Dinsdag 5 juni 2018

VEJUKKEJUK!

Een beetje belezen individu komt er al snel achter: er bestaat geen waarheid en dat is de eerste waarheid. Ev’rything is in the eye of the beholder. Dat “the eye” staat voor al uw waarnemingen/gevoelens is evident. Tot zover is er niets aan de hand. Een miljoen mensen kunnen rustig naast elkaar leven, met elk een eigen levensvisie, een eigen verleden en een eigen toekomstverwachting. Toch schuilt daar een levensgroot gevaar.

Als zo’n belezen individu deel gaat uitmaken van de groep – de trias politica – die de dienst uitmaakt voor de (grote) groep niet-belezenen komt snel de neiging om iets creatiever met die “waarheid die toch niet bestaat” om te gaan, bovendrijven. We noemen dat corruptie. Met alle consequenties van dien.

Onze huidige, door Adam Smith gehersenspoelde, regeer-elite, is daar een overduidelijk voorbeeld van. Er is geen hond meer die onze bestuurderen nog gelooft, achter elke belofte schuilt een cynisch: “Ja, ja, dat zal wel… eerst zien, dan geloven”. En terecht.

Als je mensen vaak genoeg voorliegt wordt de leugen immers de nieuwe waarheid. Als de top zich decennialang heeft kunnen verrijken ten koste van de onderlaag van de bevolking, moet je er niet raar van opkijken dat die onderlaag automatisch gaat denken dat het jezelf verrijken de nieuwe democratie is. Welke wederrechtelijke verrijking dan natuurlijk weer gecorrigeerd moet worden door de rechterlijke macht, een van de drie – nu onbetrouwbaar gebleken – elementen van de trias. Die zichzelf wel ongestraft kan bevoordelen.

Uit al deze onrechtvaardigheid, die uiteraard zeer sterk gevoeld wordt door de slachtoffers van deze bekrompen denkwijze, groeit snel een onkruid in onze geestelijke tuin, genaamd “populisme”. Dat de aanhangers van dit “isme” gemakkelijk te mobiliseren zijn, is ook duidelijk. Het succes van de huidige, én gevaarlijke, nationaal-socialistische stromingen in Europa is voor een belangrijk deel daar aan te danken/wijten.

Een echt sociale (n.b. niet socialistische!) maatschappij is natuurlijk de enige remedie.

De energie waarmee het egoïstisch-rechtse neoliberale denken probeert in te hakken op linkse stromingen die een sociale maatschappijvisie aanhangen, wordt daarmee afdoende verklaard. Toch zal het neoliberale denken uiteindelijk aan het eigen succes tenonder gaan. Het denken in procenten i.p.v centen, creëert immers een steeds groter wordende kloof tussen top- en onderlaag. Waarmee bewezen is/wordt dat de neoliberaliteit domweg een nageboorte is van het verfoeilijke feodalisme. Eén procent van duizend is nu eenmaal veel minder dan diezelfde procent van een miljoen. Dat snapt een kind. Nu onze minister-president nog!

Jammer alleen dat met het badwater ook het kind weggegooid zal worden. Eén troost: een Aarde zonder mensheid, wat een verrukkelijk idee.

 

 

OUDER WORDEN

Zeventig ben ik nu. Zeventig en drie maanden. Ouder dan ik had gedacht ooit te zullen worden. Ik was al bang dat ik de dertig nooit zou halen, meldde laatst mijn eerste ex. Toen speelde dat al. Tobbend met een zwakke gezondheid, een broos bestaan noemt mijn huisarts dat, heb ik continu geleefd in de veronderstelling dat het elk moment afgelopen kon zijn. Wat mij soms verlamde, soms tot grotere spoed maande. Nog zoveel te doen, nog zoveel te leren. Gelukkig wonnen meestal de leerperiodes. 

Maar tegenwoordig, sinds ik wekelijks mijn medicijnen moet bijvullen en me daarom bewust word van een datum, raast de tijd voorbij. Een knetterhete zomer met veel langskomende lijkwagens - een verzorgingshuis staat vlak bij mijn flatje - wordt al weer afgewisseld door de herfst. Terwijl in mijn tijdsbeleving het voorjaar nog maar net begonnen is.

Vroeger had ik dat niet, geen liniaal, geen kalender, geen medicijnen. Zo broos was die gezondheid nu ook weer niet dat ik daar dagelijks een portie helend gif voor moest innemen. Er waren periodes van sporten, fietsen, gezond tuinieren maar ook van contemplatie, navelstaren en meditatie. Dit alles afgewisseld met alcohol en kettingroken, de een een verderfelijke verslaving ter meerdere eer en glorie van de tabaksfabrikanten, de ander een poging de steeds maar nieuwsgieriger wordende geest stop te zetten, een korte vakantie te gunnen. Hetgeen nooit lukte, uiteraard.

Zeventig ben ik nu. Bezig met een serie schilderijen die niet kunnen, verbeeldingen van de menselijke motor bij uitstek: de paradox. You know the nearer your destination, the more you’re slip slidin’ away, zongen Simon and Garfunkel toentertijd al. Via mijn website kunt u de vorderingen volgen, het gaat langzaam, maar gestaag. Ik heb zelfs tijdens de afgelopen hete periode nog doorgewerkt. Ouder dan ik ooit had gedacht te zullen worden.

Maar vooral langzamer omdat de uren, dagen, maanden, jaren vlieden.

Als een “schaap door ‘t veen”.