Woensdag, 29-02 en 01-03

 

NUTS!

 

Voor alle mensen die op de 29ste februari jarig zijn, toch gefeliciteerd. Jullie kunnen het ook niet helpen dat er geen betere verdeling is gemaakt, ooit een keer. Het blijft mensenwerk. Wat jullie betreft, hadden we er dus beter een vierjaarlijkse cyclus van kunnen maken van 1461 dagen. Hoe oud ben je dan als je 1 jaar bent? Da's simpel.... cyc 1/365. En gewoon doortellen tot je vier bent. (cyc 1/1461) Daarna komt cyc 2/1.

Om het te begrijpen, hier de uitleg voor de cijferneukers: dan was ik nu cyc 17/302. Mijn complete datum met geboortejaar er bij (2-5-1948) zou dan 1948 gedeeld door 4, dat wordt 487 plus de overige gegevens. Dus: cyc 487/0/17/302. Was het per ongeluk 1949 geworden dan was het eerste deel cyc 487/1/**/*** geworden. Even om het duidelijk te maken!

Niet proberen het te vatten als u geen rekenaar bent, gewoon doorlezen. Ik bedenk het waar je bij staat, eerlijk waar!

We zijn dan allemaal schrikkelkinderen geworden, en krijgen dan 1 keer in de vier jaar een echt mooi cadeau, zo eentje waar je echt wat aan hebt. Dat begrijpt ook een niet-rekenaar uitstekend.

Niet van die flutdingen waar ze maar een jaartje voor hebben kunnen sparen, nee, iets echt goeds.

Er moet natuurlijk ook een algemene jaartelling komen voor op de kalenders. Het jaar 2000 was ook geen millennium geweest maar gewoon cyc 500. Vandaag is het dan cyc 504/426. Nooit meer een 29ste februari, nooit meer een schrikkelkind. En ook weg met die verwarrende 0 voor het eerste jaar dat je leeft. Handig hoor. Hoef je maar 1 x in de 4 jaar je voorste cijfers aan te passen. Iedereen weet gelijk hoe oud je bent. (ik voorzie hier wel wat moeilijkheden met het vrouwenfront!)

De Aardse omwentelingen tellen we dan gewoon weer, net als in de goedkope meisjesromannetjes, in lentes. Of winters, wat u wilt!

Lastig? Welnee, eenmaal ingevoerd duurt het maar 20 of 30 lentes (5 of 7 cycs) en men weet niet beter. Allemaal heel handig, heel fijn voor die schrikkelkinderen, geen frustraties voor hen en weg met de vele soorten bijgeloof, die op data zijn geënt. Maar wel een beetje lastig voor de verjaardagskalenders. Dan hangt er zo'n enorm papier op je plee met 1461 dagen.

En daar gaat het hele mooie plan natuurlijk de prullenbak in, daar zal het vast op afketsen. Wat een onmogelijk grote verjaardagskalender. Niet te doen. Weer iets geniaals in de kiem gesmoord, het drama van het geschifte kind. Misschien een titel voor een boek?

 

Donderdag, 02-03-2017

 

Afgelopen weekend de geniale vuilspuiterij van Youp van 't Hek gelezen. Die heeft een column in een krant, de NRC genaamd. De Nieuwe Rotterdamsche Courant. Die naam alleen al! Wat was de vroegere Nederlandsche taal toch mooi vergeleken met het hedendaagse Nederlands. Net als een oude auto. Vreselijk stinken, een dweil op de weg, ontzettend slecht voor het milieu, maar o, wat waren ze schitterend om te zien. Er gaat voor mij dan ook niets boven een Traction Avant of een DS19.

Maar terug naar de lelijke nieuwe spelling: niks pannenkoek, niks hondenhok, gewoon 1 koek voor 1 pan en 1 hond in 1 hok, pannekoek en hondehok! Die Duitsers hebben het goed begrepen: gewoon Pfannkuchen. En een heel luxe Pfannkuchen: Kaiserschmarrn, een Oostenrijkse uitvinding. Proberen, heerlijk! Beetje poedersuiker erover, wat gestoofde pruimen, jammie!

Taalvernieuwing om de taalvernieuwing zelve, dat typeert die laatste taalingreep. De piepeltjes die daar normaal voor zorgen, voor die taalvernieuwing, waren gewoon bang werkeloos te worden, en hebben zichzelf ijlings een nieuwe taak gegeven. En dat is daarnaast ook nog eens erg leuk voor drukkerijen en toeleveringsbedrijven die zich bezighouden met het gedrukte woord. Een nieuw woordenboek levert heel wat banen op, immers.

Een grote omwenteling moest en zou er komen, vanaf nu mogen er 2 honden in 1 hok, potverdorie. En meer koeken in het pannetje, of ze er nu in passen of niet. Dat doet er niet toe. Maar daar hadden we toch al een naam voor? Drie-in-de-pan, jawel. Die ook nog eens een beetje bakkunst vereisen. En die, met wat heerlijke, in rum gewelde, rozijnen er in, een niet te versmaden lekkernij vormen. Bijna zo lekker als die schmarrn-snoeperij van Kaiser Franz Joseph 1.

Zelf heb ik er ook nog wel eens uitgebakken reepjes ontbijtspek met stroop bij geserveerd, ook niet verkeerd! En nu maar weer naar het allereerste begin van dit stukje:Youp van 't Hek, onze nog lang niet ergste cabaretier.

Van links tot rechts, van arm tot rijk, van uiterst dom tot geniaal, eenieder krijgt van deze etterbak een verbale veeg uit de pan, zijn eigen bekakte hockeyafkomst moet het, gelukkig, het ergst bezuren. Zoals ik voor mijn eigen armoedige-volksbuurt-afkomst het strengst ben, dat is niet te vermijden.

Want uit je eigen milieu ontsnappen is niet iedereen gegeven, maakt niet uit welke kant op. Dat vereist doorzettingsvermogen en een enorme portie geduld. Voer voor psychiaters. En/of therapeuten.

Of taalhervormers, want die mogen zich gaan buigen over de prangende vraag: is zo'n opmerking van Youp nu een pannenveeg of een panneveeg, komt zoiets nu uit een vegenpan of een veegpan? De afkomst zal het gaan bepalen, de toekomst zal het leren: keuken of werkkamer, daarin zal het 'm zitten. Persoonlijk hou ik het 't liefst op een Youpveeg, want zoals hij, daarvan is er maar 1. Gelukkig maar. Want voor je het weet wordt zoiets een Yuppenveeg.

 

Vrijdag, 03-03-2017

 

Vanavond reis ik af naar het Belgische. Lang weekend bij Rik en zijn vrouw, gezellig. Maandag ben ik er weer. Hun kinderen zijn elders, min of meer, om zodoende plaats te maken voor het bezoek uit het hoge Noorden. Het hondje Pantu naar haar vaste logeeradres, die mensen zijn dol op haar. Zo dol dat ik me geen zorgen hoef te maken of ze wel goed terecht komt, mocht mij iets overkomen. En anders is buuv er ook nog, die vangt met alle liefde Pantu op in geval van nood. Het is dan ook een schat van een hondje, eerlijk waar. Waar ik ook goed mee scoor bij de vrouwen.

Niet dat ik daar vervolgens ook iets mee doe, dat is weer een ander hoofdstuk. Maar ze vinden Toetje (dat is haar roepnaam) zonder uitzondering adorabel!

Vanmiddag eerst nog even een paar haringen bij de beste viskraam van Groningen ophalen, in een plastic box met een diepvrieselement blijven die wel een paar uurtjes goed. Ik zal ze bij die kraam vertellen dat het voor de export is. Dan zit ik wel om half zes 's avonds in de auto, royaal op tijd om omstreeks tienen daar aan te komen. Onderweg nog even een koffie en een foute hap, is Alex ook weer tevreden.

Rik vroeg al of hij de whiskey klaar moest zetten, hij kent mijn zwakke plek. Maar dat bewaar ik toch echt voor mijn sterfbed, mocht ik er dan nog aan denken. Met een forse slok Glenfiddich het hoekje om gaan, dat is toch wel een mooi perspectief! En vanuit mijn ongelovige vooringenomenheid heb ik ook al een graftekst voor mij bedacht (mag ook op de urn of op de kartonnen crematiekoker staan), en die zal als volgt luiden: bericht uit het hiernamaals, er is geen hiernamaals.

Want paradoxen, daar ben ik immers gek op. Die leven eeuwig. Zij wel!

 

Maandag, 06-03-2017

 

Zondagavond teruggekeerd uit het Belse Buitenland na een leuk weekend tussen de Bourgondiërs. Waarin mijn woordenschat wederom is verrijkt met een aantal fraaie uitdrukkingen waarvan ik U de mooiste niet wil onthouden: poepeloere-zat! We zullen het niet hebben over de omstandigheden die geleid hebben tot het gebruik van dit mooie woord, maar het betekent, zoals u ongetwijfeld zal hebben begrepen: ladder-, maar dan ook werkelijk ladderzat. En zoals een Vlaming dat dan zegt, daar kan geen mooi klassiek muziekstukje tegen op!

Ook nog een mooi woord: pensding! Nee, niet een pensding maar gewoon: pensding. Een soort bloedworst zonder velletje. Wel net als in Nederland gegeten met appel, maar toen ik de rodekool voorstelde voor er bij, zoals we in Nederland ook wel doen met bloedworst, werd ik toch wel weer vreemd aangekeken. Het zwarte brood kennen ze wel, roggebrood dus.

Ik had ook beloofd wat lekkers mee terug te nemen voor de oppas van Pantu, dat heeft nog het nodige denkwerk én de nodige moeite gekost. Het werden uiteindelijk bonbons van Leonidas in een mooi doosje, mij bezworen de beste te zijn. En op de terugreis bij de Nederlandse grens kwam ik er achter dat ik die dus bij Rik in de koelkast had laten liggen, samen met een portie witlofsalade en een stuk tortillataart, dus ik weer terug. Bereisde bonbons, zullen we maar zeggen.

Alhoewel ik degene was die moest reizen, niet de bonbons. Dus verkeerd geformuleerd, eigenlijk.

Al met al was het erg mooi en gezellig in Koersel, wat wandelingetjes gemaakt tussen de buien door. Die wandelingen eindigden, uiteraard, net als alle vorige keren, onveranderlijk aan een tafeltje met iets lekkers, drinkbaar en/of eetbaar.

Als afscheid hadden we een brunch (goh!) gepland in een oude mijn, waarvan wij vergeten hebben foto's te maken. Van de brunch, niet de mijn. Want, zoals al eerder gemeld, dat doen ze dus echt allemaal. Overal zie je die maffe zuiderburen van ons de welgedekte tafel vereeuwigen, om die daarna te versturen naar Jan en Alleman op het net zodat heel België weet: hier kun je goed eten. Want eenmaal Bourgondiër, altijd Bourgondiër.

Teveel om op te noemen in zo'n weekend, maar tevreden terug gekeerd, Pantu weer dolblij en ik kan haar altijd terugbrengen, werd mij bezworen. Dus als ik nog eens een weekend weg wil, geen probleem. Toch willen we de volgende keer proberen haar mee te nemen, gezien de positieve sociale ontwikkeling van Toetje. Dat zou de Belgische Vrouw des Huizes helemaal te gek vinden want die is ook helemaal gek van hondjes. Alleen is dan het risico wat groter, het zal maar niet lukken. Dan zit je het hele weekend opgescheept met drie onwillige honden en ik verzeker u, bonbons of niet, dan wil je graag weer terug.

Want u kent het spreekwoord: met onwillige honden is het slecht hazen vangen. Die je dan vervolgens ook al niet ter tafel kan brengen. En dat vinden ze daar dus, zoals nu toch wel duidelijk bewezen, een duidelijk minpunt. Allez, hè...

 

Dinsdag, 07-03-2017

 

Gisteren maar weer even alles gewoon, na het logeerweekend. Gewoon de pitbull aftanken (zo noem ik mijn Nissan Acenta 100pk altijd) en dat viel nog best mee, want ik had een redelijke wind in de rug gehad, dat scheelt toch een hoop bij zo'n licht autootje. Daarna de reisrommeltjes weer een beetje opruimen, gewoon even met Wia bellen hoe of het gegaan was door het weekend heen, met haar naar Appie. Ook gewoon.

Zij was overigens heel erg moe, ze heeft een controlfreak-karakter en kan eigenlijk niets uit handen geven. En als er dan iets mis gaat met bijvoorbeeld haar laptop is ze al heel snel diezelfde controle kwijt, omdat ze eigenlijk een digibeet is. Ze weet hoe ze mailtjes moet schrijven en haar bankzaken moet behartigen, een document printen gaat ook nog net, maar veel ingewikkelder moet het niet worden.

Maar goed, ze is ook 84, 85 en je moet ze de kost geven, die op die leeftijd nog nooit een computer van dichtbij hebben gezien. Dus zo slecht is dat allemaal niet. Maar ja, één keertje een vastloper en de paniek slaat toe. Gelukkig belt ze mij tegenwoordig eerst, voordat ze op de toetsen gaat lopen beuken, want dat deed ze vroeger altijd in haar wanhoop. Waardoor er vaak nog veel meer schade werd aangericht. Dat geram op de tere toetsjes heb ik haar tenminste al afgeleerd, het Alex eerst bellen aangeleerd.

Meestal krijg ik vrij snel het apparaatje wel aan de praat. En kan ze weer mailen, patience spelen en haar bankzaken regelen. En is ze weer gelukkig.

Wel kan je het soms met al dat gepruts vreselijk druk hebben. Zo druk, dat je er opeens achter komt dat de afwas nog op het aanrecht staat omdat je achter de televisie in slaap gevallen bent. Terwijl je het gevoel hebt dat er de hele dag niets fatsoenlijks uit je handen is gekomen. Wat dan ook zo is. En dat moet je dan allemaal ook nog in je dagboek vermelden. Dat dat in ieder geval wel gelukt is, leest u nu. Daar is alleen niets gewoons aan.

 

Woensdag, 08-03-2017

 

Grauwe, grijze dag geweest, gisteren. Weinig inspirerend. Zelfs de vogels hielden zich gedeisd, een vroege merel probeerde het nog maar ook dat stelde weinig voor. Het knapte in de middag nog wel een klein beetje op, echt veel werd het toch niet. Verder bleek dat ik deze winter veel meer energie heb gebruikt dan de vorige, veel zachtere winter, volgens het bericht dat ik van mijn leverancier gekregen heb. Het zal in dat opzicht dan ook niet echt helpen dat ik mezelf gedwongen heb 's avonds wat later op te blijven, gewend als ik was om tien uur, half elf naar bed te gaan toen Teja nog leefde. Dan werd om negen uur de thermostaat al lager gezet. Daar was ze heel kien op, ik duidelijk veel minder. Nu gaat pas om twaalf uur, half 1 dat ding naar beneden.

Gelukkig kan ik mijn voorschot aanpassen, zodat ik straks niet een paar honderd euro's moet bijbetalen. Want dat soort klappen kan ik nu niet meer opvangen zonder in problemen te komen. Dan toch maar weer wat vroeger naar bed? Ach, het voorjaar komt er aan, straks weer een hele zomer zonder gasverbruik, behalve voor de douche. Dat zal het wel weer een beetje compenseren. En douchen doe ik niet dagelijks. Behalve dat het ongezond is, als je het tenminste met shampoo en/of zeep doet, is het ook nog eens erg duur. Beetje poedelen bij de wasbak, kop en kont, oude tijden herleven met washandje en stukken zeep.

Kan me nog herinneren hoe we de restantstukjes zeep vroeger in een soort klopper deden om daar een sopje voor de afwas mee te maken. Gelukkig was de zeep toentertijd nauwelijks gearomatiseerd zodat de borden en kopjes maar weinig zeepgeur meekregen.

Toch hoef ik er nauwelijks mijn best voor te doen om dat soort geuren weer omhoog te halen. Zoals meer zaken uit mijn vroege jeugd. Vreemd dat, als je ouder wordt, die zaken juist weer steeds helderder worden. Ik kan straffeloos de hits van de Beatles reproduceren, zit in de auto luidkeels mee te galmen met “Love me do” en bij veel nummers ga ik automatisch het volgende nummer van de vroegere elpee inzetten. Misschien zijn daarom verzamelalbums ook nooit zo in trek als de originele platen. Je weet gewoon wat er komt bij het originele album. Heerlijk.

Gelukkig, zelfs als je gaat dementeren (waarvan ik hoop dat mij dat nooit overkomt), schijnen de oudste herinneringen nooit te verdwijnen. Maar alle tussenliggende onzin, dat stuk wat wij de volwassenheid noemen, schijnt volledig de geestelijke mist in te gaan. We reizen gewoon de andere kant weer op om als laatste actie te verdwijnen via as, vuur of verrotting in de moederschoot. Van moeder Aarde dan, hè! Waar wij oorspronkelijk immers ook uitkwamen.

Via een mensenvrouwtje als tussenstation, dat wel. In werking gezet door een mensenmannetje, dat ook. Met welk werkje wij, uit de boom gevallen aapjes, ons hele leven bezig blijven, zo sterk is Moeder Natuur. En dus kan ik nog steeds, ondanks luddevedut, ondanks sterfgevallen, ondanks scheidingen met veel genoegen kijken naar zo'n tussenstation, vooral als het fraai gebouwd is. Natura omnia vincit, dat hoef ik voor u vast niet te vertalen. En natura artis magistra, mijn tweede god, bepaald niet een mindere, vast ook niet. Weet u dan toch niet wat ik bedoel, dan is daar het internet waar alle herinneringen van de hele mensheid momenteel verzameld worden. Totdat de gehele mensheid gaat dementeren, natuurlijk, dan is er geen houden meer aan en verdwijnen wij gezamenlijk naar het begin van ons. Jawel, hup, het paradijs in. En van die ene beruchte appel van die ene beruchte boom, daar maken we moes van. Want die heeft ene Eva echt niet geplukt, die is gewoon gevallen. Precies op Adams hoofd. Daar kreeg diezelfde Adam een lumineus idee door, wat later door ene Isaac Newton is gekopieerd. Over de zwaartekracht, jawel. Die uiteindelijk altijd wint.

 

Donderdag, 09-03-2017

 

Het schoonste plekje in onze huizen is toch ongetwijfeld te vinden in onze WC. Het toilet, ja, ook goed. De plee! Mag ook! Dat is even afgezien van de plek die HKK (het kleinste kamertje) heeft in onze flats en/of appartementen tegenwoordig. Er midden in. Uiterst onhygiënisch maar noodzakelijk vanwege de kosten. Vroeger stond de kakdoos gewoon in de tuin, desnoods op het stadsbalkon(netje), maar ja, dat was natuurlijk ook omdat er toen nog geen spoeling voor was. En de ton opgehaald werd door de strontkar. Waarop ze in leukere tijden de ongelovigen en de afvalligen door het dorp reden.

Toch is daar, op die kakdoos, het schoonste plekje te vinden van uw huis. Achter uw rol toiletpapier. Tenminste, als u die ophangt aan de muur. Anders mag u niet meedoen met deze stelling. Meermalen per dag wordt uw rolletje een beetje verder afgewikkeld (en al helemaal als u met meerdere personen in uw huis woont) en elke keer schuurt die rol even licht over uw toch al goed gepoetste tegeltjes. Daardoor glimt uw tegeltje precies op dat plekje van genoegen. Brandschoon!

Wat een mens al niet bedenkt als hij 's morgens, als eerste heldendaad van die dag, plaatsneemt op zijn persoonlijke aansluiting op het riool.

Over die rol wc-papier: vroeger gebruikten wij als papier de krant, het liefst de goedkope, gratis exemplaren. In Groningen vervulde “De Gezinsbode” die eerzame functie. Tot de dag van vandaag kan ik een krant uiterst effectief in lange repen scheuren. Tot mijn tiende verjaardag was dat dan ook een van mijn taken in ons veel te drukke gezin.

Tot mijn tiende, omdat wij toen gingen verhuizen naar een flat, drie hoog. Met een echte WC en een lavet om in te badderen. Wat heel af en toe mocht, want dat kostte natuurlijk klauwen vol geld. Wat er niet was, in mijn jeugd. Maar wel vanaf dat moment, hosanna, het pleepapier.

Wat volgens Wikipedia meestal single layer was, double of zelfs triple als je rijk was, af en toe bedrukt met bloemetjes en heel soms een boodschap (nee, niet de grote boodschap) of een foto. Bekend zijn daardoor geworden: Osama Bin Laden, George W. Bush en niet te vergeten ons aller Adolf Hitler. En sinds kort ook ene Trump. Welke figuren wij daardoor geacht werden door de plee te spoelen. De boodschap was duidelijk!

U mag in deze verkiezingstijd invullen wie u zelf graag op uw rol afgebeeld wil zien. Om die vervolgens te verzuipen nadat-ie zijn werk gedaan heeft. Dan is uw WC pas echt het schoonste plekje op aarde.

 

Vrijdag, 10-03-2017

 

Nog tien dagen en dan is het al weer drie jaar geleden dat Teja overleed. Er is een hoop gebeurd in die drie jaar. Na de eerste paar maanden waarin ik echt niemand hoefde te zien, de meeste tijd in de auto en onderweg naar nergens heb doorgebracht, is het me toch gelukt de draad van mijn leven, het leven voor Teja, weer op te pakken.

Nu, alweer een stuk of tien schilderijen verder, een compleet heringericht huis én leven, een nieuwe hond – waar ik inmiddels een hechte band mee heb – kan ik met een gerust hart en zonder arrogant te zijn, zeggen, dat ik het goed heb aangepakt. Het huis verloedert niet, ik verloeder niet, heb een nieuwe kennissenkring (nou ja, kringetje) en de zaken goed op de rails.

Hou de medicijnen goed bij, heb ze in die drie jaar maar twee keer vergeten, en mijn conditie verbetert stukje bij beetje. Zoals het vroeger was wordt het toch nooit meer, daarvan ben ik inmiddels ruimschoots overtuigd. En de magnolia in de tuin staat bijna in bloei, die is voor eeuwig gekoppeld aan Teja's sterfdatum. Op diezelfde dag ging toen de eerste bloem open en nu is het gewoon elke keer een beetje spannend. Lukt het de twintigste maart deze keer wel. We zullen zien, u hoort het ongetwijfeld van mij.

Deze afgelopen dag was er eentje van mantelzorg (voor Wia) en een nieuwe pan kippensoep, getrokken van supermarktdrumsticks. Ook een beetje schilderen aan de nieuwe “chatte civilisée de Montpellier”, mijn bewerking van l'Origine du Monde. Waaraan ik inmiddels weer ben begonnen na het overschilderen van de vorige. U weet dat vast nog wel; na de treurige afloop van de verliefdheid op de kleine Française. Ze duikt nog regelmatig op in mijn hoofd, het hart is inmiddels al wat gekalmeerd en de hormonen weer op oude-mannenniveau. En mijn zelfvertrouwen tot een fatsoenlijke hoogte gestegen. Dus ik kan er wel weer tegen, zo langzamerhand.

De weerberichten zijn gunstig, de zon komt er aan, de temperaturen stijgen, veel vogels zijn alweer terug, om kort te gaan.... let's do it, let's live another year.

 

Zaterdag, 11-03-2017

 

Het was druk, gisteren, om de Hoornseplas. Tot 1 april mogen we daar nog wandelen met de honden en vrijdag was het schitterend weer, dus volop enthousiaste huisdieren. En baasjes.

Veel pret, Pantu duikt spontaan, met of zonder bal, het water in, kou lijkt dat beestje niet te deren. In ieder geval vindt ze het niet onprettig, denk ik maar, anders zou ze het uit zichzelf niet doen. Ons vorige hondje kreeg je alleen hartje zomer het water in, en dan ook nog met behulp van een bal die ze dan moest apporteren. Maar Pantu heeft, naast Jack Russellbloed ook fries bloed (stabij) en dan weet je het wel. Want behalve aan Jägermeister en Beerenburg zijn Friezen ook nog eens massaal verslaafd aan water, het liefst in bevroren vorm. Alhoewel de bezeilbare vorm ook zeer gewild is.

Mensen die het stugge Friese nationalisme niet zo goed kunnen waarderen, stellen dan ook regelmatig voor, de hele provincie maar onder water te zetten. Dan kunnen ze pas zeilen.... en 's winters schlittshuh laufen. Want dat kun je wel aan ze overlaten. Het heeft dan ook al vele kampioenen opgeleverd.

Ik ga hier nu niet die zin neerzetten, waarvan elke Fries oprecht hoopt dat ik hem zeg, de zin die moet bewijzen dat je een echte Fries bent. Ik doe het niet! …. Nee, echt niet! Maar ik weet zeker dat elke Fries die zin nu al in het hoofd heeft, dan wel, hem al luidkeels heeft gedeclameerd. Verder!

Ook beroemd, het Friese stamboekvee. De zwart-witten die je overal op de wereld ziet, zeg maar. Maar wat de meeste mensen niet weten, is dat eigenlijk het roodbonte vee het authentieke Friese rund is. Daar schijnen er alleen niet zo veel meer van over te zijn.

En wat de Friezen vooral niet kunnen hebben, is het feit, dat de Groningse paarden beroemder zijn dan de Friese. Want Friesland-Groningen, dat is een strijd die al eeuwen heerst, vroeger al tussen de grensdorpen, vooral als de meisjes zich aangetrokken voelden tot een jongeman van de andere provincie (het groene gras aan de and’re kant van de heuvel), maar ook de belangrijkheid van de provinciale hoofdsteden was een goede reden om veelvuldig met elkaar de degens te kruisen. Wat Groningen onveranderlijk altijd heeft gewonnen. Maar het aller-, aller-, allerbelangrijkste is tegenwoordig toch wel het voetbal. FC Groningen tegen Heerenveen, de moeder van alle oorlogen. Clubemblemen worden van elkaar geroofd (om later goedmoedig weer aan elkaar terug gegeven te worden), dingen worden blauw-wit dan wel groen-wit geverfd (van de tegenstander, hè) en nog veel meer ludieke acties die de respectievelijke supportersides kunnen bedenken, kun je in die tweestrijd verwachten. Gek genoeg wordt die oorlog nooit met de voetbalclub van de hoofdstad van Friesland gevoerd: de Leeuwarder SC. Cambuur, zo heet die club, vervult slechts een bescheiden rol in de Nederlandse competitie, de Friese trots moet vooral gedragen worden door het Haagje van de Friezen, het al genoemde Heerenveen. En dat doet toch wel zeer in Leeuwarden.

Maar het wereldberoemdste sportgebeuren van de Friezen is toch wel de Elfstedentocht, een lange schaatstocht langs elf steden (de naam zegt het al), verspreid over de provincie. En die wordt gelukkig dit jaar niet meer gehouden. Gelukkig voor mij, want ik hou op deze leeftijd niet meer zo van kou, maar oprecht jammer voor de schaatsers. Maar ja, die zullen toch wel niet zo vaak meer aan de bak komen, zolang de mensheid zijn CO2 de lucht in blijft pompen. Want dan is straks niet alleen heel Friesland onder water gezet, ben ik bang. 't Kan Friezen, 't kan dooien. (ja, ja, ik weet het)

 

Zondag, 12-03-2017

 

Gisteren naar een lezing van de Partij van de Dieren geweest. Titel: idealisme is het nieuwe realisme. Waar ook Esther Ouwehand aanwezig was. En Lammert van Raan, een docent, wat je kon horen aan zijn manier van vertellen. Helaas Marianne Thieme niet, die had ik wel eens in het echie willen aanschouwen. Appetijtelijke dame, begiftigd met ruim voldoende intelligentie, een lust voor het oog. Eeehhhh....mijn schildersoog, dan, hè!

Niet dat Esther nou een trol is, dat nu ook weer niet. Maar Marianne was elders in het land met dezelfde lezing, een opstapje naar de verkiezingen natuurlijk. Haar plaatsvervangster Esther was in het echt nog kleiner dan dat ze al lijkt op het reusachtige spreekgestoelte van de Tweede Kamer.

Een lief meisje, met haar op de tanden, dat wel. Ook kwam ze iedereen een handje geven vooraf, met zo'n tweehonderd bezoekers kon dat nog net. Voor de rest eigenlijk niets bijzonders, een verklarinkje, wat sympathiebetuigingen vanwege het gas en de slachtoffers daarvan. Ook nog wat babbels en methodes uit de Kamer en wat ze daarmee beogen. Na de gebruikelijke vragen uit de zaal, meestal gesteld door mensen die zichzelf erg graag horen praten, en de daarbij behorende antwoorden, was het tijd voor een versnapering.

Waarvan ik geen gebruik heb gemaakt, te druk en te warm. Maar wat ik u niet onthouden wil: op de zoektocht naar de zaal (voordat het zou beginnen) kwam ik een alleraardigste vrouw tegen met sparkling eyes. Na de contactopmerking (ook op zoek naar de zaal van de PvdD?) was haar eerste vraag of ik een monnik of zoiets was. Scherp gezien, dus dat verdiende een antwoord, ik bood haar een koffie aan. Waarop ze positief reageerde en het kopje koffie accepteerde. Kort mijn geschiedenis verteld, zij een klein beetje de hare en namen uitgewisseld. Weet zeker dat daar nog wel een ontmoeting achteraan komt. Benieuwd. Achteraf bleek wel dat zij mij helemaal niet bedoelde met die monnikvraag, maar goed, het contact was toch gelegd.

Terug thuisgekomen kwam ik net buuv tegen, die had met Pantu in het park gewandeld en die was erg ondeugend geweest. Pantu, niet de buuv. Het was mij eergisteren (vrijdag) opgevallen dat ze dat toen ook al was. Beetje ondeugend, beetje ongehoorzaam, voorjaar? Buiten wel in ieder geval, de bloemen barsten de grond uit en de temperatuur stijgt. Heerlijk, iedereen blij.

Update: al drie kwartier gechat met de dame van de lezing, goedlachse kletskous, gevoel voor humor en schuwt de serieusheid ook niet. Gauw maar eens nogmaals koffie drinken voor wat meer data-uitwisseling. Ze is goed met computers, zei ze, vandaar deze onromantische term.

 

Maandag, 13-03-2017

 

Pantu heeft nu ook kennis gemaakt met het nieuwe vrouwelijke contact. En het was leuk. 's Middags gewandeld op het industrieterrein, mee naar huis voor een lekkere bak koffie en veel praten. Nog afgezien van wat persoonlijk leed (wie niet op deze leeftijd), is ze ook nog zoekende. Ik hoop dat ik wat voor haar kan betekenen, vooral in dat opzicht. Niets mooier als een gelukkig mens, vol energie. De power ervoor heeft ze wel, daar zit 't hem niet in.

En straks met Wia naar het ziekenhuis, da's weer heel andere koek. We zullen zien, u dus ook. Later. Want nu heb ik even niets te melden. Ook dat kan gebeuren.

 

Dinsdag, 14-03-2017

 

Met Wia naar het ziekenhuis geweest, ogen laten controleren in verband met suikerziekte. Het gaat goed met haar, over het algemeen, twee stapjes vooruit, eentje terug. Soms eentje vooruit en weer drie terug maar over het algemeen zit er toch een stijgende lijn in. Het zou toch mooi zijn als ze niet haar 84+ jaren moet doorbrengen in constante rouw. Daar is het leven niet voor bedoeld, Calvijn of niet.

Maar wat eigenlijk vandaag toch wel iets meer mijn aandacht vereist, is het feit dat Turkije zijn toch al wat twijfelachtige houding t.a.v. Nederland heeft aangescherpt door hier het afgelopen weekend een provocerende rel te creëren. Waarop Nederland, gelukkig maar, op een voor mij bevredigende manier heeft gereageerd.

Toch zie je hoe in de media en ook elders, de ware oorzaak van al deze ellende nog steeds niet genoemd wordt. Namelijk, het buiten jezelf plaatsen van een geloof, dat eigenlijk in jezelf zou moeten zitten. Maar dat is nu eenmaal een van de pijlers van mensen die geloven.

Ze willen allemaal hun religieuze overtuiging overbrengen aan een ander in de misplaatste overtuiging dat, wat goed is voor hun, per definitie ook goed is voor de aangesprokene. Want alle mensen zijn gelijk, toch? Wat overigens onmiddellijk tegengesproken wordt door de houding tegenover vrouwen binnen de meeste mondiale geloven. Die worden toch wel als tweederangsburgers beschouwd. Ja, ook nog in Nederland.

Dan zijn we blijkbaar toch niet allemaal gelijk, of zoals cynici zeggen: sommigen zijn toch gelijker dan anderen. En omdat religieuzen baat gehad hebben bij de verering van een antropomorfe supermacht (wat een god eigenlijk is), moet een ander dat ook wel hebben. Anders gaan ze weer twijfelen aan hun eigen (bij)geloof, geworteld als dat zit in hun ego.

Vandaar dat ze agressief worden als je bewijst dat hun god niet bestaat, want ze voelen dat als een ontkenning van datzelfde ego. En een ontkenning van een ego is een pijnlijke zaak, altijd.

Wat dat met, bijvoorbeeld, voetballers doet, is genoegzaam bekend.

Dat gebeurt dus ook met fanatieke gelovigen, ziedaar: de geboorte van het extremisme.

Want dat soort mensen is zich nog maar nauwelijks bewust van ego's, alter ego's en wat dies meer zij. Laat staan van andere mechanismes die hun geest beheersen. Hun simpele denktrant laat zich het best illustreren met het feit, dat zij aan tegenstanders/critici altijd de volgende onbenullige vraag stellen: of de tegenstander kan bewijzen dat hun god niet bestaat.

Alsof je iets wat niet bestaat, zou kunnen bewijzen. De bewijslast ligt bij hun, maar dat hebben ze nog niet door. Zo gauw die daar namelijk terecht komt, wordt er nadrukkelijk geclaimd dat daar juist precies “het geloven” vandaan komt.

De ongelovige Thomas was de enige reële van de discipelen, laten we het zo maar stellen. En uiteraard werd en wordt die verguisd. Gezien het bovenstaande, logisch hè. Zou Cruyff zeggen.

Kijk, dat was pas een god, een voetbalgod weliswaar, maar toch: een god. (*)

En ook Johan is niet meer onder ons. Want ook goden gaan gewoon dood. Gelukkig maar, daar zullen uiteindelijk ook de religies zachtjes door versterven. Al zal dat mijn tijd nog wel duren en nog vele generaties na mij. Want echte vrede is dan pas mogelijk als ieder mens bekend is met het feit dat ieder individu zijn eigen wereld met zich meedraagt. Want: ev'rything is in the eye of the beholder.

Maar daarvoor moeten er toch wel eerst meer en veel betere scholen komen, en gratis. Zie het Finse onderwijsmodel. Stokpaardje van die nieuwe kennis, opgedaan via de PvdD-lezing. Nee, niet opgelopen, dat doe je met ziektes. Maar zeer interessant, dat Finse model. De moeite van het opzoeken waard.

Laten we het zo zeggen: het enige item dat ik wezenlijk waardeer in D'66, is hun gedrevenheid om de scholing te verbeteren.

Dat ze dat vervolgens weer te elitair maken, is dan gelijk weer een minpuntje. Want: in de kennis schuilt de waarheid. En zonder kennis kom je nooit op het spoor van de paradox. Die uiteindelijk de enige waarheid zal blijken te zijn.

 

(*) Tegeltjeswijsheid: ik haat ‘t als mensen Cruyff met god vergelijken! Ik bedoel, hij is goed, maar hij is geen Cruyff.

 

Woensdag, 15-03-2017

 

Door de rel met Turkije, door rechts (lees: Rutte) fantastisch uitgebuit om meer stemmen te veroveren voor de verkiezingen vandaag, ere wie ere toekomt, word ik toch weer nadrukkelijk met mijn neus op het feit van de dubbele moraal van onze vrouwelijke wederhelften gedrukt. Omdat ik ergens in dit dagboek een oproep deed aan vrouwen in het algemeen om eens in het geweer te komen tegen al die onderdrukking. Als dat massaal gebeurt, is er geen man die ze tegenhoudt, immers? Toch kreeg ik daar een vrouwelijk antwoord op dat wij, mannen, dat maar voor hun moesten doen. Hoezo? Die dubbele moraal dus.

Al vanaf mijn puberteit worstel ik daar ook mee, wist nooit hoe ik me daarin moest opstellen. En in de loop der jaren is dat er niet beter op geworden. Als mislukte macho man had ik het daar natuurlijk extra moeilijk mee. Bedenk zelf maar eens: een leuke vrouw, mooie verpakking met een attractieve inhoud om de gewenste aandacht te trekken, is verguld als ze die aandacht dan ook wezenlijk krijgt van mannen uit haar “doelgroep”. Die dan ook gelijk worden beschouwd als potentiële huwelijkspartners. Terecht, uiteraard.

Trekt ze echter diezelfde aandacht van een 30 jaar oudere man (die toch ook niet blind is en hetzelfde plaatje ziet), dan is dat opeens een vieze oude man. Of is zij opeens een hoer. Je zal er maar mee moeten dealen, om een populair woord te gebruiken. Zeg je tegen een vrouw dat ze een lekker kontje heeft, krijg je ofwel een zoen die al snel kan leiden tot meer, ofwel een klap voor je kanis met de toevoeging dat je een seksist bent.

Dit zijn maar twee voorbeelden van de vele die aan te halen zijn. Als man is hier geen peil op te trekken, het is daarom geen wonder dat vele kerels op de lange duur de pijp aan Maarten geven, überhaupt niet meer reageren. Om vervolgens naar het café op de hoek te gaan en daar belanden in de hoek van seksistische mannen met grove, gore moppen.

Iets dergelijks is dus ook gaande met de Islamitische hoofddoekjes.

Enerzijds toont de draagster door die hoofdbedekking trouw aan haar man en het geloof, anderzijds is ze natuurlijk wel een vrouwelijk wezen met seksuele behoeftes zoals iedere andere vrouw. Ik kan me zelfs voorstellen dat de vrouwenbesnijdenis voor een groot aantal van die vrouwen onder de wetten van de Islam, dan ook een echte opluchting is. Jawel, ze missen de seksuele genoegens maar ze kunnen makkelijker aan het woord van hun god gehoorzamen, en daardoor aan het bevel van hun man, omdat het verlangen natuurlijk na een aantal jaren echt wel gedoofd is. (Vrijwel alle religies zijn patriarchaal, nb!) Rust is dan hun deel. Hormonen vallen haar niet meer lastig, alleen de eigen man zal rustig gehouden moeten worden, ingewikkelde keuzes hoeven niet meer te worden gemaakt. Rokjesdag zal je in die landen dan ook niet tegenkomen. Het etaleren van de vrouwelijke koopwaar wordt bepaald niet gestimuleerd door religies. Inderdaad, ook niet door religies in Nederland.

Ook hier zijn sommige vrouwen nog maar ternauwernood ontsnapt aan het hoofddoekje dat ze geacht werden te dragen. Los, mooi en lang haar is natuurlijk een uiterst verleidelijk wapen in de zoektocht naar het voor jou beste zaad, als vrouw. (er is bijna geen pubermeisje te vinden met kort haar.) Zelfs zo verleidelijk, dat het losmaken van het haar tot aan de dag van vandaag een impliciete toestemming inhoudt voor de partner om zijn gang te kunnen gaan. Uiteindelijk moet natuurlijk wel de hom bij de kuit, die natuurlijke noodzaak is nu eenmaal sterker dan welke religie dan ook.

Je ziet dan ook vaak dat in situaties waar zaadwinning niet meer echt noodzakelijk is, vrouwen verder kortgeknipt door het leven gaan. Het succes van het jaren-vijftigpermanentje is grotendeels daaraan te danken. Je had je verleidelijke vrouwentrucjes niet meer nodig en het gecastreerde kapsel werd een soort automatisch hoofddoekje. Zonder hoofddoekje te zijn. Een uiterst politiek-diplomatieke oplossing, typisch CDA.

Er is niet zo heel veel verschil tussen Moslims en Gereformeerden/Nederlands Hervormden, echt niet. Want hun god is eigenlijk ook dezelfde, op de keper beschouwd. Het grootste verschil zit dan ook in de profeet. Die beiden toch ook een zeer twijfelachtige rol hadden als het over vrouwen gaat. Maar zoek dat maar lekker zelf uit. I rest my case.

Klaar is Kees.

 

Donderdag, 16-03-2017

 

Uiteraard beheerst de verkiezingsuitslag ook mijn leven. Dus ook in dit dagboek maar een neerslag ervan. The morning after..... u mag mij feliciteren. van twee naar vijf. En de voormalige socialistenclub die haar naam geweld aan heeft gedaan (arbeid?) krijgt haar verdiende loon. Moeten ze maar luisteren naar de achterban in plaats van te collaboreren met de vijand.

Als ze 4 jaar geleden een linkse, misschien moeizame, samenwerking waren aangegaan (wat Diederik Samsom min of meer had toegezegd, daardoor hadden ze zoveel stemmen van de SP losgeweekt) was dit allemaal niet gebeurd. Was de onderkant van de samenleving niet categorisch leeggeplukt, was de zorg een staatsinstituut én betaalbaar gebleven, hadden we echt de topinkomens aangepakt, was de zorgpremie inkomensafhankelijk gemaakt.

Nu zitten we met de gebakken peren en gaat dit miljarden kosten om de door kapitalistisch rechts aangerichte schade weer te repareren. En de miljonairs en de miljardairs hebben in die vier jaar de zakken volgepropt. Genoeg hierover, deze grote bewegingen zijn door één persoon toch niet te keren. Domheid regeert nu eenmaal altijd, maar noblesse oblige.

Wij zullen nog veel harder ons best moeten doen om mensen te laten zien dat de echte belangen niet liggen in economische welvaart maar in een gezonde toekomstvisie voor de Aarde. Ons aller huis, zeg maar. Dat dat haaks staat op de materialistische motto: “de rijkdom regeert”, het feodale standpunt zeg maar, is evident. We gaan nog zware jaren tegemoet, vrees ik.

Dat daardoor het populisme aangewakkerd gaat worden is ook duidelijk. We zullen het zien, we hebben er in ieder geval vandaag mooi weer bij. Het voorjaar naakt, zeggen de poëten dan zo mooi.

Terwijl in Jemen, Zuid-Soedan, Somalië en Nigeria mensen op dit eigenste moment elkaar vermoorden voor een builtje rijst en fase 5 is uitgeroepen. Jawel, ook daar naakt het voorjaar wel eens, maar echt genieten doen ze er in de Hoorn van Afrika niet van. Daar hebben ze veel te veel honger voor. Dan is zo'n verkiezingsuitslag opeens niet zo belangrijk meer.

 

Vrijdag, 17-03-2017

 

De verkiezingsuitslag suddert nog wat na bij mij. Vijf zetels! Ik heb het even voor U opgezocht en uitgerekend, dat zijn, ruwweg geschat, een half miljoen visionaire mensen in Nederland. 500.000! Je zou het toch bijna niet geloven. Drie steden zo groot als Groningen, gevuld met mensen die de rotsvaste overtuiging hebben dat alleen een bewoonbare planeet een thuis kan zijn voor ons, mensen. Het is niet eens te geloven, dat er figuren zijn die dit niet doorhebben. Als je geen huis hebt, kan je toch niet wonen? Of ben ik nou gek!

Het antwoord op die laatste vraag kan ik wel geven, ja, ik ben knettergek. Zo gek dat ik 's morgens héééél vroeg met mijn hondje door de natuur loop en daarvan geniet, zo gek dat ik mijn best doe mijn afval te scheiden, zo gek dat ik ook gerust naar tweedehandswinkels ga voor kleding (ook hergebruik is verantwoord denken), en vooral zo gek dat ik absoluut niet geloof dat een miljoen in je portemonnee je gelukkiger maakt dan dat ik nu al ben. Rijker, ja, dat wel.

Maar als ik de chagrijnige smoelwerken zie van de dure jassen die door de Appie lopen, weet ik wel zeker dat geld niet gelukkig maakt. Zorgeloos leven doet dat wel, ja, maar dat hoeft niet zoveel te kosten als men doet voorkomen. Maar zolang het grote geld nog de dienst uitmaakt, het meer nooit vol is en het egoïsme hoogtij viert, zullen de visionairen blij moeten zijn met die vijf zetels in een schijndemocratie. Blij met in ieder geval een kleine mogelijkheid om een alternatief te bieden voor hen, die twijfelen aan de materialistische benadering van het geluk.

Daar hebben we zelfs geen Oosterse levensvisie voor nodig. Alhoewel die behoorlijk kan helpen als je toch al op zoek bent naar echt geluk, echte rust, echte tevredenheid en absolute overgave aan het feit dat er alleen maar een moment nu bestaat. Want dat is al moeilijk genoeg tussen al die kapitalisten, neoliberalen en populisten. De ongelovigen, zeg maar.

 

Zaterdag, 18-03-2017

 

Gisteravond met J. naar een Marokkaans restaurant geweest. Lekker én gezellig maar vooral erg fijn omdat mijn vrouw komende maandag, drie jaar geleden is overleden. En J. was misschien wel haar beste vriendin, des te leuker dat ik nu ook goed met haar kan opschieten.

Het gezellige tafeltje dat wij uitgezocht hadden, mooi aan de kant, had volgens de serveerster (een schatje, echt waar) één groot nadeel. Het stond voor een deur en achter die deur was de stoppenkast. En soms moesten ze daar wel eens bij. Wij namen het risico, dat zou ons niet overkomen, toch?

En gelukkig, ze moest er bij. Hilariteit alom. Zo maak je nog es wat mee.

Dus opstaan, stoelen weg, tafeltje verschuiven, deur open en stoppen nakijken, even wachten, controle, nog even wachten, tafeltje terug, stoelen er weer bij en we konden weer verder eten. Lekker eten, zeker. Niet voor elke keer maar voor de afwisseling zeker wel.

En over Teja en haar sterfdatum hebben we het verder eigenlijk niet meer gehad. Maar nu ik weer thuis zit en dit allemaal op het scherm voor me zie verschijnen, dwalen mijn gedachten toch wel weer een beetje daarheen af. De magnolia, die haar vertrek symboliseerde, staat al weer dik in de knop, ben benieuwd of we het eerste wit zien, maandag. En van Wia, die zelf immers ook in een rouwproces zit, kreeg ik een schitterend gedicht toegestuurd dat perfect weergeeft, hoe je er ook in kunt staan. Het is geschreven door een, nu inmiddels overleden, vriendin. En dat wil ik graag met u delen, de toestemming daarvoor heb ik gekregen:

 

Als alles gedaan is, rest de stilte

gevuld met vragen die we vergeten zijn te stellen

Als alles gezegd is, rest de stilte

gevuld met vragen die we niet durfden stellen

Als het leven geleefd is, rest de stilte

gevuld met vragen die nooit beantwoord zullen worden

Laat alle vragen oplossen in het niets

wat rest is de stilte

 

Zo kunnen we elk verlies, al dan niet dramatisch, omkleden met schoonheid. Componisten, poëten en andersoortige kunstenaars doen niet anders, teneinde dat gemis te sublimeren naar melancholie. Die voor eenieder verdraagbaar is.

Want tranen uit die bron zijn pure zelfgenezing.

 

Zondag, 19-03-2017

Gisteren u een mooi gedicht geschonken over sterven, over de dood, vandaag een opmerking van een Groningse dichter/schrijver die over dezelfde ervaring gaat. Yur heet die dichter. Mede geïnspireerd door drie schilderijen van mij, heeft hij in 1999 een sonnettenkrans geschreven in het Gronings, getiteld: Hongerige Wolf. Een sonnettenkrans is een cyclus van 15 sonnetten. Veertien, waarvan de eerste zin gelijk is aan de laatste van het vorige sonnet, en het laatste en vijftiende sonnet, wat bestaat uit de eerste regels van de voorafgaande veertien sonnetten. En als u van de Groningse taal houdt, zorg dat u een exemplaar te pakken krijgt.

Hij heeft ze in het Gronings geschreven met Nederlandse vertalingen er bij. En die zijn absoluut noodzakelijk als u het Gronings niet machtig bent. En waarschijnlijk ook nog als u die taal wel machtig bent. Het voert te ver om alle coupletten hier neer te zetten, het is een geniale cyclus, maar één zin uit deze krans wil ik u niet onthouden.

Die luidt als volgt: doodgaan doe je niet, maar wie je liefhebt, sterft. Deze fantastische paradox werkt voor mij zelfs twee kanten uit, is multi-interpretabel. Want ook kun je dan zeggen: doodgaan doe je niet, maar wie jou liefheeft, sterft. Waarmee een rouwproces een toch wel heel diepe en spirituele lading krijgt, waarin menig nabestaande zich zal kunnen herkennen. Elke herinnering aan het sterven van de ander wordt een sterfproces voor de overlevenden. En zo is het eigenlijk ook.

Deze wederkerigheid van de dood is dat, wat ons het meeste angst aanjaagt, wat ons het meest verdriet doet.

De overledene zelf heeft daar geen last van, die ligt te rusten in zijn kist, is als as verstrooid over zee of elders, rijdt als krijger over de eeuwige jachtvelden of vermaakt zich met zeventig maagden. Hoe het met de vrouwen gaat, daarin heb ik geen inzicht. Een eeuwige squaw lijkt me toch ook niet alles. Maar als ik mocht kiezen, ik wist het wel.

En wat blijkt.... ik mag kiezen! Afhankelijk van het (bij)geloof dat ik aanhang, afhankelijk van mijn levensvisie, is ook de aankomstplaats van de levenstrein voorbestemd. Want als “ev'rything in the eye of the beholder” is, is het einddoel natuurlijk ook afhankelijk van de gekozen levenswandel. Juist daarom is er in de hemel altijd vrede, zijn de eeuwige jachtvelden een echt “Walhalla” en zijn die moslims met hun maagden altijd elders in de weer. Die hoor je niet meer, eenmaal daar aangekomen. Nooit meer oorlog als iedereen dood is. Zeker weten!

Wat zegt u....oh, als ik mocht kiezen. Dat wou u graag ook nog even weten? Wel, niemand hoeft er bij te zijn als ze de rommel opruimen, ik heb al mijn energie dan allang opgebruikt, ik zit nu al te lang op mijn berg. De restanten mogen ze van mij rustig in de sloot mieteren. Van de milieudienst zal dat wel niet mogen, maar ach.... wie heeft er last van. Ik niet meer.

En als u in de levende Alex geen belang stelt, dan doet u dat maar liever in de dode ook niet. Tenzij u zich wil verkneukelen (mooi woord in deze context) over mijn verscheiden. Hèhè, die etterbak zijn we kwijt. Dan mag het, uiteraard. Ik heb er dan al lang geen last meer van. Nu ook niet hoor! Welnee. Jawel. Een beetje.

Maar dat kwijt klopt niet helemaal. Nog heel lang zullen doeken van mij, gedichten van mij, een dagboek (dit!) op het eeuwige internet, wat milieu- en andere activiteiten, wat muzikale composities, teksten, bladmuziek, een door mij met vrienden versierd zure-regen-station van Groningen, herinneren aan het feit dat deze man op Aarde is geweest. Lekker puh!

Over het graf heen zal ik u dan groeten met de al eerder door mij gedicteerde graftekst: bericht uit het hiernamaals, er is geen hiernamaals. En wie kan dat dan beter weten dan ik, de ik die daar dan ook wezenlijk is. En beter laat dan nooit: dank aan al degenen die mij met dat stationversieren in Groningen geholpen hebben, het was fantastisch!

 

Maandag 20-03-2017

 

Na zo'n tekst als die van gisteren (én ook eergisteren) kan ik eigenlijk net zo goed ophouden. Alles is gezegd. De goede lezer weet nu precies hoe ik er in sta, in het roerige leven. Wat mijn voorkeuren zijn, hoe mijn seksuele geaardheid is (en vooral niet te vergeten, mijn geestelijke geaardheid), hoe mijn politieke keuzes zijn, wat ik graag eet en wat voor soort hondje ik het liefst om mij heen heb. Inderdaad, eigenlijk is alles gezegd. Dat ik nog steeds kan vallen voor een kleine Française, dat ik tegelijkertijd het eigenlijk allemaal wel goed vind, wat mijn graftekst moet zijn mocht ik plots de welbekende pijp aan Maarten geven en hoe ik niemand op mijn begrafenis wil zien. Allemaal bekend, nu.

Ik heb u zelfs de enige, echte waarheid verteld. Meer kan ik dus niet doen, geloof ik. Dacht ik zondagmiddag. Dus begon ik maar wat op te ruimen, zowel letterlijk als figuurlijk, en achter mijn tentoonstellingsezel, in mijn boekenkast, zag ik plots een map liggen. Het was een stuk boekenkast waar ik al drie jaar niet meer geweest was en die map was ik al bijna vergeten. En in die map zat nog allemaal werk van vroeger.

Gedichten, heel veel, ik had al eerder verondersteld dat ik ze was kwijtgeraakt, en een kort verhaal over een soort fata morgana in de woestijn. Dat verhaaltje zal ik, met de huidige kennis, nog eens grondig nakijken en overschrijven. Dan kan het op mijn gedichtensite, (ja, ja, die heb ik ook nog!). Of ik gebruik hem als een soort feuilleton in dit dagboek, uitgesmeerd over een paar dagen. Ook een leuk idee. Ik sudder er nog wel even over. Ben benieuwd. En van die oude gedichten zal ik u er nu eentje geven, ik vind het nog steeds een leuk versje. Dat is voor mij voldoende reden. Hoop dat u het ook leuk vind.

 

OUD NEDERLANDS STAFRIJM MET MODERNE AANPAK

 

veelal vruchteloos is 't pogen

veelal franjeloos het doel

zonder leed geen mededogen

veelal vervelend het gevoel

vaak vertwijfeld in 't gedogen

zeg 'k wat ik veelal veins of voel

zonder vreugd geen ziel bewogen

vaker echter hou 'k mijn smoel

 

Als uitsmijter bedoeld, ik zie u morgen.

 

Dinsdag, 21-03-2017

 

Gisteren de sterfdag van T. De magnolia is er niet in geslaagd een mooie bloem voor haar te produceren, maar ja, zo'n koud voorjaar vertraagt de boel altijd behoorlijk, hier in het hoge Noorden.

En zo erg vind ik dat ook niet, ik leef toch al niet zo bij datum of tijd, elke afspraak is voor mij een gruwel. Moet ik ergens om vier uur 's middags zijn, zit ik al vanaf een uur of twaalf onrustig te wezen. Want op tijd komen is voor mij wel een beetje een dwangneurose, merk ik. Ik presteer het zelfs om, op het aangegeven adres waar ik moet wezen, rustig voor de deur te wachten tot klokslag het moment, dat ik afgesproken heb.

Dus die magnolia zal ook wel gedacht hebben: “De baas leeft niet bij de dag, wat zal ik mijn best dan doen. En met zijn dwangneurose heb ik niets te maken”. En verder heeft zo'n plant geen keus, natuurlijk. Hij staat daar maar wat, diep geworteld, dus hij kan geen kant op. Zelfs al zou hij het willen. Maar dat wil hij dan ook helemaal niet. Mijn tuin (voor stadsbegrippen fors, negentig vierkante meters) ligt op het Oosten, de meeste planten gedijen hier uitstekend. Aangezien, ook nog, mijn woonblok drie hoog is, ben ik de brandende zon 's middags hoogzomer ook kwijt, heerlijk koel, daar hebben mijn plantjes alle baat bij. Ik kom hierop omdat Teja, met mij alleen maar op de eerste verdieping gewoond hebbende, na onze verhuizing naar de huidige benedenwoning helemaal verrukt raakte van het tuinieren. Met een klein krabbertje en zo'n handschepje kon ze uren tussen die plantjes wroeten. En dat voor iemand die nooit een hobby of een ander soort tijdverdrijf kende, behalve met twee of meer poezen lekker uitslapen onder een groot donzen dekbed. Maar in die tuin is ze de laatste twee jaren van haar leven toch erg gelukkig geweest. En dat is een mooie herinnering.

Zo'n beeld blijft je bij, daar heb je geen camera voor nodig. Dat soort foto's kun je toch het best gewoon in je hart bewaren.

 

Woensdag, 22-03-2017

 

Na al het geplaag en gesar van de Belastingdienst ben ik er deze maand voor het eerst in geslaagd weer wat op de spaarrekening te zetten. Ondanks het feit dat ik er eigenlijk een tegenstander van ben, van sparen, is het toch een noodzakelijk kwaad gebleken. Wasmachines kunnen nu eenmaal kapot en naar de wasserette sjouwen kost net zoveel, nog afgezien van de moeite die je daarvoor moet doen. En beter voor het milieu is zo'n wasserette ook al niet, dus een wasmachine moet gewoon vervangen worden.

En dan heb ik ook nog de luxe van mijn mooie Micra, die mij nu al meer dan 50.000 kilometers in drie jaar rondgezeuld heeft. Da's al één en een kwart maal de omtrek van onze aarde, denkt u zich dat eens in. Inderdaad, wel een luxe. Een mens bespaart gemakkelijk honderd euro's per maand als dat ding er niet meer staat. Minstens. Dat is €1200 per jaar. Da's veel, toch?

Maar in geval van nood kan ik hem altijd nog verkopen. En, had ik al besloten, als deze het begeeft, koop ik geen nieuwe. Niet vanwege het sparen, maar vanwege mijn leeftijd. Ik ben dan al royaal in de zeventig en als ik zie hoe mensen op die leeftijd zich gedragen in het hedendaagse, chaotische en drukke verkeer, weet ik een ding zeker: dat ga ik niet zo doen. Dan maar op de e-bike nog een paar jaartjes rondtoeren, mocht ik nog zoveel tijd krijgen.

Want met het klamme zweet op het voorhoofd proberen die bejaarden een snelweg op te rijden met zeventig km/uur, de oude knuistjes trillend aan het stuur in pure doodsnood, want daarginds komen al die andere auto's aan met minstens 120 km/uur. En niemand heeft ze geleerd dat ze dan juist gas moeten geven, sterker nog, op dat moment zijn ze volledig vergeten waar dat gaspedaal zit.

Wat je overigens ook heel veel ziet bij vroeg middelbare dames in te kleine autootjes. Het liefst rood. De autootjes, niet de dames. Die zijn meestal Groen. GroenLinks wel te verstaan. Door angst gedwongen nemen ze altijd de verkeerde beslissingen, staan midden op kruispunten vast, wanhopig, help, wat moet ik nu!

Klinkt dit seksistisch? Welnee, als het realiteit is, kan het nooit seksistisch zijn, maar gewoon een wrede waarheid. Toevallig (!) erg vaak voorkomend bij die categorie vrouwen. Ik ben al erg gelukkig als zo'n chauffeuse het gaspedaal wel weet te vinden bij een stoplicht. Want dat er nog meer mensen door groen willen, komt ook meestal niet bij ze op. En in het slechtste geval gaat ook de smart- of iphone nog eens bliepen, dan is het circus compleet.

Ik heb er echt een de auto zien parkeren op een onmogelijke plek, iedereen heftig in de ankers en mevrouw pakt haar telefoon. Ongelo9gen. Maar gelijk zal ik ook de patsers in leasebakken een veeg uit de pan geven, want die doen hetzelfde maar dan midden op de snelweg met minstens 160 km/uur! En als je mazzel hebt, werken ze ook nog eens de naast hen liggende nota's af. De sukkels. Dat ze ook VVD stemmen, dat snapt u. Want al het asfalt dat deze patserpartij in Nederland wil neerleggen vanwege de grootgeldmaffia, dat asfalt hebben ze ruimschoots nodig voor hun dwaze capriolen.

Oh ja, ik rijd ook wel eens te hard, laatst ben ik nog van Koersel (België) naar Groningen gereden in drie uurtjes. Daar moet je behoorlijk het gaspedaal voor ingedrukt houden, dat geef ik u op een briefje. Maar dat was wel op zondagavond, geen kip op de weg, al helemaal geen dames in rode koekblikjes of levensgevaarlijke zakenlieden in zwarte leasebakken. En dat durf ik ook rustig tegen de oppas van Pantu te vertellen.

En da's wel een plisieman, ja! zee-e op zien Stadsgrunnegs. (zei hij op z'n Stadsgronings). Dapper, hè!

 

Donderdag, 23-03-2017

 

Een heerlijke voorjaarsdag later. M'n eerste mug geplet, Pantu lekker in de zon in de tuin, allemaal goede voortekens. Maar gelukkig ben ik niet bijgelovig en zijn voortekens niet aan mij besteed. En ik ga er heus niet opeens in geloven alleen omdat het goede voortekens zijn. Dan houd ik het maar liever op logica, voor zover ik daartoe in staat ben. Want ook in de logica zijn er vele valstrikken.

Neem het grapje dat ik gisteren met Rik uit België had. Dat ging over een mooie zonsopkomst. Ik gelijk – u kent me inmiddels – de zon komt helemaal niet op, de aarde gaat onder. Hij: tja, het is maar hoe je het bekijkt, zeker... Ik: maar toevallig staan wij wel op de aarde en niet op de zon en dat beperkt de mogelijkheden toch wel wat, dacht ik zo. Grijns van Rik (die kent me ook). Einde gesprekje.

Ik wed met u, aan deze conversatie is logisch gezien geen mouw te passen. Wie draait waar om, zo ja of zo nee, is het kijkersstandpunt bepalend voor de waarneming of is de beweging redengevend voor de observatie.

Na een uur verhit debatteren ben je er nog niet uit, of je moet al een definitie op gaan stellen. Bijvoorbeeld: we nemen de zon, als centrum van ons zonnestelsel, als middelpunt van onze waarneming. Dat dat zonnestelsel een van de miljarden stelsels is (vijftig miljard in de Melkweg alleen al), die allemaal zelf weer ergens omheen schijnen te draaien, maakt het ook wel uiterst verwarrend. Al helemaal omdat dat draaien helemaal niet waar is, of niet helemaal waar is en alleen maar zo lijkt... Help!

Ik had u al eerder geadviseerd om de serie Genius van Stephen Hawking te gaan bekijken, ik doe dit nogmaals als u bovenstaand praatje eigenlijk heel leuk vindt. Want als ergens duidelijk is, dat niets is wat het lijkt, dan is het in deze serie wel. Zeer geschikt voor nitwits zoals u en ik, die toch proberen te begrijpen hoe een en ander in elkaar steekt.

En dan hebben we het ook nog niet over de spoedcursus logica voor beginners, die u toch eigenlijk ook wel onder de knie moet zien te krijgen, wilt u met mij mee kunnen. Maar draait uw leven enkel om triviale zaken, krijg dan geen minderwaardigheidscomplex, ga er lekker mee door en vergeet dit stukje dagboek. Het was niet voor u bestemd. Want op zo'n mooie voorjaarsdag kunt u natuurlijk ook gewoon heerlijk met uw hondje in het voorjaarszonnetje wandelen. Moet u wel een hondj......stop, Alex! Ga zelf eens lekker wandelen, is goed voor jou!

 

Vrijdag, 24-03-2017

 

Komend weekend, zomertijd. De klok een uur vooruit. Ezelsbruggetje daarvoor: voorjaar, vooruit. Ezelsbruggetje volgens de etymologiebank: [hulpmiddel om iets te onthouden] {1682 als 'hulpmiddel om de middenterm van een syllogisme te vinden'} vertalende ontlening aan latijn: pons asinorum, pons [brug], asinorum [van de ezels]. In de scholastieke filosofie gebruikt voor 'een wending die een logische verhouding aanschouwelijk maakt'. De oorsprong is waarschijnlijk het verhaal van Plinius over de ezel die niet over een brug loopt als hij daardoorheen het water kan zien. Einde quote.

Alleen om dat allemaal te begrijpen moet u toch wel van zeer goeden huize komen. Hetgeen bij mij, zoals bekend mag worden verondersteld, niet het geval is. Dus kunt u mij met een gerust hart toch wel een autodidact noemen. En dat past ook wel een beetje bij mij. Zelf doen, zelf leren, lekker eigenwijs.

En die eigenwijsheid heeft z'n voor- en z'n nadelen, dat weet eenieder die het ook is.

De nadelen zijn vooral bekend bij de omgeving van de eigenwijze; hij neemt niet zo gauw zomaar iets aan. De voordelen daarentegen zijn: hij neemt niet zo gauw zomaar iets aan, dus als hij dat wel doet, zit het ook voor eeuwig geramd. Het lijkt in dat opzicht wel een beetje op de wet van de remmende voorsprong. De eigenwijze zal zijn eigen eigenwijsheid moeten incalculeren om daarin niet te verstarren.

Ergo: de meest eigenwijze, hij die het allemaal zelf wil doen, is gedoemd zijn hele leven te moeten accepteren dat anderen het beter weten, teneinde van hen te blijven leren, om eigenwijs te blijven. Volgt u het nog? Een waarlijk prachtige paradox, I love it! Nog een fraai ezelsbruggetje? 't Kofschip! Behalve een echt bestaand, zeer fraai binnenvaartschip, is het ook een hulpmiddel om te bepalen of een voltooid deelwoord een d of een t krijgt. Eindigt de stam van het werkwoord op een van de medeklinkers van 't Kofschip, dan volgt er een t. Bijvoorbeeld: werKen, ik werK. De K zit in kofschip, dus: gewerkT. Handig als je hier nooit uit kunt komen, altijd in de fout gaat. En je het toch wilt weten.

Dat wil je als je eigenwijs bent. Het moet wel!

 

Zaterdag, 25-03-2017

 

Het begint nu echt voorjaar te worden. De sneeuwklokjes zijn al weer bijna uitgebloeid, de krokussen (alleen de gele) zijn al weer compleet geruïneerd door de mussen. Daar schijnt een of ander stofje in te zitten dat ze onweerstaanbaar maakt voor deze huiselijke vogeltjes. Vraag het een bioloog.

Steenbreek, narcis, longkruid en een vroege tulp laten hun bloemen al weer zien in mijn tuin en 's morgens is het een pokkeherrie van het gescheld van de vogels. Want vergis u niet, wat wij als een lieflijk concert ervaren, is slechts één grote opeenvolging van dreigementen en vunzige opmerkingen.

Eigenlijk dienen wij heel andere dingen te horen, zoals: kijk uit, ik woon hier, donder op, vlieg heen, ik ben de sterkste, kom maar op als je durft. Afgewisseld met zinnetjes als: hé, is er nog een lekker wijf in de buurt, valt er nog wat te neuken of woorden van soortgelijke strekking. Het is maar goed dat wij, gedegenereerde aapjes, dat allemaal niet verstaan. Wij doen dat soort dingen anders. Namen wij vroeger de luit ter hand en zongen een romantisch liedje onder het raam van onze geliefde, in later jaren namen wij onze toevlucht tot ingehuurde minstrelen (de naam alleen al) om ons lied naar de verlangde prooi te brengen.

Alhoewel Wikipedia ons er ernstig van probeert te overtuigen dat het woordje minstrelen niets met minnen te maken heeft, heb ik daar wel zo mijn bedenkingen bij (dat zijn overigens dezelfde bedenkingen als die ik bij Wikipedia zelf ook heb).

Nog wat later, in mijn vroege jeugd, namen we het, door ons te verleiden, slachtoffer gewoon mee naar een pop- of bluesconcert, waar je al schorschreeuwend moest zien te bereiken dat hij/zij later op de avond toch in je bed belandde. Of onder het poppodium. Ook daar zijn heel wat, later brave, burgers verwekt. Niet door mij, overigens.

Maar het moderne headbanging lijkt mij niet echt de juiste methode om te komen tot een teder en romantisch samenzijn. Toch worden ook onder die omstandigheden goede resultaten geboekt. Wat mij de overtuiging geeft dat het dus echt niet, of niet echt, om het concert gaat. Als het hoogste punt van hormoonproductie bereikt is, is er nog maar weinig voor nodig om het gebeuren in juiste banen te leiden. Wat ook wel eens uitmondt in onjuiste banen.

Mijn grote voorbeeld en leermeester Midas Dekkers heeft daar een zeer fraai boekje over geschreven, dus dat hoef ik alvast niet meer te doen. Dat scheelt. Het boekje heet Lief Dier, ga gerust op zoek om een exemplaar te bemachtigen. Niet schrikken als u braaf en puriteins bent. Dan beter ook maar niet aanschaffen, is mijn welgemeend advies.

Want ook in de Griekse en Romeinse mythologie, zoals Midas eveneens beschrijft, konden ze er al wat van. Bekend is Leda en de zwaan, waar Zeus in de gedaante van een zwaan de door hem begeerde vrouw, Leda, koningin van Sparta, overvleugelt. Waarom hij een zwaan koos, mag bekend worden verondersteld. Nee?

Alle eendachtigen, inclusief zwanen, zijn in het bezit van een penis, dit in tegenstelling tot de meeste andere vogels die maar een beetje armoedig tegen elkaar aan moeten wrijven. Daarom dus!

Verder is de sage van Europa natuurlijk ook bekend, waar het erotisch samenzijn van een schone Fenicische prinses met een stier (al weer Zeus) toch ook de wenkbrauwen laat fronsen. Brave versies van het verhaal vertellen dat Zeus als stier Europa alleen maar ontvoerde maar de minder brave..., ach, laat maar, dat kan u zelf ook wel bedenken. Want het is voorjaar en dan dwalen onze gedachten maar al te graag af over erotische zijpaden. Vooral als die overpeinzingen vergezeld worden van het lieflijke gezang der vogels. Waarvan de nachtegaal (de meest lieflijke van allemaal) dus nu de boze buurman blijkt te zijn omdat u midden in de nacht met een halfzatte kop de muziek te hard hebt gezet voor uw vriendinnetje. Opdat de buren wel de muziek, maar niet het gekreun zullen horen. Hoe ontnuchterend de waarheid! Hoe wreed de romantiek!

 

Zondag, 26-03-2017

 

Zaterdag (gisteren om 12.00 uur) is de bloem van Teja opengegaan. Of, zoals Jacques, de corrector, zegt, de belangrijkste Magnolia van Nederland. En, afgezien van mijn persoonlijke verhaal hierachter, hij bloeide in 2014 precies op de haar sterfdag, is het natuurlijk ook een wonderbaarlijke en prachtige bloem. De zware knoppen kondigen zich in de herfst al aan en exploderen uiteindelijk aan de nog kale takken, later pas aangekleed met tere, groene bladeren.

Ook J.J.Cale heeft aan de schoonheid van deze heester een prachtig nummer opgehangen.

U kunt het vinden op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=slVJRzwVWVQ. Een werkelijk prachtig lied van een formidabele artiest. Uitgegeven in 1971. Waarvan nu de lyrics volgen, voor als u mee wilt zingen (want die neiging krijgt u vast bij dit nummer heel snel):

 

Whippoorwill's singing

Soft summer breeze

Makes me think of my baby

I left down in New Orleans

I left down in New Orleans

 

Magnolia, you sweet thing

You're driving me mad

Got to get back to you, babe

You're the best I ever had

You're the best I ever had

 

You whisper "Good morning"

So gently in my ear

I'm coming home to you, babe

I'll soon be there

I'll soon be there

 

Saillant detail is dat de whippoorwill een nachtzwaluwsoort is, die 's nachts de wacht hield om de zielen van de overledenen te stelen. Toepasselijker is een bloem nooit opengegaan.

J.J.Cale was als gitarist vooral bekend om zijn zeer speciale slagtechniek, die een illusie van traagheid creëerde. Waar ook Eric Clapton mee behept was. Nog zo'n gitarist waar u vast wel van gehoord heeft. En zo niet, hurry! Stel u op de hoogte van deze grote gitaarmannen uit mijn vroegvolwassenheid toen ik net ontsnapt was aan mijn KVV-tijd in de militaire dienst.

De ergste periode uit mijn leven, wat heb ik daar een last van gehad. Dat ik er al met al nog een klein beetje normaal onder weg gekomen ben, vind ik tot de dag van vandaag een groot wonder.

Jawel, hij was beroeps. ABC-specialist. Dat staat voor Atomaire, Biologische en Chemische oorlogsvoering. Tegenwoordig heet dat NBC. De N staat dan voor nucleaire, uiteraard. Die specialisatie heb ik gevolgd aan de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda, waar ik voor het eerst met het katholieke leven kennismaakte. En het vervolgens snel weer de rug toekeerde. Mijn tirade in dit dagboek tegen het carnaval kunt u zich vast nog wel heugen. Dus daar begin ik niet weer over. Wel wil ik het nog even hebben over die opleiding in Breda. Em hoe bijzonder het is, dat ik in dezelfde plaats ook de kunstacademie heb gevolgd. Dus eerst de atoombom, daarna mijn eigen wapen: de kunst! Maar, mocht er toch een dreiging komen van een atomaire oorlog, zorg dan dat u vlak bij mij in de buurt bent want ik weet precies waar ik dan moet wezen... daar heb ik voor geleerd.

Alles over het wapen zelf, maar vooral over het Nederlandse weer, de wind op verschillende hoogtes en deze beide laatste zaken vooral om te kunnen weten waar de fall-out terecht zou komen ingeval van een maaiveld-kernexplosie. Wat in Nederland ongetwijfeld zou gaan gebeuren. Want als je in Nederland je kop boven het maaiveld uitsteekt, wordt die er toch al razendsnel afgehakt. Daar hoeft de kernbomgooier zich alvast geen zorgen meer over te maken. Die Nederlanders weten zelf heel goed hoe ze van de echte talenten af moeten komen. De rest doet de vijand wel. Hoezo, ik cynisch?

En voor je het weet, is Nederland weer gewoon de Noordzee. Maar dan wel een Noordzee die oplicht in het donker! Hoe vervelend dat ook is, het heeft één groot voordeel; zijn we eindelijk van dat neoliberale poldermodel af (én van de Friezen, maar dat terzijde). Want dat het poldermodel met de grond gelijk gemaakt moet worden, dat staat buiten kijf.

Wat zegt u, waar ik dan ben in geval van een atoombomexplosie? Het zal u niet verbazen, het liefst er recht onder!

 

Maandag, 27-03-2017

 

Gisteren las ik de door Jacques gecorrigeerde versie voor de laatste keer door voordat ik hem overal op het net en op een harde schijf zou publiceren. Toen realiseerde ik me ineens dat mijn kennis over het weer, opgedaan op de KMA, verantwoordelijk was voor mijn zeer overtuigende luchten op mijn schilderijen. Al zeg ik het zelf.

Uiteraard, ik ken mezelf en u kent mij nu ook al een beetje, ben ik maar even op onderzoekingstocht uitgegaan om dat te controleren. En ja hoor, de verschillende luchtlagen en andere windrichtingen zijn overal overduidelijk aanwezig, aan de wolken te zien. Dat heb ik toen duidelijk niet bewust zo geschilderd, ik was al borstelend en vegend alleen maar op zoek naar de magische factor waardoor de lucht levensecht zou worden op mijn doeken. En nu heb ik dat antwoord per ongeluk gevonden. Door het schrijven van een dagboek. Het leven zit toch prachtig in elkaar, achteraf gezien.

Want magie op een doek wordt, onder meer, gecreëerd doordat onze hersenen van een 2D-plaatje toch erg graag een 3D-model willen maken. Dus mijn luchten zorgen er voor, dat ook het brein door meerdere luchtlagen op het verkeerde been wordt gezet. Oostenwind in de onderste luchtlaag, maar noordwestenwind daarboven bijvoorbeeld, een heel gangbare momentopname. Verder controlerend constateerde ik dat schilderijen met “dode” (niet schijnbaar bewegende) luchten daar inderdaad geen rekening mee hielden. Vaak hoorde ik van toeschouwers, en ik ervoer dat zelf ook, dat, als men wat langer naar mijn luchten keek, ze de illusie van die beweging bijna meemaakten. Soms zelfs zo erg dat hun lichaam aan het wankelen werd gebracht. Voorbeeld: u zit in een stilstaande trein en de ernaast staande trein vertrekt, komt in beweging. Pas als die trein visueel uit het raam verdwijnt, komt met een echt lichamelijke schok, de werkelijkheid terug. U dacht dat u bewoog, maar stond stil, de spieren echter dachten daar anders over. Aangestuurd door de ogen. En ontspanden pas weer toen diezelfde ogen u vertelden dat u echt wel stil stond. Ik ben er wel eens misselijk van geworden.

Zo ook met mijn wolkenpartijen, ze vertellen dat ze bewegen maar bij de rand van het schilderij gekomen zeggen uw ogen: stop, rand van het doek. En dat creëert dan de beweging die u denkt te zien, maar die er natuurlijk niet is. Magie! Die ik nu ook kan wegstrepen als zijnde tovenarij, die is bevredigend verklaard door de wetenschap. Zoals diezelfde wetenschap alle geloof, bijgeloof en magie uiteindelijk zal kunnen verklaren.

Al zal het verzet daartegen nog heel wat eeuwen duren en zullen er nog miljoenen magische zaken op te lossen zijn. Maar goed, dan hebben aankomende studentjes ook nog wat te doen. Ik ben er voorlopig tevreden mee dat zelfs mijn schijnbaar verknoeide tijd in dienst van Hare Majesteit, uiteindelijk toch íets heeft opgeleverd. Er is geen wolk zo zwart of er zit wel een gouden randje aan.

 

Dinsdag, 28-03-2017

 

Een mooie dag, veel zon, de magnolia is een zee van witte bloemen. De lente barst uit al haar voegen en je kunt het gras zowat horen groeien.

En daardoor ben ik terechtgekomen in een bepaalde staat van zijn, een vreugdevolle existentie, waarin vroeger vaak mooie poëzie werd geboren. Niets te melden en toch boordevol van binnen. Een mooie, rustige wandeling met buuv en Pantu, die de tijd van haar leven had met water en zon, en louter aardige mensen. Die allemaal ook al niets te melden hadden. Daarom dit gedicht uit 1990 (ongeveer) waarin ik dat fenomeen beschrijf:

 

IK WEET NOG NIX

het gras is groen

een boom staat hoog

een huis is vaak van steen

een boterbloem is geel en niet

veel groter dan een madeliefje

er klaagt een geit, zij

mekkert om het hoekje van de schuur

iets knarst, dat is de waterput

wijl poezen slapen in 't kozijn

de zon staat stralend

aan de hemel

als een uit zijn as

verrezen Feniks

de hond blaft,

kat miauwt en

nog steeds weet ik nix

 

Woensdag, 29-03-2017

 

Alweer een zonnige, warme dag. Boodschappen gedaan, afspraak met nieuwe kennis Ina door misverstand over de tijd bijna in het water gevallen. Door daadkrachtig optreden harerzijds toch weer net op tijd gered. Dus dan eerst maar samen, Ina en ik, met Pantu wandelen. Het was al echt warm, en Pantu was bijna niet uit het water van de Hoornseplas te krijgen. Het blijft jammer dat we daar 's zomers niet terecht kunnen, maar het is nu eenmaal zo. Er zijn gelukkig nog meer opties, maar ja, de Hoornseplas is toch wel het paradijs. Voor mens én hond.

Daarna Toetje (koosnaam voor Pantu) thuis gebracht en samen geluncht in Restaurant de Twee Provinciën aan de rand van het Paterswoldsemeer vlak bij Eelde. Twee kroketjes brood voor haar, hamburger brood voor mij. Twee enorme borden voer, veel te veel, maar wel lekker. En al kletsend doorhappen tot de buiken rond genoeg waren. Hoefde de dinsdag niet meer te eten.

's Avonds Oranje-voetballen kijken. Na het debacle tegen Bulgarije moesten we maar afwachten wat het tegen voetballand bij uitstek, Italie, zou worden. De zwalkende formatie van het Nederlands Elftal kan al jaren niet meer voetballen, diepe ballen langs de vleugel, daar hebben ze al decennia lang niet meer van gehoord. Breien is het enige dat ze nog kunnen, in hun snoezige oranje pakjes. Ga voetballen voor je centen.

Ze rijden rond in onbetaalbare sportwagens, hebben dure (barbie)vrouwen voor de troost, maar werken, ho maar. Geef mij maar een elftal vol Dirk Kuyten, sleurders, werkers, roppers, scheurders en negentig minuten vol gas. Dat helpt! Voetbal is vervangende oorlog, zei Rinus Michels. De huidige coaches tuimelen als bowlingkegels, en nu willen ze onbenul van Gaal weer aanstellen.

Ben ik dan de enige die ziet dat deze man een anachronisme is. En alleen maar wrakhout achterlaat? Het lijkt er bijna op. We zullen zien, ik heb al tijden geen abonnement meer op de voetbalzender, het leukste voetbal zie ik voor niets. Uit Engeland, jawel.

UPDATE

De eerste helft voorbij, “we” staan met 1-2 achter, maar dat is niet erg. Het voetbal is verfrissend, lang geleden dat we dat zo gezien hebben. Mooie cominaties, één keer raken en de diepte opzoeken. Bevrijd van Blind en zijn starre instructies zien we opeens weer jonge honden op het veld, zoals het hoort. Natuurlijk nog wel met erg veel fouten in de verdediging en in de passing, maar ja, verliezen doe je door je fouten, niet door de goeie dingen. Zo hoort dat in het voetbal. Op naar de tweede helft. Tot zo...

AFGELOPEN

Het is 1-2 gebleven. Toch zijn er lichtpuntjes, leukere acties, attractiever veldspel en, wat heel belangrijk is, ik ben niet tijdens de wedstrijd in slaap gevallen. Dat zegt al heel wat. Genoeg over de oorlog, die voetbal nu eenmaal is. Eind van een lange, drukke, welbestede dag, berregoanstied!

 

Ook Woensdag de 29ste.

 

Dit was eigenlijk de bijdrage voor Donderdag, 30-03-2017 maar publiceer hem voortijdig. Waarom?

Lees, luister en huiver.

Plaatsvervangende schaamte. Grote boosheid hier. Onze nationale schaamtepleister Giro555 is weer een nieuwe bedelactie tegen de hongersnood in Afrika begonnen. Gauw iets storten om je geweten te sussen. En de directeuren van de goede-doelen-stichtingen lachen alweer in hun vuistje. Hierom!

Om te beginnen: http://www.volkskrant.nl/opinie/hoeveel-storten-de-afrikaanse-leiders-eigenlijk-op-giro-555~a4479919/ ... waarin becijferd wordt dat de teller op 15 miljoen staat, een schijntje vergeleken met de miljarden van de Afrikaanse zelfuitgeroepen leiders. En mocht u dan nog niet overtuigd zijn, dan graag uw aandacht voor het volgende. Eén procent van de wereldbevolking heeft meer geld dan de overige 99%. Nee? U begrijpt niet wat ik daarmee wil zeggen?

Als wij de hongersnood echt willen oplossen zullen we van het vervloekte kapitalisme in al zijn vormen af moeten komen. Jawel, ook het Russische systeem van Poetin valt daaronder. En het Chinese systeem deugt ook voor geen meter!

We zullen het vunzig-rechtse denken uit de domme koppies moeten halen, het ieder-voor-zich-gevoel moeten uitroeien met wortel en tak.

Maar zonder armoede zijn er geen goedkope werkkrachten, geen loonslaafjes en dus geen miljoenen voor de bazen. Die vervolgens hun dure stoeihoeren op hun dure jachten zullen moeten missen! Of hun dagelijkse portie witte snuiftabak. Er is bijzonder weinig verschil tussen negers vangen en verkopen in de Verenigde Staten of ze laten creperen van de honger aan de rand van de woestijn in Midden-Afrika. Waar ze kanonnenvoer voor de lokale godsdienst mogen worden in ruil voor een bak rijst.

Ook in eigen land is de terreur van dit vunzige economische systeem, weliswaar zeer geniepig, duidelijk aanwezig. Voor wie het zien kan. Voor wie het zien wil. Hé, Rutte, ik heb het tegen jou! Luisteren!

Nee, ik geef niets. Ook niet aan de kankerstichting omdat mijn vrouw daaraan is overleden. Een menselijk systeem maakt dat alle zorg gratis voor iedereen. Maar ook daar geldt het geld. Medicijnen zijn tien keer te duur, specialisten verdienen tien keer te veel... ik kan beter ophouden, ik kan wel blijven spuien.

Hier in Groningen (ook in Twente en de Achterhoek, trouwens) kennen we noaberschop, de stilzwijgende afspraak om je buren te helpen zonder geldelijk gewin. Als er wat aan de hand is, help je. Klaar. Daar wordt niet over gediscussieerd. Ook niet als het wat kost. De volgende keer ben jij misschien aan de beurt en dan vind je het geweldig, dat zij dat voor jou doen. En zo hoort het ook.

Ik ben zo vreselijk boos dat ik zelfs uit moet kijken wat ik hier neerpen. Dit is de wezenlijke reden voor mijn barricadengedrag gedurende mijn hele leven. En waarom ik kunstenaar ben geworden (dat was ik al, okee!). En waarom ik mijn schilderijen maak. En waarom ik dit dagboek schrijf. En waarom ik de prijs heb betaald voor een beetje inzicht in de verdorven menselijke geest.

Maar een welgemeende vloek moet nu maar even kunnen, vind ik: GODVERDOMME. Ik hoop dat u hem hoort.

Morgen misschien weer een vriendelijk stukje over mooi weer, hondjes en betoverende bloemen, misschien zelfs over poëzie. Maar nu even niet!

 

30 maart 2017

 

Dag om bij te komen van de boosheid van gisteren.

Wat kost dat een energie!

Tot morgen.

 

Vrijdag, 31-03-2017

 

Mijn boosheid heeft me behoorlijk bij de poot gehad. De woensdag ben ik verder zonder kleerscheuren doorgekomen, afgezien van enkele schriftelijke aanvallen van een paar rechtse idioten die zich, terecht, aangevallen voelden. Maar de kortzichtigheid én het gebrek aan intelligentie, waarmee ze hun status quo verdedigen, dan wel proberen te handhaven, is verontrustend. En het absolute gebrek aan idealen, behalve over het saldo op hun bankrekening, doet mij het ergste vrezen voor dit onbenullige landje. En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Maar vluchten is ook geen oplossing, proberen Nederland te veranderen is een betere optie. Natuurlijk heb ik eergisteren heel wat mensen tegen de haren ingestreken en net als een kat, vinden ze dat niet prettig. Maar ja, die waren toch al verloren voor de mensheid.

Geen idealen, geen visie, geen dromen, ik zou niet eens weten hoe ik zonder deze schone zaken zou moeten leven. Iemand vroeg mij zelfs of ik, door schilderijen te verkopen, niet zelf een vunzige kapitalist was. Hij keek dan ook ernstig op z'n neus toen ik hem kon mededelen dat ik mijn schilderijen niet verkocht, maar ze altijd weggaf. Daar had ie niet van terug en dus begon hij vervolgens te schelden. Maar ja, ik noemde hem in eerste instantie natuurlijk ook een vunzige kapitalist, dus hij stond in zijn recht, hahaha. En dan staan er ook weer hele volksstammen op die deze aanval te grof vinden, maar met liefde krijg je geen materialist over de drempel, heus niet.

Vroeger heb ik eens een handleiding voor de anarchist gelezen, een zeer vermakelijk boekje, dat aangaf hoe je instanties en andere logge staatslichamen moest benaderen om ze lekker dwars te zitten, zo niet nog erger te hinderen. Eén ding uit dat boekwerkje is mij altijd bijgebleven: een goede anarchist knipt zijn haar er af, indien noodzakelijk (u mag raden wanneer dat boekje ongeveer geschreven is). Maak jezelf onherkenbaar als dwarsligger, ga in driedelig en een scheiding in je haar de vijand tegemoet en vervolgens te lijf. Spreek de taal van je tegenstander, platte taal bijv. helpt uitstekend om PVV'ers wat te vertellen, dat is de enige taal die ze verstaan.

Maar al met al hakte die dag er toch behoorlijk in, qua energie. Dus ben ik donderdag maar een beetje gaan bijtanken bij een kennis met een tuin waar heel veel vogels komen. Ik had al eens eerder gevraagd of ik een keertje mocht komen fotograferen en dat heb ik nu dus maar gedaan. Een pizza meegenomen en een pannetje aspergesoep om de inwendige mens te versterken, zoals dat zo mooi heet, en lekker geprobeerd geelgorzen, boomklevers en heggemussen mooi op de gevoelige plaat te krijgen. Wat het natuurlijk al lang niet meer is, een gevoelige plaat. Het zijn gevoelige pixels tegenwoordig.

De digitalisering van de fotografie is een ware uitkomst gebleken. Je kunt duizenden foto's schieten als je dat wil, als je maar genoeg geheugen bij je hebt. En batterijen voor de camera. Weggooien wat niet bruikbaar is, er blijven altijd wel een paar over die door de keuring komen. Geen filmpjes meer, geen negatieven waar je verder nauwelijks invloed op hebt, tegenwoordig kan alles beïnvloed worden. Een echt bewijs is een foto dan ook nauwelijks meer, tenzij je met heel goeie apparatuur kunt aantonen dat een foto niet gemanipuleerd is. En dan nog moet je wel van heel goeden huize komen.

Maar al met al ben ik “at the end” toch blij dat ik mijn boosheid woensdag heb geventileerd, zelfs een beetje trots. Want als ik het niet doe, wie gaat het dan nog doen?