn, de andere niet, omdat schaarse arbeidskrachten automatisch minder winst betekenen. Maar voor de supersamenleving die Aarde heet, zou het een welkome verademing zijn.
Teveel roofbouw wordt door ons gepleegd, teveel worden de oceanen leeggevist door onze voortdurende vraag naar proteïnen, noodzakelijke bouwstenen voor de gezonde mens. Veel te veel vee wordt gehouden onder bedenkelijke omstandigheden in de zucht naar geld. Vee, dat ook nog eens zorgt voor een enorm mestoverschot.
En in plaats van dat we die mest nu verplaatsen naar gebieden die het wel gebruiken kunnen (Sahara?), wordt het geloosd zodat gevaarlijke concentraties zorgen voor een volgende stap naar algehele vernietiging van onze macrobiotoop.
Ik weet het, u hebt dit vaker van mij gehoord en ook, dat ik zelf ook nog wel eens tegen dit principe zondig. Maar ik doe in ieder geval wel mijn best, en dat kan ik niet van iedereen zeggen. Wie zonder zonden is.....
Maar toch zou ik het u wel in overweging willen geven, denk er eens een keertje over na. Wat moeten uw kindskinderen met een verwoeste Aarde? Maar vooral, waarom maken we onze eigen ontstaansgrond (letterlijk en figuurlijk) onvruchtbaar? Wij mensenkinderen zijn de kanker geworden in onze eigen baarmoeder, verbale dwaasheden domineren de krantenkoppen, en in de kerk wordt 's zondags gezongen: werp uw zorgen op de heer. Ik geef u op een briefje, zelfs de christelijke heer kan dit geweld niet meer aan. Almachtig of niet. Dat weet ik zeker, want ik ken hem goed. Van jongs af aan, mag ik wel zeggen. Ik weet maar al te goed, op wie ik dan wel mijn zorgen moet werpen.

Dinsdag, 25-04-2017

Bericht in de internetkrant van zondag op maandag: Chriet Titulaer (73) overleden. En het eerste wat ik dacht, was niet: goh, wat zat die man er naast wat het internet betrof (hij voorspelde het www geen grootse toekomst!), maar: “nog vier jaar te gaan”. Het hemd is nader dan de rok, zo blijkt maar weer. Het schijnt er bij te horen als je wat ouder wordt, kijken hoe lang je nog te gaan hebt, vergeleken met. Hoogstwaarschijnlijk bedoeld om je alvast te verzoenen met jouw nakende sterven.
Want hoe ouder je wordt, hoe nakender dat doodgaan. Dat is nu eenmaal de prijs voor degenen die ouder worden dan hun omgeving, zij moeten het meeste afscheid nemen. Tot je er zo moe van wordt, van al dat vaarwel wensen, en goede reis, en wat er al niet meer uitgekraamd wordt bij een overlijden, dat je zelf maar besluit om de pijp aan Maarten te geven.
Over de herkomst van deze laatste uitdrukking is al veel gezegd en geschreven, maar alle beschrijvingen beginnen met: misschien. Onzekerder kun je het niet hebben. In tegenstelling tot het al eerder genoemde verscheiden.
En de enige verklaring die duidt op een stoppen ergens mee, is de volgende : taalkundige Jan Stroop denkt dat de Maarten in deze uitdrukking Maarten Luther kan zijn. Pijp zou dan een verbastering van pij zijn. Maarten Luther hing zijn (katholieke) pij immers aan de wilgen. Het is mogelijk dat je pij aan Maarten geven ging betekenen: 'het katholieke geloof afzweren', en later nog algemener: 'ergens mee stoppen'. Als u dit al een zwakke verklaring vindt, raad ik u niet aan, de andere verklaringen op te gaan zoeken. Die zijn zo mogelijk nog veel zwakker.
Maar om terug te keren tot het verscheiden van Chriet Titulaer, Chriet was een bevlogen man, verslaafd aan moderne techniek en praktische wetenschap, en een onuitputtelijke bron voor mensen zoals ik, die, u weet dat wel, ook verzot zijn op feitjes en wetenswaardigheden. Normale kinderen lazen Dik Trom, wij lazen de encyclopedieën. Ieder zijn meug. Maar eigenlijk was niet Dik Trom het bijzondere kind, dat waren wij die hem niet kenden. Ja, “nur vom Hörensagen”.
Heerlijk, ook dit woord wilde ik al mijn hele leven een keertje gebruiken, en nu kan het. Verrukking alom! Nu kan ik ook wel..... nou nee, dat is nog een beetje te vroeg, eerst moet dit dagboek af. En dat is 15 november pas. Nog even doorwerken. Maar eind goed, al goed.

Woensdag, 26-04-2017

Het zal u vast zijn opgevallen, de laatste tijd domineert het onderwerp “dood” mijn dagboek. En dat is natuurlijk ook wel logisch, om mij heen verruilen veel mensen het tijdelijke voor het eeuwige, hoe dat eeuwige er dan ook maar uit mag zien. Er moet per slot van rekening wel plaats gemaakt worden voor nieuw leven.
De lammetjes zijn al weer halve schapen geworden, bij de uilen vliegen de jongen al bijna uit en sites met natuurwebcams slaan zowat op tilt door al die bezoekers, die graag naar uitkomende eieren en voerende ouders kijken.
Want zo bedroefd als wij zijn om het heengaan van onze dierbaren (en zo hoort het ook), zo verheugd zijn we bij het zien van jong leven. Krijsende zuigelingen die alleen door hun ouders vertederd worden aangehoord, lebberende lammetjes die alleen maar uit lijken te zijn op totale verwoesting van de uiers van 't arme moederschaap, veel te hard zingende merels 's morgens vroeg als iedereen nog wil slapen, kortom, het voorjaar barst letterlijk uit al haar voegen (én knoppen). Waar alles en iedereen later ook weer naar toe gaat. Inderdaad, naar de knoppen!
Even voor u opgezocht, oké, ik kan het niet laten en het bespaart u een hoop werk, maar ook over deze uitdrukking bestaat een hoop twijfel. Een eufemisme voor “naar de kloten gaan”, lijkt nog het meest op z'n plaats te zijn. Foei, wat een taalgebruik, Alex. Al lijken we daar tegenwoordig wat minder van te schrikken dan vroeger. Toen we alles nog netjes zeiden.
Maar het eind van die correctheid in de taal komt met rasse schreden naderbij, als diezelfde correctheid wordt misbruikt om zaken te verhullen. Hetgeen op dit moment schering en inslag is in onze landelijke politiek. Onze regering wordt niet meer vertrouwd vanwege de bedekte waarheid. Niemand gelooft meer wat ze zeggen om de zonet aangehaalde reden.
Zodoende krijgen populisten alle kans om hun macht uit te breiden, omdat zij in ieder geval letterlijk zeggen wat ze bedoelen. Niks politieke correctheid, het volk heeft schoon genoeg van alle nauwelijks gemaskeerde leugens, zelfs iemand met een zwakke intuïtie voelt op z'n klompen aan, dat er niet wordt gezegd wat er eigenlijk wordt bedoeld. En dat houdt een keertje op. En dat keertje is nu, nu de Le Pen's en de Wildersen van deze wereld hun slag proberen te slaan. En geef ze eens ongelijk, je kunt niet ongestraft miljoenen mensen maar voor blijven liegen. Dat komt ooit op je bordje terecht. De afbraak van de vroegere socialistische partijen, die zijn gaan heulen met de vijand, is daar een sprekend voorbeeld van. En dat noemen ze dan verantwoordelijkheid nemen. Alweer zo'n leugen.
Heersers via de mooie taal....pas op! Maar gelukkig is het voorjaar! Hebt u al een Koekkoek gehoord? Pas dan op voor z'n jongen!

Donderdag, 27-04-2017

In het dagelijkse telefoongesprekje met Wia probeerde ik uit te leggen, dat ik zo weinig mogelijk waardeoordelen wil uitspreken (uitzonderingen: het vunzige kapitalistische denken, wat domweg verwerpelijk is, en nog wat meer mensonwaardige ismes), ik zocht naar woorden en kwam plots op het begrip inzichtsoordeel. Dát was het woord dat de lading dekte.
En dat was prettig, want het is goed praten met haar, een scherp verstand, en een houding die een besef van "noblesse oblige" verraadt. Dat verplicht je om de noodzakelijkheid te onderkennen om je zo precies mogelijk uit te drukken.
Het woord is min of meer door ons samen bedacht, en dient als volgt te worden begrepen: een beschouwelijk oordeel over een inzicht dat iemand (of jijzelf) ergens over heeft veroverd. Dus niet over het object, maar wat jij er van denkt! And she agreed.
En zo kun je zeggen dat wezenlijke communicatie positieve energie oplevert. En prachtige vondsten! Schrijf het woord maar bij in uw woordenlijst, het is de moeite. Je vindt de schatten altijd waar je ze niet verwacht. En mijn dag kon niet meer kapot.
's Avonds buuv uitgenodigd voor de maaltijd: Griekse pitabroodjes met koriander, gevuld met stukjes lamsworst en een op aardappels gebaseerde, ingekookte saus met stukjes haricot vert en ui. En plakjes feta. Voorzichtig, niet laten aanbranden, zo'n inkokende aardappelsaus.
Zelf een stevige tzatziki op z'n Grieks gemaakt. Dat doe ik met dille en vette Griekse yoghurt (10%). Veel lekkerder dan een knoflooksaus uit een potje. Scheutje eerste persing olijfolie, drie teentjes knof, snufje zout en iets meer peper. En geraspte en uitgeperste komkommer, natuurlijk. Paar uurtjes in de koelkast, klaar.
Een mooie ijsbergsalade met tomaat, komkommer en een frisse, licht-zoete dressing om het geheel te completeren. Zij vond het heerlijk, ik ook. Wat ook leuk is, behalve het koken zelf: mijn corrector, die tevens smulpaap is, loopt het water nu in de mond als hij dit leest, dat weet ik wel zeker!
Maar het allerleukste is toch, dat, als er iemand komt eten, ik weer aandacht besteed aan het koken. Dat blijft toch een fijne hobby van mij. Maar in je uppie doe je zoiets niet, je wilt applaus, toch? Daar heb ik wel een afwas voor over.
En die kan je ook nog eens laten staan, da's mijn geheime wapen. Want morgen is er immers weer een dag.

Vrijdag, 28-04-2017

En inderdaad, morgen is er weer een dag (zie gisteren). Namelijk: vandaag. En vandaag is de dag na koningsdag. Hadden we vroeger nog een konneginnedag (met dank aan de cabaretier Wim Sonneveld) waar nog een zekere grandeur van uitging, tegenwoordig is het echt een lachertje. Dat die grandeur daarnaast volkomen misplaatst was, mocht de pret niet drukken voor al die honderdduizenden Nederlanders, die op die dag de oud-Hollandse spelen herontdekten, zich het vuur uit de sloffen en het zweet in de bilnaad renden om onze zelfverklaarde vorstin de haar toekomende eer te bewijzen. Zelfverklaard, omdat eigenlijk helemaal niemand om dit stelletje adellijke Duitsers heeft gevraagd.
We schertsen wel eens over de Nederlandse boerenkop van onze Alex, in feite is het gewoon een Moffenkop. Entschuldigung, Hoheit! En al die Nederlanders die nu zo “spontaan” zijn verjaardag vieren, hebben geen flauw benul van deze bedenkelijke afkomst. Adolf had helemaal Nederland niet hoeven bezetten, Nederland was al lang Dietsch! (Dutch, Deutsch) Welke naam verbasterd is tot Duits en aan onze Oosterburen toegeschreven!
Even terzijde: in de heel, heel, heel oude betekenis slaat dit woord zelfs op rondbuikig, jawel. (dieet?)
Pas vele honderden jaren later zijn wij Oranje Nederland geworden. Genoemd naar het stamslot dat in Midden-Duitsland in Dietz (!) an der Lahn staat. Een zijrivier van de Rijn. (Oranienburg)
Huh? Is heel Duitsland genoemd naar een dorpje waarin een kasteel staat waar oorspronkelijk de huidige Nederlandse vorst vandaan komt?
En heel Nederland naar dat kasteel?
Is dan dat dorp de huisvesting van de oorspronkelijke lijfeigenen van de Oranjes? (dat waren nog eens tijden!)
En zo ja, is Duitsland dan nu eigenlijk Nederland? Jawohl, Hoheit.
Leuke hersenspinsels, u mag het zeggen. Om er het fijne van te weten, raadpleeg het internet. In uw eigen tijd, oké? Maar een klein tipje van de sluier zal ik hier alvast voor u oplichten, uit Wikipedia: het Huis Oranje-Nassau is een tak van het Huis Nassau, een oud, uit midden-Duitsland afkomstig adelsgeslacht. Het huis heeft een centrale rol gespeeld in de politiek en overheid van Nederland en kortstondig ook in andere delen van Europa. Het behoort, sinds Willem van Nassau de bezittingen van zijn neef René van Chalon erfde, tot de hoge Europese adel. Toen het Huis Oranje met Willem III van Oranje uitstierf, voegde zijn Friese neef uit het Huis Nassau-Dietz de namen Oranje en Nassau samen. Sindsdien wordt van het Huis Oranje-Nassau gesproken. Al is dit Huis in 1890 in mannelijke lijn met Willem III der Nederlanden uitgestorven, men rekent ook Wilhelmina, Juliana en Beatrix met hun zonen en kleinkinderen tot het Huis Oranje-Nassau, en niet tot de huizen van hun echtgenoten uit de huizen Mecklenburg-Schwerin en Lippe-Biesterfeld, of de adellijke familie Von Amsberg. Einde Wiki.
Deze, ietwat saaie, opsomming bewijst één ding: Nederland is al heel lang geleden domweg door de Duitse adel geannexeerd, zodat onze aanbiddelijke Maxima volledig gelijk heeft: er bestaan helemaal geen Nederlanders. Wij zijn Duitse afvalligen! En als wij schelden op “die Moffen”, doen wij gewoon aan nestvervuiling.
Kortom, dit feodale gebeuren (de koningsdag) is niet veel meer dan vlagvertoon van Middeleeuwse horigen (slaven!) langs de kant van de weg, die mutszwaaiend houzee roepen als de Midden-Europese heerser in zijn koets (gouden?) langskomt.
Maar ík weet wel waarom dat volk zo blij is.
Het was namelijk vroeger wel gewoonte, om de bevolking van een geannexeerd gebied domweg tot slaaf te maken en te laten uitsterven. Of gewoon over de feodale kling te jagen. Dan wil je wel blij zijn als je dat hebt overleefd. Dat de macht van het zwaard naadloos is overgegaan naar de macht van het kapitaal (gulden?), is niet een vooruitgang, het is slechts een ruil van wapens.
Maar ik hoop oprecht dat u een fijne koningsdag hebt gehad, waar u op de talloze vrijmarkten weer heerlijk uw rommel hebt kunnen verkopen, zodat anderen nu weer met úw rotzooi zitten opgescheept. Want wij blijven kleine middenstandertjes, wij Dietschen! Houzee!
U begrijpt nu vast wel, dat ik me niet in het feestgewoel heb gestort. En waarom. Waarvan akte!

Zaterdag, 29-04-2017

Vrijdag rommeldag. De was, de afwas, stofzuigen, kortom, de hele dag bezig en aan het eind van de dag is alleen je huis maar weer gewoon een beetje schoon. Uiterst onbevredigend. En dan moet de was nog op het wasrek om te drogen, alle losse rommel die ik zo in een week verzamel, weer terug op z'n vaste stekkie en 's avonds in slaap vallen achter de beeldbuis. Of is het vóór de beeldbuis. Allebei fout, het is allang geen buis meer. Ik heb een fantastische tv, HD led beeldscherm, 55 inch. Dan kan je de rugnummers zien tijdens een voetbalwedstrijd, erg mooi, maar ook natuurfilms en interessante docu's komen prachtig mijn huiskamer binnen.
En af en toe natuurlijk een mooie film uit mijn verzameling DVD's, daar heb ik er heel wat van, plus wat ik van het net geroofd heb. Mea culpa, mea maxima culpa. Jawel, ook ik download wel eens iets illegaal. Maar niet zo heel vaak, het meeste wat ik mooi vind, is toch niet verkrijgbaar. Music for the millions en hypefilms zijn meestal niet zo aan mij besteed.
Uitzondering en “guilty pleasure” is de film Pretty Woman met Richard Gere en Julia Roberts. Een uiterst foute film die ik toch minstens twaalf keer gezien heb. En het verveelt nog steeds niet.
Vroeger al ging ik vaker naar filmhuizen dan naar bioscopen. Daar werd heel wat fraaier materiaal getoond dan in de gewone bioscoop, met vaak filosofisch een stuk beter onderbouwde films. Bij James Bond zit ik mij na drie minuten al te vervelen. Maar een echt goeie film blijft je je hele leven bij.
Zo'n film is Stalker. Een film van de Russische regisseur Andrej Tarkovski. Gezien ten tijde van de kunstacademie St. Joost te Breda. Komt u ooit in de gelegenheid die film te zien, een aanrader.
Ook moet ik u iets bekennen. Ondanks mijn hele grote bek over het koningshuis, hun geschiedenis en hoe ik daarom geen koningsdag vier en voor hen geen hoofdletters gebruik, ben ik toch gistermiddag bezweken voor de oranje tompoezen die ik van de buren aangeboden kreeg. Ik heb geen nee gezegd, ik kreeg het niet voor elkaar, foei! Over zwak en hypocriet gesproken! En ze waren maar wat lekker.
Straks, om een uur of tien, ben ik onderweg naar België, ga via Duitsland. Het is een iets langere weg, maar dan hoef ik niet langs Eindhoven. Want dat is een ramp, nu ze daar aan het bouwen zijn. Slechte bewegwijzering, onduidelijk waar je heen moet, maar via Düsseldorf ben je dat mooi kwijt als je uit Groningen komt. Mooie reis, mooi weer, broodjes en drinken mee, wie doet me wat. Pantu is logeren, ook blij, ik welverdiende rust voor een paar dagen. Tot ziens! Tot over achthonderd mooie kilometertjes. Met heel veel mooie, klassieke muziek onderweg. Ik zie u weer als ik terug ben.

Zondag, 30-04-2017

Mooie reis gehad, groeten uit Koersel! Foto gemaakt door Rik. Later misschien meer.