Zondag, 01-01-2017

 

Jawel, de beste wensen voor al mijn lezers. Natuurlijk ook als U dit niet op 1 januari leest.

Eigenlijk doe ik helemaal niet aan feestdagen, die wensen gelden gewoon voor elke keer dat het weer licht wordt. Dat zal voorlopig heus nog wel het geval zijn. Per slot van rekening draait de aarde al pakweg 4.6 miljard jaar haar rondjes om de toen nog jonge zon en of dat nog niet erg genoeg is, moet je dat getal ook nog eens vermenigvuldigen met 365. Dat wordt pakweg 2.098 miljard keer een zonsopgang. Inclusief schrikkeldagen, uiteraard! (2.098.000.000.000) Twee-biljoen-achtennegentig-miljard. Plus 1. Die van vandaag. Wij mensen kunnen niet eens begrijpen hoeveel dat eigenlijk is. Probeer het u maar eens voor te stellen, het lukt niet.

Onze ruimtewetenschapper bij uitstek, Stephen Hawking, had daar een tv-serie (Genius) aan gewijd waarin hij een aantal jonge en tamelijk slimme mensen met dit soort getallen en vergelijkingen confronteerde.

Eén van die afleveringen ging over het aantal sterren in ons universum, bij benadering geschat door de wetenschap. Met als illustratie dat een zandkorrel een ster was. Hoeveel zand er dan nodig was. De toch heel intelligente mensjes kwamen niet veel verder dan pakweg een paar kruiwagens vol. Maar om het totaal aantal bij elkaar te krijgen waren vele shovels vol zand nodig, bergen zand waar ze niet eens overheen konden kijken. En elke zandkorrel was een ster. Die natuurlijk ook nog een aantal planeten om zich heen had draaien.

Om dat te kunnen bevatten, hebben we het abstracte denken uitgevonden. Knap van ons, niet? Ja, ik weet het wel, zo zat het niet precies. Stil maar. Maar de serie van Hawking bekijken is zeker een aanradertje. U steekt er wat van op, gegarandeerd.

Maar hoe dan ook, die aarde van ons houdt daar voorlopig heus niet zomaar mee op, tenzij we natuurlijk in botsing komen met een ontzettend grote meteoor. Maar daar merken we dan geen van allen meer wat van. Ashes to ashes, dust to dust wordt dan een wel heel aanschouwelijke uitspraak. Ik zou het wel eens willen zien, van een heel veilige afstand dan, hè! En dan zou dat nog niet meer zijn dan een kleine flikkering in de onmetelijkheid van het universum. Niemand zou het opmerken. Alle werk aan dit dagboek voor niks.

Gelukkig vind ik dit erg leuk, het wordt zelfs met de dag leuker, dan moet ik daar maar de inspiratie uit halen. Het is ook wel profaan om voor de eeuwigheid te willen schrijven, toch? Ook als je niet gelovig bent zoals ik.

Maar zo'n vernietigende meteorietenbotsing met Moeder Aarde, dat zou pas Oudejaarsvuurwerk zijn! Een echte Knaller! In de letterlijke zin van het woord. En nooit meer een Nieuw Jaar. En da's een groot geluk bij zo'n kosmisch ongelukje.

 

Maandag, 02-01-2017

 

Goedemorgen. Een nieuwe week, een nieuw jaar, oude gewoontes. Heb gistermorgen eerst maar, zoals ik elk jaar doe, de bier- en wodkaflesscherven van trottoir en fietspad voor mijn huis verwijderd. Niet omdat ik zo braaf ben (dat ben ik natuurlijk stiekem heus wel), maar vooral om de hondjes en honden te vrijwaren voor sneden in de voetzolen. (Het oorspronkelijke meervoud van snede is sneden, omdat het om een, van herkomst, Nederlands woord gaat. De meervoudsvorm met een s is voor dit soort woorden later meer in gebruik gekomen) (uit Wikipedia)

En behalve dat onze meest populaire viervoeters daar erg veel last van hebben, van die sneden, niet van Wikipedia natuurlijk (dat is meer aan Jacques, mijn, op dit moment toekomstige corrector, voorbehouden, die haat Wikipedia), ben je ook gelijk vijftig euro kwijt als je alleen maar in de auto stapt naar de dierenarts. Na deze goede daad (1 per jaar is wel genoeg, hoor) gewoon lekker koffie gedronken met een Luikse wafel met chocoladesaus er op. Heel fout! Maar heel lekker!

Dat van die ene goede daad per jaar is natuurlijk klinkklare onzin, ik ben altijd wel bereid tot goed “noaberschap”. Maar er moet natuurlijk geen misbruik van gemaakt worden, dan houdt het ook bij mij wel op. Grenzen zijn bedoeld om af te schermen, dat ligt nu eenmaal in hun aard. Zo is het ook gesteld met de beroemde vrijheid van meningsuiting, wat vast een groot item gaat worden bij de komende verkiezingen. Ook dat soort vrijheid bestaat alleen maar bij de gratie van zijn eigen grenzen, daar hoef je geen wijsgeer voor te wezen om dat te snappen. En mensen die die vrijheidsgrenzen overschrijden zijn dus alleen maar bezig hun eigen grenzen op te rekken, te verwijden ten koste van de ruimte van iemand anders.

Filosofische criminaliteit, kunnen we dat wel noemen. Geestelijke landjepik. Daar moeten we nog maar eens een goede straf voor bedenken, bijv. de lagere school overdoen zodat ze nu wel wat leren. Want wees eerlijk, de mensen die op andermans vierkante meter gaan staan zijn meestal niet de snuggerste. En het vervelende is: ze snappen door die domheid ook niet eens dat ze dat doen. Er ligt daarom nog een zware klus te wachten voordat we met z'n allen op deze planeet samen kunnen leven. Daar hebben we nu weer een heel nieuw jaar voor, het jaar 2017! Het zal me benieuwen hoever we komen.

 

Dinsdag, 03-01-2017

 

Met Wia naar de Appie geweest. Wia was Teja's vriendin, die kortgeleden, na een laat huwelijk (82 jaar was ze toen ze trouwde!) van één jaar en drie maanden, haar man plotseling verloor. En die nu moeizaam weer een beetje opkrabbelt. Je zou denken, op die leeftijd ben je al wel wat gewend maar het omgekeerde is waar. Alles wordt alleen maar zwaarder als je oud wordt, niet alleen je lijf. Alleen het relativeren gaat steeds beter, dat wel.

Door Wia’s aanwezigheid werd ik echter zo meegenomen naar de tijd dat Teja nog leefde, dat ik na het afrekenen uit gewoonte naar de sigarettenbalie wilde lopen om een paar pakjes Marlboro te halen. Daar ging de tijd weer met mij op de loop, zomaar 3 jaar terug! En dan zeggen ze nog dat tijdreizen niet mogelijk is.

Stephen Hawking heeft dat onomstotelijk en onweerlegbaar bewezen. Fysiek is het onmogelijk, beam me up, Scotty! Maar geestelijk kunnen we dus alles. Een geur, een foto, een aanraking, een woord, alles kan genoeg zijn om tegen je hersens te zeggen: je bent nu hier en toen en daar en dan. We hebben een veel betere herinnering dan we denken, of liever, dan waar we bewust van zijn.

Kan een mens bewust moeizaam terug naar z'n derde, vierde levensjaar, het onderbewuste kan veel verder. Via hypnose kunnen we zelfs terug naar een soort van prenatale situatie.

Ook: in ieders leven zijn er momenten die het individu zich erg goed herinnert, in mijn geval zou ik er wel een schilderij van kunnen maken. Ben altijd al erg visueel ingesteld, het is niet voor niets dat fotografie, schilderen en ruimtelijk vormgeven via ceramiek (pottenbakken, jawel) mijn forten zijn.

Ik ben er van overtuigd dat dit soort geestelijke foto’s de blauwdruk zijn van mijn, en ook uw, bestaan. Ik noem ze ID-momenten, van identificatie. Het zijn van die stills, dat je jezelf a.h.w. ziet functioneren in een bepaalde situatie. Een bijgelovige spreekt dan al snel van uittreding, zelf ben ik meer geneigd onze formidabele hersens de credits van dit soort creaties te geven.

Ook op de kunstacademie kregen we oefeningen waarmee we uitgedaagd werden het model/onderwerp op een andere manier te bekijken dan vanuit het standpunt waar je staat. Als je dan, bijvoorbeeld, jezelf kon projecteren boven of achter het onderwerp werd de bedoeling duidelijk. Wie dat niet kon, kreeg de beloning ook niet.

Het zou mijn zelfgenoemde arrogantie tekort doen als ik niet vertelde dat dat me dus ook lukte. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik zo geweldig ben, maar dat hersens, ook de uwe, geweldig zijn. En vrijwel onbeperkt in hun creativiteit.

 

Woensdag, 04-01-2017

 

Eén van mijn online lezers (ene Jacques) schreef mij naar aanleiding van het dagboek van gisteren (quote: “ruimtelijk vormgeven via ceramiek (pottenbakken, jawel)”, einde quote), bedoel je niet “keramiek” in plaats van “ceramiek”? Dat laatste klinkt namelijk als “seramiek”. Maar aan je hersens mankeert niets...

Dat vond ik erg leuk want afgezien van het complimentje over mijn hersens, geeft deze vraag mij aanleiding om een heel oude taaloorlog met U te bespreken. Die Jacques weet wel hoe hij mijn brein bezig moet houden. Mijn antwoord op zijn vraag luidde: het heet eigenlijk ceramiek, inderdaad seramiek-klinkend. Ceramiek komt uit het Frans (ceramique) en Keramiek (Keramikós: van leem) uit het Grieks. In Nederland is er altijd strijd geweest tussen beide. Ceramique is “bekakt” volgens de Griekse aanhangers. Maar daar ben ik mee opgevoed (opgeleid bedoel ik daarmee). Keramisch wordt wel veel gebruikt voor andere klei-gelijkende onderdelen van bijv. mengkranen. Maar pottenbakkers hebben het nog altijd over ceramiek. Dank voor de vraag. Kan ik wel een mooi stukje van schrijven, morgen. Einde antwoord!

Bij deze!

Het interessante hieraan is natuurlijk de linguïstische en de etnologische verwisseling. Heeft Europa een Griekse of een Romaanse basis? Is onze taal op het Frans gebaseerd of juist aan Griekse basiswetten schatplichtig? Hoeveel is de invloed van Napoleon op onze taal? En “de Ko-ho-ho-ho-ho-ning van Hispanje, heb ik altijd geëerd”, wat is daarvan overgebleven? Duidelijk wel een 4-jarige studie waard, lijkt me zo.

Misschien had de mooie bruid van onze Boeren-Koning Alexander toch wel gelijk toen ze stelde dat “de Nederlander” eigenlijk helemaal niet bestaat. Misschien kan het antwoord op al deze vragen ook nog wel gevonden worden bij de Linguïstische Antropologie.

Wikipedia: Linguïstische antropologie is het deelgebied van de antropologie dat de variatie in taal door tijd en ruimte bestudeert, het sociaal gebruik van taal en de relatie tussen taal en cultuur.

Duidelijk is, zo bekeken, dat het woord keramiek met “k” aan de winnende hand is, maar uiteraard zullen er bij de vakmensen altijd puriteinen overblijven. Zoals ook het woord puriteins uit z'n theologische basis is gescheurd en nu gebruikt word voor behoudend/zucht naar oorspronkelijkheid.

En die oorspronkelijkheid, dat doet mij dan wel weer wat. Ook dat weer opgezocht in de etymologiebank op aanraden van dezelfde Jacques om mijn huiswerk beter te doen: via oorspronkelijk naar geniaal (buitengewoon begaafd)

 

Philippa e.a. (2003-2009) Etymologisch Woordenboek van het Nederlands

genie 1 zn. ‘die zeer begaafd is; vernuft’ Nnl. genie ‘vernuft, talent’ [1732; WNT], ‘geniaal persoon’ in hoe men my als een genie zoude behandelen [1785; WNT verbieden].

Ontleend aan Frans génie ‘begaafd persoon’ [1686; Rey], eerder al ‘talent, vernuft’ [voor 1674; Rey] en ‘eigenschappen (van iets of iemand)’ [1532] < Latijn genius ‘beschermgeest’, en daarom ook ‘persoonlijke eigenschappen, karakter, vernuft’, afgeleid van genus (genitief generis) ‘geslacht, voortbrenging’, bij gignere ‘voortbrengen, verwekken’, en verwant met ? kunne en ? kind.

 

Tot zover. Dit is al erg genoeg. Ik ben al trots op u als u het helemaal gelezen hebt, laat staan het allemaal begrijpt. Ik namelijk niet.

Kortom: het woord gen als zijnde de oorsprong (lees: kleinste deel) van de mens was er natuurlijk veel later en hoogstwaarschijnlijk afgeleid van de bovengenoemde woorden, die echter allen te maken hebben met diezelfde oorsprong, verwekken en buitengewoon talent. Vandaar mijn associatie met oorspronkelijkheid. Volgt U het nog, ik al bijna niet meer.

Daar gaan we weer..... nogmaals bedankt, Jacques, ik had toch al niets te doen, hahaha! Hoe ver kan je afdwalen van een woord als ceramique.

 

Donderdag, 05-01-2017

 

Januari is altijd een dure maand. De wet van het Chagrijn (beter bekend als Murphy's Law) wil dan dus ook altijd dat u en mij de vreselijkste dingen overkomen. Als er iets verkeerd kan gaan, dan gaat het ook verkeerd, vooral als het eigenlijk niet moet. Verkeerd in de zin van financieel, natuurlijk, menselijke ellende laten we buiten dit geschrijf. Vandaag in ieder geval.

Maar inderdaad, ik deed mijn computer aan vanmorgen, zag een klein flitsje van het controlelampje en daarna niets meer. Duidelijk een zekering, althans dat zei mijn lekenverstand. Met als gevolg dat ik nu dit zit te typen op een heel oude Siemens computer. Zo traag als dikke stront, zeggen ze hier. Terwijl ik toch al een krappe maand heb vanwege de belasting. Maar omdat ik meestal de zaken die ik in dit dagboek beweer wel even nakijk (hoera voor het internet, alweer) en ook nog een geweten heb dat meeleest, stuitte ik ook hier weer op geschiedvervalsing. Je staat er van te kijken hoe snel iets een eigen leven gaat leiden en verandert qua inhoud.

Murphy (een ruimtevaartingenieur) schijnt volgens zijn bloedeigen zoon gezegd te hebben: "if there's more than one way to do a job and one of those ways will end in disaster, then somebody will do it that way". En zo hebben wij de oorzakelijkheid buiten ons gelegd, ons o zo soepele bijgeloof voedend met de uitspraak: als er iets verkeerd kan gaan, gaat alles verkeerd. Maar dat is Murphy's Law helemaal niet, dat heet de Wet van het bedrog: als iets mis kan gaan, dan gaat het mis op het slechtst denkbare moment.

Maar door die verwisseling geven we bijna Murphy zelf de schuld van de ellende. En wat ik in de eerste alinea schreef, dat zei hij dus helemaal niet. De vertaling van wat hij wel zei, voor degenen die geen Engels/Amerikaans kennen: als er meer dan één manier is om een klus te klaren en één van die manieren zal eindigen in een ramp, dan zal er ook altijd iemand zijn die het op die manier doet. Mensenwerk, dus. Daar doelde de Ir. op, niet op magische krachten uit wie weet waar, die de pest aan goedwillende mensen hebben en ze dus met de vreselijkste plagen achtervolgen. Gewoon mensenwerk, zoals wij alle werk maar liever moeten bekijken. Mensenwerk, geen magische krachten, geen godenwellust, geen wrake, gewoon dom mensenwerk. Geen Calvijn van schuld en boete, geen “zie je wel, ik heb het toch gezegd” maar gewoon oorzaak en gevolg. Zoals ik ook niet in het toeval geloof, er is altijd een reden voor iets wat gebeurt. Dat wij die reden lang niet altijd kunnen onderkennen, laat staan waarnemen, is één van de oorzaken waar Murphy op doelde. Gewoon mensenwerk. En mensen maken nu eenmaal foutjes. En foutjes kunnen rampen veroorzaken. Dat heeft allang niets meer met mijn defecte computer te maken, die had gewoon zijn draaiuren er op zitten. En dan gaat ie dood. Net als wij als wij onze uren er op hebben zitten. Dat is pas slecht mensenwerk. Slecht godenwerk, eigenlijk.

 

Vrijdag, 06-01-2017

 

Hoera, mijn eigen computer is weer terug. Snel gedaan, nagekeken, twaalf check-uren gedraaid en hij doet het weer. Beter en stiller dan anders. Geluk bij een ongeluk, dus.

Ondertussen ook bij de weduwe langs geweest, plafonnière opgehangen, meegeholpen met spulletjes wegbrengen naar de inbreng. En gepraat uiteraard. Ze moet haar verhalen ook kwijt en ik weet als geen ander hoe leeg een huis is als je alleen achterblijft. Ook nog twee leuke mokken voor buuv en dochter buuv van haar meegekregen, samen met een soeppakket voor pompoensoep. Dochter buuv is gek op alles wat groente is, is ook een bewust-geen-vlees puber, iedereen blij, behalve uiteraard de weduwe. Ze heeft het zwaar maar ik ben blij dat ik haar een beetje helpen kan. Gelukkig zijn er nog wat meer mensen in haar omgeving waar ze op terug kan vallen, maar het begint al aardig op mantelzorg te lijken. Geeft niets, voor vrienden en buren, altijd. Maar niet omdat het zogenaamd moet van onze arrogante heersers in Den Haag. Maar omdat ik het zelf wil.

Over Den Haag gesproken: het door ons gekozen (en ook betaalde) residentiële volkje doet momenteel z'n uiterste best er nog zoveel mogelijk impopulaire maatregelen zo stiekem mogelijk door te douwen voor de verkiezingen (daar komen wij volgend jaar pas achter) en dan maar afwachten wat het politieke jaar ons brengt. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat het verkiezingen worden die ons nog lang zullen heugen.

Het toch wel enge nationaalsocialisme begint namelijk weer de kop op te steken, gevolgd door de overtreffende trap daarvan, het fascisme. Populistische politici buitelen over elkaar heen in hun pogingen nieuwe partijen van de grond te tillen, waar ik ze overigens maar weinig kans voor geef. Van Links naar Rechts, van Allochtoon naar Autochtoon, van Sloebers naar Patsers, allen willen gehoord worden en het liefst hun zin doorgevoerd krijgen.

Plaats voor de helikopterview is er momenteel totaal niet, het vertrouwen in de politici is daarvoor veel te ver gedaald en verder is het politieke leven zo gecompliceerd geworden dat niemand dat plaatje van bovenaf nog kan begrijpen.

Door het internet is er, denk ik wel eens, veel te veel informatie ineens over nietsvermoedende burgers uitgestort, zodat het volk te snel heeft doorgekregen hoezeer ze bedrogen zijn, de afgelopen honderden jaren. Het feodale tijdperk heeft alleen haar naam maar veranderd, de intrinsieke bedoelingen nog steeds niet. Tegenwoordig heet het neoliberaal, maar in feite is het gewoon het ouderwetse kapitalisme, de nageboorte van dat zelfde feodalisme.

Baronnen werden staalbaronnen, graven werden ondernemers, de nieuwe edellieden zijn de miljardairs, alleen de, door zichzelf uitgeroepen, koningen zijn voorlopig nog gebleven. Evenals de afspraken van de rijksten der Aarde om ook maar de rijksten te blijven. En ondertussen vermoorden Moslims elkaar uit naam van hun religie (alsof een religie daarvoor bedoeld is), sterven kinderen de hongerdood, verkankeren hele dorpen in Afrika vanwege milieuvervuiling en vissen de Japanners de oceanen walvisvrij. Maar ook in ons al lang niet meer brave Nederlandje wordt Moeder Aarde verkracht, ook ik breng mijn computer naar de maker omdat ik niet meer zonder kan. Pretendeer ik. Zelfs onze onovertroffen Wadden zijn inmiddels bijna garnaalvrij. Leeggevist door graaierige multinationals. Hollandse garanalen zijn heel duur!

Het leed is te groot om je er nog wat van aan te trekken, zoveel kan een mens emotioneel niet behappen. Ik ben gewoon maar een klein beetje blij met mijn zelfgeredde stukjes natuur rondom Daarle, gecrowdfund door de Stichting Groeiend verzet waaraan ik ook meegedaan heb met een drie-en-twintigtal vierkante meters. Grootgrondbezitter, jawel! Een patser, dus!

 

Zaterdag, 07-01-2017

 

Gisteren gelezen in de Krant der Kranten, de Telegraaf, speciaal samengesteld voor “den fouten Nederlander”: Geert Wilders als een kind zo blij: 2 vrouwen op de kieslijst. Op plek twee (op 1 staat hijzelf, uiteraard) van de kandidatenlijst staat een getrouwe van het eerste uur: zorgwoordvoerder Fleur Agema. De derde plek is verrassend voor de 30-jarige Vicky Maeijer, momenteel nog Europarlementariër voor de partij en al vanaf haar achttiende aan de partij verbonden. De rest van de kandidaten krijgt vandaag te horen op welke plek ze staan. Wilders zegt na een selectieprocedure van een jaar een ’prachtige lijst’ te hebben samengesteld.

Wat mij op Facebook de volgende reactie ontlokte: Zo zie je maar weer: er is geen pot zo scheef (en deze is wel heel scheef) of er past nog wel een deksel op. Wat zeg ik, twee zelfs! Arme meisjes, vanaf nu voor het leven getekend. Maar eigenlijk moet ie er nog eentje bijnemen gezien de naam van hun beroemde voorgangster: Eva Anna Paula Braun, dus een Eva, een Anna en een Paula. (iedere gelijkenis met bestaande personen zijn zuiver toeval) En jammer dat Geertje geen Moslim is, anders kon hij met alle drie trouwen vlak voor zijn dood.

De verloedering van ons arme, intelligente Nederlandje heeft definitief ingezet. Met name door de speciaal door Vunzig Rechts opgerichte PVV (gefundeerd door de Joodse Lobby in Nederland) om de laagopgeleide kiezer met populistische leuzen en platvloers taalgebruik uit het linkse blok te halen, hetgeen dus uitstekend gelukt is. En nee, daar heb ik geen bewijzen voor, maar ik kom zelf uit de politiek, ik weet hoe het werkt.

Welaan, die PVV zal de grootste partij van Nederland worden met een verzameld IQ van de kleinste partij. Regeren zit er niet in, maar dat was uiteraard de bedoeling ook niet. Als de minder- en nauwelijksgeschoolde linkse kiezers zich maar onder de PVV-vlag zouden scharen.

Het gescheld in de Tweede Kamer zal zijn weerga niet kennen, de Marokkaanse voorzitter, Khadija Arib, zal geen orde meer kunnen houden, over en weer zullen de schoenen door de Kamer vliegen onder haar radeloos hamergeklop. Ik verheug me nu al. En samen met mij een groot aantal echte anarchisten, die dit allemaal met nauwelijks verholen enthousiasme zullen aanschouwen. Ik ken er nog wel een paar, ik zal ze in de gaten houden. En toejuichen, uiteraard.

Er was vroeger een korte, mooie film waarin Ramses Shaffy als Manuel, een dichter, singer/songwriter zeggen we tegenwoordig, de hele boel overhoop haalt nadat hij zich op slinkse wijze heeft ingenesteld in een burgerlijk, braaf gezin. De verloedering van de Swieps, heette die film. Een werkelijk fantastisch gebeuren, hooguit geëvenaard door het boek van Kafka: Het proces. (Der Process: titel naar Kafka's eigen spelling, Der Prozess in de huidige Duitse spelling). De afbraak van het huis van de Swieps is tevens het einde van de film. Laten we hopen dat malloten als Gekke Geertje “uit het zuien“en de gasten van de Turkse gastarbeiderspartij Denk ons democratisch huis overeind laten staan. Want, zoals eerder door een president der VS gesteld: de democratie is de beste van alle slechte staatsvormen. (Of was het Churchill, daar wil ik af wezen. Nee, ik ga het ook niet opzoeken. Ha! Dat doet U zelf maar.) En zeker beter dan de oligarchie waar Nederland momenteel onder zucht. Want als de rijksten aan de macht zijn, regeren de egoïsten, is democratie ver te zoeken en lijdt de rest van het volk. (Behalve die rijksten, natuurlijk)

 

PS

Het was Churchill.

 

Zondag, 08-01-2017

 

Gisteren zomaar een heuse sneeuwdag. Pantu in de sneeuw maakte duidelijk dat een wit hondje zelden wit is. Dat deed me denken aan een opdracht in het basisjaar van de Kunstacademie: we moesten een vlak van 20 x 20 vullen met vijfentwintig vlakjes wit van 4 x 4 cm van verschillende materialen en verschillende witte verfsoorten. En daarna van verschillende zwarten. Eenmaal gedaan was duidelijk te zien dat dat wat optisch wit lijkt, bijna nooit wit is. De eindconclusie, via een groot aantal wegen, dat wel, was dan ook dat zwart en wit geen kleuren waren maar optelsommen van kleuren. Meng je het rood-, geel- en blauwgekleurde licht dan krijg je wit, meng je dezelfde kleuren verf, krijg je zwart.

Alle andere kleuren daar tussenin kun je samenstellen en daarvoor moesten we dan ook een kleurencirkel maken van de kleuren rood, geel en blauw van onze keus. Ons palet, zeg maar. Zo noemen we de voorkeurskleuren van iemand. Heel beroemd is de kleurencirkel van Itten, zijnde de meest zuivere in de zin van rood, geel en blauw. (Dat is overigens later weer gecorrigeerd maar dat voert te ver om hier allemaal uit te gaan leggen)

Die simpele oefening heeft later erg veel impact gehad op mijn werken. Per schilderij stel ik nu mijn palet samen om te komen tot een zo sterk mogelijke overdracht van dat, wat ik probeer te vertellen met kleur en vorm. Zoals componisten verschillende soorten toonladders gebruiken om het effect zo sterk mogelijk te maken. Want de kleur rood bijv. is niet alleen liefde/passie maar ook haat. De uiteindelijke filosofie is natuurlijk dan ook: zonder wit geen zwart, zonder rood geen groen, zonder dood geen leven. Oftewel heel simpel: niets bestaat zonder zijn tegenpool. Dit gezegd hebbende geloof ik het wel voor de komende Zondag, krijg straks koffie- en atelierbezoek. Dat vind ik nog altijd spannend.

 

Maandag. 09-01-2017

 

Het koffie- en atelierbezoek (Jacques) achter de rug, het was zeer onderhoudend en aangenaam. Mede doordat het bezoek een heerlijke pure chocoladereep had meegenomen. Een duidelijke zielsverwant (niet, of eigenlijk ook vanwege de chocolade), en misschien moet je dat ook wel een beetje zijn als je een dagboek mooi vindt van iemand anders. Ook daar zullen de archetypes hun werk wel doen.

Maar het was fijn om dingen te kunnen vertellen, wederzijds neem ik aan, zonder dat je uit moet kijken wat je zegt. Zonder altijd maar behoedzaam te hoeven zijn, zonder aldoor maar het gevoel te hebben dat je op eieren loopt. Want dat was nu helemaal niet nodig.

Meestal moet ik dat namelijk wel. Want meer en meer dringt tot me door dat ik met mijn hersens toch wel iets ongewoons, iets heel bijzonders heb gedaan in dit korte bestaantje, vergeleken met andere mensen.

De schommel/autoband wees natuurlijk al wel in die richting, maar dat het toch nog zo lang heeft moeten duren voordat ik zelf inzag hoe en wat en waarom, dat is toch eigenlijk zonde van de tijd. Misschien dat D'66, onze toch wel iets te rechtse studentenverzamelclub daar iets aan kan doen, zodat elk veelbelovend kind ook echt de kans krijgt om dat talent uit te bouwen, dan wel te (laten) polijsten.

Maar ja, dan zullen ze toch wel iets minder neoliberaal moeten worden, want dat gedachtengoed stinkt veel te hard naar kapitalisme en elitair denken (zoals ik al eerder meldde).

Maar het gevoel dat je niet de enige bent op deze wereld die in een bepaalde richting denkt, hoe die koers dan ook maar is, is toch wel erg prettig. Met een afspraak om een keertje bij mij te komen eten hebben we afscheid genomen, want koken voor anderen vind ik ook nog steeds erg fijn. Je kunt mij geen groter plezier doen dan je bord schoon leeg willen schrapen omdat het zo lekker was. Dan hoef ik zelf eigenlijk al niet meer te eten, daar komt dan het oude spreekwoord van stal: een bron is nooit voor hem die haar gevonden heeft. Want de vinder krijgt meestentijds een andere beloning. Om maar es een archaïsche term als meestentijds te gebruiken. Maar dat is toegestaan, toch, bij zo'n oud, mooi gezegde!

 

Dinsdag, 10-01-2017

 

Met mijn bezoek van zondag heb ik het ook gehad over hoe je vijanden moet verslaan met eigen wapens. Niet met dezelfde woorden, dat niet, maar het kwam er wel op neer. En één van die vijanden is het stugge, starre Calvinisme van de streng-gelovigen in sommige streken van Nederland. Waar je, als je je niet aanpast aan de daar geldende norm, met pek en veren (bij wijze van spreken) door het dorp wordt gejaagd, dan wel achter op de strontkar te kakken wordt gezet. Want boeten zal je als je je niet gedraagt zoals zij dat willen.

Gek genoeg zijn dezelfde eisen ook aanwezig in het zogenaamd verlichte neoliberale kamp. Waarmee de helft van hun benaming al volledig wordt ontkent. Als je je niet indekt, niet slijmt bij de baas, niet de huidige huisje-boompje-beestje norm wil volgen, niet jezelf wil verschansen in je Vinex-wijk en vooral, vooral geen financieel risico wil lopen omdat je, als je arm bent, volledig verbannen wordt uit deze (hun!) maatschappij, dan zal je niet beloond worden, geen promotie maken, geen carrière kunnen maken.

Dus hoezo, liberaal! Slaaf van de miljardairs, zal je bedoelen. Die, onder aanvoering van hun stroman in de Tweede Kamer en – helaas - momenteel zelfs als Minister-president, hun status quo proberen te beschermen omdat ze doodsbenauwd zijn. Om hun niet bestaande geluk te moeten opofferen aan het woord solidair. Of, nog viezer, sociaal. Wat, onder kapitalisten, de ergste woorden zo ongeveer zijn die je kunt uitspreken, laat staan die begrippen praktiseren.

Om terug te komen op de wapens: die kapitalisten kunnen we natuurlijk alleen maar bestrijden met een villa-storm, een hedendaagse variant op de beeldenstorm van 1566, de religieuze afrekening tussen protestanten en katholieken. En dat komt er ooit nog wel eens van, die villastorm.

En die starre religieuzen uit de “Bilblebelt” halen meestal hun eigen wapens wel binnenboord, daar hoef ik niets aan te doen. Zoals in 1972 toen ze massaal het album Sail Away van Randy Newman kochten omdat daar een song in stond getiteld: God's Song. Zonder ook maar enig besef te hebben van het cynisme waarvan dit fantastische lied druipt, dachten ze een soort psalm aan te schaffen. Uiteindelijk heeft dit onvolprezen lied meer mensen hun kerk uitgejaagd dan menig antichrist had kunnen doen.

Zo besloot ik, als wapen, sonnetten te gaan schrijven, een in Calvinisme geboren dichtvorm met behoorlijk strakke versvorm waar heel gemakkelijk psalmen uit te destilleren waren. En natuurlijk zal je bij mij het ook aanwezige cynisme behoren te proeven en zo niet, dan hou je er toch nog een mooi gedicht aan over. En toegevend aan mijn basisredenatie dat niets bestaat zonder zijn tegenpool volgt nu het

 

ANTI SONNET-SONNET

 

Ik zou U graag verblijden met een weergaloos sonnet A

Gezet op juiste versvoet en in numeriek akkoord B

Gesproken in gedragen en calvinistisch woord B

Groots & meeslepend, helaas, ik vraag belet A

 

Want het sonnet, bijna ondragelijk te woord gezet A

Is te vijandig, de vrije geest vermoord B

Anarchie tussen de regels maar al te graag gesmoord B

Om waardig voertuig van 't gevoel te zijn A

 

Maar toch heeft Lucebert, tezamen met kornuiten C

Geen gelijk want grenzen zijn gemaakt om af te schermen D

Het kaf van 't koren zeer bewust te scheiden E

De elitaire geest wellustig te verblijden E

Met eigen koninkrijk want vrije literaire termen D

Zijn enkel goed voor vele, vals verdiende duiten C

 

Via het er achter staande rijmschema kunt u zien dat ik ook in het sonnet nog wel graag een beetje tegendraads wil zijn, maar gelukkig wordt dat oogluikend toegestaan.

 

Woensdag, 11-01-2017

 

Nog even voor de duidelijkheid: de datum boven het dagelijkse dagboekstukje duidt op het tijdstip van schrijven 's morgens heel vroeg. Dat ik daarmee wel es een beetje smokkel, gaat u natuurlijk niets aan. Maar de datum woensdag 11-01 gaat dus over dinsdag, had dus eigenlijk dinsdagavond 10-01 geschreven moeten worden als terugblik, als dagoverdenking zo u wilt. Dat u het maar even weet. En dus niet over woensdag overdag. Want dat moet nog komen als ik dit schrijf.

Verwarrend? Welnee! En het maakt gelukkig voor de inhoud van de stukjes niet uit, tenminste bijna nooit. Wanneer wel?

Ziehier, over toeval: Rik uit België had gistermorgen (dinsdag dus, U leest dit op woensdag) bedacht dat je van al mijn stukjes bijna muziektekst zou kunnen schrijven (wat natuurlijk een enorm compliment is), hij opent mijn dagboek over maandag op dinsdagmorgen (dat leest hij altijd in de trein als hij naar zijn werk gaat) en hij ziet een sonnet. Surprise! (Let wel: ik had het dus al geschreven voordat hij het bedacht!).

Wat bij mij natuurlijk weer een reactie over het al dan niet bestaan van toeval ontlokte. Ik kon het niet laten, wil altijd graag scoren na een mooie voorzet. Hij is er nog niet van overtuigd, namelijk, dat het niet bestaat. Ik moet dus beter mijn best doen, nog veel duidelijker zeggen dat er hooguit dingen zijn die we niet begrijpen, ook op geestelijk communicatief niveau, maar dat het verleden en de toekomst subjectieve waarden zijn die alleen maar schijnbaar bestaan.

Dat hoef je niet te geloven, het is te bewijzen. Ev'rything (!) is in the eye of the beholder. Al het kwaad in de wereld kun je ophangen aan het feit dat we het verleden en de toekomst vaste waardes meegeven.

In een poging een gemeenschappelijk item te creëren, iets waar we gelijkelijk over kunnen discussiëren. Dat die gemeenschappelijke waarde niet bestaat, uw toekomst (laat staan uw verleden) is toch echt een totaal andere dan de mijne, dat ontkennen we liever.

Even een voorbeeld: verzekeringsmaatschappijen hebben liever dat u een beetje bang bent voor een zogenaamde gezamenlijke toekomst, want dan sluit u vervolgens graag een verzekering bij ze af om die door hen gecreëerde angst het hoofd te bieden. De angst, niet die toekomst zelf( ! ). Zodoende blijft u geïndoctrineerd worden middels reclames, slogans en wat dies meer zij om toch maar te blijven geloven in die onbezorgde toekomst. Die niet bestaat en die zij u natuurlijk totaal niet kunnen garanderen. Zij zijn alleen maar uit op uw geld via uw vrees, heus niet met uw geluk als oogmerk, echt niet. Met als gevolg dat u zonder die door u gedoneerde Eurootjes een beetje minder geluk/geld bezit waardoor hun misleiding een self-fulfilling prophecy wordt. Duidelijk?

Pecunia non olet! Geld stinkt niet. Nee, nee, dat zal wel niet. Het meurt bijna crimineel naar misleiding! Waar u intrapt omdat u hardnekkig in die toekomst blijft geloven.

Maar als u zich verzet wordt U een paria zonder verzekering. In dat geval kunt u dan altijd nog kunstenaar worden. Of dagboekstukjesschrijver. Die geen premies betaalt voor zelden uitbetalende verzekeringen. Wie het laatst lacht, lacht het best... da's beslist geen toeval.

 

Donderdag, 12-01-2017

 

Vandaag stormy weather. Behalve één van de mooiste bluesy jazznummers uit de muziekgeschiedenis (er is zelfs een film naar gemaakt en niet andersom!) is het ook een forse reden voor mij, me niet zo happy te voelen. Ik ben erg gemakkelijk te beïnvloeden door meteorologische verschijnselen van negatieve aard. Of dat nu buien zijn, lagedrukgebieden, sneeuwstormen, wat je maar kan bedenken.

Trouwens, die gemakkelijke beïnvloeding geldt ook de andere kant op. Bij het eerste het beste zonnestraaltje fleur ik weer helemaal op, ga 's morgens heel vroeg met het hondje wandelen, korte tripjes maken naar de dijk om “de see te sien”, even naar een vliegveld (Eelde of Oostwold, EHGG of EHOW), kortom, alles wat ik een beetje leuk vind. En nu ik er een beetje goed over nadenk, ik ben sowieso erg snel te beïnvloeden. Door muziek, ook toen ik nog zelf meespeelde, door geliefden, door zielsverwanten, het houdt niet op.

En daarnaast ben ik ook nog eens zeer ambivalent, kan moeilijk tot besluiten komen totdat ik iets zo goed mogelijk heb uitgezocht. En dan word ik juist erg stellig in mijn beweringen. En terecht, want ik heb het uitgezocht.

Iemand schonk mij een keer een koelkastmagneet-tegeltje met de tekst: “iedereen heeft recht op mijn mening”. Het was bedoeld als pesterij, maar dat vatte ik helemaal niet zo op. Ik vond het wel amusant en ook een beetje vleiend, maar de enige die er om kon lachen was ik zelf. Daar kwam die arrogantie natuurlijk gelijk weer om de hoek kijken. Maar vandaag zit ik er maar mooi mee. Met die depressie, hè, daar had ik het over.

Zou gaan schilderen, Brussel wacht op z'n voltooiing, maar kon de juiste sfeer niet vinden om aan het werk te gaan. Wel heb ik wat boodschappen gedaan en medicijnen gehaald voor W. (die nog steeds erg moeizaam opereert).

En vandaag, straks om 10.00 uur, ijs en weder dienende, komt Alice “la chatte civilisée....” brengen om de lijst wit te schilderen. Ze hebben de goeie plek in het huis gevonden en het werk komt nu op een witte muur te hangen. Met een witte lijst, dat vind ik zelf ook altijd erg mooi. Als dat goed afloopt, kan ik weer een hoofdstuk afsluiten, want zo voelt dat voor mij. Schilderij op de spijker, nieuwe uitdaging. Wachten op de volgende muze.

PS Die tussenhaakjes-termen voor de vliegvelden betekenen het volgende: E is voor Europa, H voor Holland (U had het vast al geraden), GG voor GroninGen en OW voor OostWold. Mag U raden hoe Schiphol heet. Nee, niet EHSH, en ook niet EHAD. Ik houd van verkeerde benen. Om U op te zetten, bedoel ik natuurlijk.

PPS Voor Stormy Weather: https://www.youtube.com/watch?v=u4JTE76Xnp0 van Billie Holiday!

PPPS EHAM!

 

Vrijdag, 13-01-2017

 

Het schrijven van dagboekstukjes is gevaarlijk. Hoezo? hoor ik U denken. Wel, door z'n vorm en door z'n inhoud is er een grote beperking. Als ik hier wat beweer moet dat kort en bondig en dan zullen er ongetwijfeld wel stapjes in mijn hersens genomen zijn die toch niet in de tekst komen. Ik lees de stukken dan ook verscheidene malen weer over en over. En dan nog lees ik vaak over fouten heen, fouten die ik als eigenwijs mens uiteraard niet onderken, die ook niet tot me doordringen zelfs al lees ik ze dertig keer.

Zoals bijvoorbeeld "verscheidene malen weer over en over". Wat natuurlijk een fantastische tautologie is. En zeg eens eerlijk, had U het gezien? Ik pas de derde keer dat ik het las.

Of ik onderken de fouten wel maar besluit dan toch maar om ze te laten staan. Zodat ik ze, twee dagen later, toch weer moet corrigeren omdat het in mijn achterhoofd blijft knagen en ik er 's morgens vroeg mee wakker word. Druk, druk, druk.... Gelukkig heb ik onder mijn lezers ook iemand die zich niet te beroerd voelt de dagboekstukjes op taal- en stijlfouten te controleren en dat ook aan mij door te geven per kerende internetpost. Heerlijk, waarvoor dank. Een goede maaltijd is zeer zeker uw deel. Minimaal. Nee, niet een mini-maal, meer iets uitgebreider had ik in gedachten (flauw!). We hebben nog contact daarover, beloofd is beloofd!

Maar inmiddels ben ik bijna aan het eind van de tweede maand van het dagboek, wie had dat gedacht. Ik niet, zeker weten. Huiverig als ik ben om te denken, dat ik zoiets als een dagboek schrijven wel zou kunnen, bedenk ik me zeker tienmaal voor ik er ook echt aan begin. En dan zal dit dus wel de elfde, misschien zelfs twaalfde maal zijn, want het staat er toch heus: Vrijdag, 13-01 Jawel: vrijdag de dertiende!

En wat die fouten betreft: heb ik er een gemist, of mijn onvolprezen corrector misschien, duid het mij (of hem) niet al te zeer euvel. Wij pleiten schuldig! Mea culpa, mea maxima culpa!

(die uitdrukking, euvel duiden, heb ik al jaren ergens in willen gebruiken, zo zie je maar weer waar zo'n dagboek goed voor is)

Groet.

 

Zaterdag, 14-01-2017

 

Gisteren op pad geweest om een lange jas te veroveren, Tweedehands, uiteraard. Figuren als ik horen niet in uiterst nette jassen door het straatbeeld te flaneren.

Nu hebben we gelukkig in Groningen wel een aantal tweedehandszaken waar ik hoogstwaarschijnlijk wel terecht kan, zaken ontstaan uit de tijd van de banenpool. U weet wel, het streven om moeilijk plaatsbare mensen toch aan een baan te helpen. Hetgeen natuurlijk een faliekante mislukking bleek te zijn, moeilijk plaatsbaren zijn niet voor niets moeilijk plaatsbaar. Door ziekte, geest, onwil of juist intelligentie zijn sommigen van ons niet echt geschikt, of echt niet geschikt, dat kan ook, om mee te sjokken in de tredmolen van de, door bovenaf geleide, maatschappij. Die vereist namelijk een bepaalde overgave aan de door het kapitalisme opgelegde eisen. En sommigen kunnen dat nu eenmaal niet, of willen dat gewoon niet.

Die laatste groep is natuurlijk lastig. Dat zijn de echte provo's, de barricadenbeklimmers, de anarchisten. En niet te vergeten: de kunstenaars natuurlijk. Dat die daarvoor een prijs moeten betalen is evident. Terwijl juist de door hen bekritiseerde maatschappij op deze manier het kind met het badwater weg dreigt te gooien. De best aangepasten krijgen immers de beste banen maar de vraag is of de best aangepasten ook de slimsten zijn. Laat staan de meest wijzen. Ik ben bang van niet.

Een illustratie daarvoor is het feit dat als iemand iets beter weet (en hij/zij weet het écht beter) dat er dan een negatief in plaats van een positief etiket opgeplakt wordt, namelijk dat hij/zij dan een “betweter” is. Terwijl degenen die hem/haar zo noemen geen flauw benul hebben, wat er zich in het hoofd van de betreffende betweter afspeelt. Daar zijn ze immers domweg niet toe in staat.

Maar door de kracht van de massaliteit lijken ze gelijk te hebben in het bewaken van hun schijnbare voorspoed, ze vergeten echter dat diezelfde massaliteit hen vroeger aan de straatkant plaatste met geheven rechterarm. Heil, houzee! Jawel. De stupiditeit regeert, populisten worden verafgood en oplossingen worden niet of nauwelijks aangedragen. De Aarde kreunt onder de verkrachtingen door de mensheid, maar bijna niemand luistert.

En ook ik rijd nog steeds mijn autootje, al probeer ik dat steeds bewuster te doen. Maar ik ben bang dat het niet meer genoeg is. We zijn gewoon met veel te veel mensen. Minder, minder moet niet alleen gelden voor de Marokkanen (dank, Geertje W., voor je onnozelheid) maar voor de gehele mensheid. Maar dat wordt door Religie en Kapitaal, zoals eerder gemeld, heftig bestreden. Die zijn gebaat bij meer, meer en nog een beetje meer.

Ik vertel het toch nog maar weer eens ondanks de wetenschap dat het iets is wat sommigen niet graag horen, maar de feiten liegen er niet om.

Want ook ik ben zo'n betweter, zodat ik het wel moet vertellen. Hier sta ik, ik kan niet anders! (stiekem gejat van Luther, die dit tijdens zijn kruistocht tegen het katholicisme heeft gebruikt). Totdat de Aarde het probleem natuurlijk zelf oplost met enorme natuurrampen, klimaatschommelingen, niet te genezen ziektes, enzovoort, enzovoort. Maar dan zijn wij al veel te laat om de zaak nog te kunnen redden. Wie weet, over meerdere honderden jaren, zwerven er weer kleine groepen mensachtigen over de nagenoeg verwoeste wereld en kunnen weer van voren af aan beginnen. En dat in de wetenschap dat ze hoogstwaarschijnlijk weer dezelfde fouten zullen gaan maken. Want we zijn het contact met onze echte ziel verloren, we denken de wereld te kunnen regeren met onze hersens, economische spelregels bepalen de menselijkheid en massaal stormen we enthousiast onze ondergang tegemoet. En we zijn letterlijk zo doodsbenauwd geworden, dat we onze bejaarden niet eens meer rustig dood durven laten gaan omdat wij zelfs zijn gaan denken dat je bang voor de dood zou moeten zijn. Heil, houzee! Dat alles genoteerd op Zaterdag de Veertiende over Vrijdag de Dertiende. Over ongeluk gesproken!

 

Zondag, 15-01-2017

 

Die lange jas is er uiteindelijk toch nog gekomen. Sterker nog, mét een driekwart jas er ook nog bij. De driekwart voor 8 Euro, de lange voor 10. Prachtige jassen, schoon, heel, voering (dus lekker warm) en zo komt Jan Splinter door de winter, zeiden ze vroeger. Ik had buuv meegevraagd om op te passen dat ik niet als een malloot gekleed overstraat zou gaan, maar die kon helaas niet. Jammer, want ik kan altijd heerlijk met haar een beetje bekvechten. We hebben dat stadium bereikt dat we dat kunnen doen zonder elkaar gelijk de hersens in te moeten slaan. En dat is natuurlijk heel erg prettig. En leuk.

Maar na langdurige aarzeling ben ik toch maar alleen gegaan.

Twee zaken bezocht: de een heet Goud Goed, de andere Mamamini. De naam Mamamini zegt op zich genoeg maar de andere naam vereist enige uitleg voor niet-Groningers. Hier ter stede zeggen wij “goud” als we goed bedoelen. Da's ja goud, jong is een veelgehoorde en beroemde uitspraak. Waarmee we geen kwalitatief oordeel vellen maar onze goedkeuring over een actie uiten.

Voor de kwalitatieve instemming hebben Groningers een zeer bijzondere oplossing, taalkundig gezien. Wij zeggen dan: “'t Kon minder” en minder is dan in de betekenis van slechter. Dus als een Grunneger dat tegen u zegt, beschouw het als een groot compliment, u heeft het fantastisch gedaan in zijn ogen. En “Goud Goed” betekent dus gewoon “Goed Goed” maar dat klinkt natuurlijk voor geen meter.

Ik ben jaloers op de creatieve geest die toentertijd deze naam heeft bedacht, alhoewel ik zelf ook wel van dit soort wapenfeiten ken. Het personeels- en nieuwsblaadje van de Milieuvereniging Groningen heette (of heet, daar wil ik afwezen) “Schoonschrift”, een naam waar ik persoonlijk toch wel heel trots op kan en mag zijn, want door mij hoogstpersoonlijk bedacht.

Terug naar de jassenwinkels. Ik heb dus maar gewoon aan andere klanten gevraagd of het kon, of ik niet voor aap liep met mijn potentiële aanschaf. In de ene winkel aan een jonge vrouw van pakweg drie- vierentwintig, in de andere aan een wat ouder echtpaar. Na instemming van alledrie dus twee jassen rijker voor achttien luttele Eurootjes! Van pure blijdschap omdat er ook wel eens iets gewoon goed kan gaan (goud ken goan, dus), 's avonds gedaan of ik niet hartstochtelijk mijn gewicht probeer te bewaken en een zak kroepoek soldaat gemaakt. Samen met Pantu, dat wel. Die vlogen de kroepoekjes om de oren zodat ze niet wist, waar ze het eerst moest beginnen. Dat was erg leuk en elk stukje wat zij op at kwam tenminste niet in mij terecht. En daarna zeer tevreden naar bed gegaan en uitstekend geslapen. 't Kon minder....

 

Maandag, 16-01-2017

 

Gisteren veel computerwerk gedaan, een website beheren is een hoop werk. En dan heb ik er nog drie ook. Eentje voor de poëzie en ander los schrijfwerk, eentje voor de schilderijen en eentje voor datgene wat U hier leest, m'n dagboek dus. Maar het is leuk om te doen, het geeft wel de voldoening dat er nu echt iets gebeurt op schrijfgebied. Want het is net als met schilderen, met alleen verf op een doek ben je er nog niet. Er moet afgelakt, gerubriceerd, op de website met een verhaaltje en dan moet het eindproduct ooit ook nog eens aan een spijker, ergens waar het doek thuishoort. Ook neem ik heel lang de tijd om, als het doek klaar is, het op een ezel te zetten waar ik het de hele tijd kan zien. Vooral als het in mijn hoofd nog niet af is. Ik wil namelijk erg graag weten wat ik zelf er op onbewust niveau ingestopt heb. Want uiteraard doe ik dat ook, net als iedereen die creatief bezig is. Het blijft een sublimatie van een intern proces, wat ik daar uit kan halen is boven water getild en daar ben ik altijd erg blij mee. Want al het onbewuste wat zich manifesteert is natuurlijk gelijk niet onderbewust meer, hooguit nog on(be)grijpbaar. Dan ontwaakt de terriër in mij pas echt. Want aangezien ik weet dat ik er wat in stop, zal het eruit, ook! Veel collega's van mij zijn daar huiverig voor, maar als je zoals ik, het therapeutische schilderen achter de rug hebt, volgt vanzelf het wetend schilderen. Dat levert natuurlijk ook een ander soort schilderijen op, wat minder impulsieve doeken, zeg maar. Opvallend is, dat de meest impulsieve doeken in eerste instantie altijd het mooist gevonden worden, later komt er een grotere waardering voor de meer “bedachte”, de wat meer geconstrueerde, laat ik ze zo maar noemen. Zoals ook sommige gedichten zomaar op het papier gekwakt kunnen worden en je andere verzen juist goed in elkaar moet zetten. Vooral de klassieke vormen als sonnetten kunnen niet zonder denk-, graaf-, spit- en verbeterwerk. Sommigen worden zelfs na jaren nog weer een klein beetje bijgeschaafd.

Verder heb ik vandaag mijn “verhandeling” teruggevonden, een observatie van het creatieve denkproces, geschreven ten tijde van de Academie St. Joost, later bewerkt in 1991. Zelfs Freud en Jung worden er bijgesleept, dus de komende tijd zal ik daar wel mee bezig zijn. T.z.t. komt die dan wel op de poëzie-site, daar heb ik ook ruimte voor bespiegelingen. En daar hoort zo'n verhandeling natuurlijk gewoon bij. Want het kent natuurlijk geen twijfel dat juist Kunst op Sublimatieniveau de spiegelende functie bezit. Kijk maar, er staat niet wat er staat. Nooit!

 

Dinsdag, 17-01-2017

 

Op zoek geweest naar Kees van der Hoef. Roemrucht figuur uit Groningen, ouwe rocker, bluesfiguur, schrijver, dichter die door half Groningen herkend wordt als hij over straat loopt. De reden van mijn zoektocht: Kees is de broer van Rita, uitbaatster van Literair Café AaBC, waar ik graag een fotootje van wil hebben voor dit dagboek. Van het Café, niet van de uitbaatster. Waar Kees trouwens medeoprichter van is, werd mij toch wel expliciet even duidelijk gemaakt. Daar is ie dus duidelijk nog erg trots op, op dat wapenfeit. Gelukkig heeft Kees nog wat opnames, die gaat ie voor mij opzoeken. Een klein flesje rum moet er dan wel afkunnen, zei een vriend van hem, die toevallig ook op bezoek was. En dat bezoek was wel handig want Kees is erg oud geworden. En doof. Gelukkig niet dement, dat zou ook jammer zijn van zo'n levendige geest. Ik heb gelijk toestemming gevraagd om wat foto's te mogen publiceren, dat mocht. Want je kunt wel foto's van het internet halen maar om die te publiceren heb ik, voor mijn eigen gevoel in ieder geval, toch altijd wel toestemming nodig. Zo zijn sommige mensen weer uit dit dagboek geschrapt omdat ze het niet prettig vonden hier in te staan. Dat is, even tussendoor, nog een heel werk om die mensen er weer uit te halen. Heb ik die toestemming niet dan gebruik ik vaak alleen de initialen of ik gebruik een gefingeerde naam. Historisch gezien kunt U dus niet zo heel veel met dit dagboek en mijn waarnemingen zijn, zoals eerder gesteld, natuurlijk uitsluitend mijn waarnemingen, dus subjectief en gekleurd door mijn verleden. Ik geef geen garanties, echt niet!

Verder was het een stralende winterdag, paar graadjes vorst 's nachts en veel zon overdag. Pantu is dolgelukkig met zulk weer en dan natuurlijk vooral als zij door de weilanden mag struinen, snuffelend aan alles wat haar in de weg komt, af een toe een lekkertje halen bij de baas als zij het nodig vindt om even te zien waar ik ben. Want al te ver weg van mij, dan raakt ze toch wel wat in paniek. En als ik dat dan zie en haar vervolgens even fluit, moet je haar zien rennen op die vreselijk korte pootjes. Fantastisch gezicht. Blij dat ze is als ze weer bij mij is! Geweldig, toch, zo'n hondje? Aanrader voor iedereen die af en toe wel een beetje genoeg heeft van dat domme gezwets van al die mensen. En jawel, daar doe ik best aan mee, op z'n tijd. Maar het blijft dom!

 

Woensdag, 18-01-2017

 

Al weer een prachtige winterdag gisteren. Zo komen we er natuurlijk wel mooi door. En toch kan ik niet wachten om m'n eerste merel weer te horen, 's morgens heel vroeg. Dat zal vast niet lang meer duren. Volgens officiële bronnen was vorig jaar (2016) de kampioen met z'n extreem vroege lente: 28 januari! Dat is over elf dagen al! We zullen het bijhouden. Hoort U er eerder eentje? Meld het mij met plaats en tijdstip en ik zal het voor U doorgeven.

Want dat vind ik ook wel erg leuk om te doen. Past ook wel een beetje bij mijn feitennieuwsgierigheid. Want feitjes zijn leuk maar natuurfeitjes het allerleukst! Ook tel ik tuinvogels, geef bijzonderheden door aan websites, luister vaak en veel naar natuurprogramma's, publiceer veel natuurfoto's bij verschillende groepen op Fb en vind de EO alleen maar te pruimen, als ze van die mooie natuurfilms uitzenden. Wat ze vaak en veel doen want voor hun is de natuur één grote ode aan hun schepper.

Mogen ze best van mij geloven zolang ze mij maar niet dwingen het ook te geloven. Want geloven, daar ben ik juist weer heel slecht in. Voor mij is Thomas de enige slimme discipel; eerst zien, dan pas geloven. En in een geschreven tekst mag je niet te vaak twee of meer keer hetzelfde woord of een vervoeging daarvan gebruiken, en dat geloof ik graag, maar ik zit inmiddels al op vier keer het woord geloven in drie zinnen. En nu zelfs vijf keer en één vervoeging in vier zinnen. Heerlijk, je moet het gezien hebben om het te kunnen...

Wetten en wetjes, het is altijd leuk om daar creatief mee om te gaan. Wat mij weer brengt bij de bewerking van mijn verhandeling die ik teruggevonden had. En die ik in 1991 had bijgewerkt tot z'n finale vorm.

Nou, dat blijkt toch niet z'n finale vorm te zijn. Het vereist heel wat bijschaafwerk en veel correcties.

Het blijkt dat de veertien, vijftien jaar zonder Kunst met een grote K zeker louterend hebben gewerkt, want nu ik het overlees om het te kunnen digitaliseren, kan ik veel beter de zinnen vinden binnen de door mij gebruikte logica, zodat de boodschap veel duidelijker en helderder wordt. Hoe minder misverstanden hoe beter, zeker als je het over dit soort kwetsbare zaken hebt. U hoort er vast nog wel eens iets van, op dit moment is het nog niet goed genoeg om het “den volcke” te kunnen tonen.

Maar het houdt me wel behoorlijk bezig en de tol betaal ik 's nachts als ik niet op de schouders kan slapen vanwege de bursitis door het typen. Een mooie, welgevormde typiste lijkt me dan ook wel wat, sprak hij lichtelijk seksistisch. En dan het liefst voor dag en nacht, sprak hij nog meer seksistisch. Ik moet er niet aan denken, sprak hij relativerend, weer terug op Aarde. Alhoewel, dan heb ik wel weer iemand om voor te kunnen koken en dat is toch wel erg leuk, sprak hij, alvast genietend.

Maar helaas.... de Française is uit beeld en die zie ik ook niet meer terugkomen. En typen kon ze vast ook niet zo goed, ja, met de Franse Slag waarschijnlijk. Soit!

En later op de middag nog met buuv en de hond de Hoornseplas gerond, koud maar mooi, erg gezellig en Pantu de tijd van haar leven.

 

Donderdag, 19-01-2017

 

Mijn natuurweetjesnieuwsgierigheid heeft mij, uiteraard zou ik haast willen zeggen, ook op het pad gebracht van Midas Dekkers. Ik heb een aantal boekjes van hem, die gebruik ik soms als avondvoer vlak voor het slapen gaan. Zo'n kort stukje amusement brengt mij gegarandeerd met een glimlach om de lippen naar dromenland.

Nou heb ik daar toch al nooit zo'n moeite mee, ik kan de doorwaakte nachten met getob op de vingers van 1 hand tellen, dus te klagen heb ik daarover totaal niet. Maar op de, met zoveel luchtigheid vermelde, ellende van Midas ben ik uiterst jaloers. Zijn beschrijvingen van de vele diereigenschappen, teruggebracht naar het menselijk niveau, kunnen alleen maar tot stand komen door een grote kennis van de onderwerpen die hij bespreekt. Hetgeen kan kloppen, hij heeft biologie gestudeerd.

Waarmee de man voor mij de onbetwiste kampioen van de korte stukjes proza is. Gelardeerd met humor zijn de korte stukjes tekst de rollades van de literatuur. Half om half, dan, hè! Want al zijn beschrijvingen uit het dierenrijk worden consequent teruggebracht tot menselijke proporties, hij vergelijkt de eigenschappen van zowel platwormen als kamelen, en alles daar tussen in, met de eigenschappen van de mens.

Dat wij er daarbij slecht af komen, dat begrijpt U. Het mooiste echter van zijn stukjes is de tussen de regels door te lezen verwondering waarmee deze man het leven beschouwt. Dat ken ik.

Ook ik kan elke keer weer vol verrukking staan kijken naar een roodborstje dat, tam als ze is, zich prachtig voor ons etaleert: “Kijk es hoe mooi ik ben....!” Eergisteren nog, op de wandeling rondom de Groningse Hoornseplas. En dan heb je het nog nooit horen zingen. Prachtig, wat mij betreft de nachtegaal der Lage Landen. Alhoewel die nachtegaal ook steeds vaker in Nederland gehoord wordt.

Mijn eerste nachtegaal stamt echter uit eind jaren zeventig toen ik met mijn toenmalige vriendin en twee “gewone” vrienden een boot op aanhanger ging wegbrengen naar het nog maar nauwelijks van de kolonels bevrijde Griekenland (1974). Wat op zich ook al weer een verhaal is. Na dwars door Oostenrijk geworsteld te hebben, onze trekauto was maar nauwelijks in staat de boot tegen de bergen op te slepen, moesten we vervolgens door, toen nog, Joegoslavië.

De aardbeving van Skopje was nog niet zo heel erg lang geleden (1963 toch al wel en ontluisterend om te zien wat zoiets aanricht) maar als je naar Griekenland moest dan kon je fysisch-geografisch gezien van boven naar beneden over een tweebaansweg die nog niet helemaal af was en door vrijwilligers (lees: gevangenen) werd aangelegd: de Autoput (vertaald: de snelweg). Een levensgevaarlijke onderneming en niet in de laatste plaats omdat, als je daar even niet uitkeek, de onderdelen van je auto geroofd werden door de lokale bevolking die zelf immers nog helemaal niets had.

Ik heb nergens meer autowrakken langs de kant van de weg zien liggen, karkassen eigenlijk want volkomen kaal geplunderd.

En tijdens de overnachting vlak bij een tankstation (dat was het veiligst), toen ik “op wacht” stond, hoorde ik die eerste nachtegaal. Die daar overigens veel voorkomt.

Over het geraas van al die vrachtwagens en andere toeristenauto's heen klaterde het lied van dit kleine onopvallende vogeltje en ik werd tot tranen geroerd, zoals wij schrijvers dat zo mooi kunnen zeggen. Dus dat hebben Midas en ik in ieder geval gemeen, zou je kunnen zeggen. Mocht U per ongeluk stijlovereenkomsten zien tussen zijn werk en het mijne, dan is dat geen toeval. Ik heb het geleerd van de Meester.

 

Vrijdag, 20-01-2017

 

Almost payday. Het is toch iedere keer fijn als het geld aan het eind van de maand op de bankrekening staat. Op de een of andere manier haal je dan toch weer vrijer adem. Dat is natuurlijk zeer alarmerend. Afhankelijk als wij geworden zijn van instituten die het geld voor ons (verplicht) bewaren zijn we nauwelijks meer in staat om zonder dit ruilmiddel te overleven.

Het gevaar schuilt er natuurlijk in dat een salaris en/of uitkering en/of pensioen verplicht op een bank overgemaakt moet worden. Als wij allen tegelijkertijd ons geld er weer af zouden halen op het moment dat het gestort wordt, klapt de hele zaak faliekant in elkaar. Hetgeen goed is om te onthouden, willen we ooit een keer van dit corrupte machtssysteem af. Maar dat kan natuurlijk alleen maar als er dan ook een alternatief is.

Een oplossing als de bitcoin is natuurlijk twee keer hetzelfde, dus geen oplossing. Het is dan ook de vraag of je binnen dit asociale systeem een oplossing moet zoeken, beter er buiten gezocht. En dan kom je tot de verbijsterende ontdekking dat daar geen ruimte meer voor is. Het komt er in de basis op neer dat vrijwel overal ter wereld grond als bezit gezien wordt waarvoor je, als je er gebruik van maakt, moet betalen aan de eigenaar van datzelfde stukje Aarde. Dus wie de meeste grond bezit is de baas. Wat economisch gezien logisch is, filosofisch is dat niet direct een uitgemaakte zaak. De mens kan natuurlijk helemaal geen aarde bezitten, hij is zelf immers een voortbrengsel van datgene wat wij de Aarde noemen.

Dat religies dat ontkennen zegt al genoeg, alleen de rijkste leden van de kerk werden ouderling. En ook de boeren, grondbezitters van het eerste uur, zijn over het algemeen zeer godvruchtig. Vandaar is het maar een heel klein stukje naar het Kapitalisme, jawel, nu even met een hoofdletter, want Mammon is de nieuwe God. Door de katholieken hoogstpersoonlijk uitgeroepen. Als het katholieke roofgoed te gelde zou worden gemaakt zou heel de wereld schatrijk zijn.

Uit Wikipedia: de Mammon is een afgod, bekend uit de Bijbel. Het woord mammon is Syrisch voor geld of rijkdom, waarbij vaak gold dat die rijkdom als een god vereerd werd. En dat is natuurlijk al heel lang zo. En ook het feodalisme steunde op het gegeven, dat de kasteelheer onderdanen had die voor zijn rijkdom moesten zorgen, alsof de ene mens meer kon zijn dan de ander. Er zijn nog heel wat landen die leven onder het juk van een van de overblijfselen van die tijd, inderdaad, de koninkrijken.

Nota bene gesteund door een groot deel van de koninkrijksbevolking die alleen maar denkt: we weten wat we aan deze kasteelheer hebben, je weet nooit wat je krijgt als je de huidige vervangt door iets anders. Je zal maar een Amerikaanse president krijgen, dan ben je als lijfeigene je leven toch ook niet zeker. En zo is het ook.

Want die Amerikanen met hun presidenten zijn natuurlijk afstammelingen van de uitvinders van het kapitalisme, wijzelf! De echte Amerikanen zijn doeltreffend over de kling gejaagd, een Indiaanse lijfeigene meer of minder deed er niet toe, de prairies zijn vakkundig ontdaan van bizons en wigwams, de squaws werden tot hoer gemaakt en de heilloze opmars van de hebzucht continueerde vrijwel zonder haperingen. De Amerikaanse Droom werd al snel een sociale nachtmerrie.

Die droom werd wel af en toe gestoord door een of meer individuen die de wetten van het systeem wat al te letterlijk namen en er persoonlijk toe overgingen hele volksstammen te vernietigen. Hitler, Stalin en Franco zijn enkelen van dit soort onmensen. Daar waren we toch ook niet echt blij mee. Wat wel verontrustend was, is het feit dat deze dictators dus door een heel volk niet gestopt konden worden.

Hetzelfde verschijnsel zal zich ook openbaren als wij onze nieuwe dictator omver proberen te werpen. Heil Mammon! Ik voorspel U: het zal niet lukken anders dan door een enorme natuurramp dan wel een wereldwijde krankzinnige oorlog waar echt helemaal niemand beter van wordt. De ratrace zal dus nog wel even voortduren, vrees ik.

Als illustratie een tekst die momenteel (januari, 2017) op het internet circuleert van de Dalai Lama: “Wat me het meest verbaast bij de westerse mens is, dat hij zijn gezondheid opoffert om veel geld te verdienen. Vervolgens offert hij dat geld weer op om zijn gezondheid te herstellen. Daarna is hij weer zo bezorgd over de toekomst dat hij niet geniet van het heden, met als gevolg dat hij niet in het heden maar ook niet in de toekomst leeft. Hij leeft alsof hij nooit zal sterven en sterft vervolgens terwijl hij nooit geleefd heeft.”

Dat velen dan maar in het verleden vluchten, is een voorspelbare reactie, kan ik daar als westerling aan toevoegen. Maar in tegenstelling tot de Dalai Lama verbaast mij dat al lang niet meer. Daar ben ik veel te cynisch voor geworden. En te bang dat er de volgende maand geen geld gestort wordt op mijn bankrekening.

 

Zaterdag, 21-01-2017

 

Gisteren het criminele verleden van de pioniers (!) in de VS onder de loep hebbende genomen, vond ik het dan wel van enige eerbied getuigen om in dat opzicht ook eens naar Australië te kijken. Per slot van rekening zijn wij, als ras, hoogstwaarschijnlijk ook daar geboren. Het schijnt dat ongeveer tegelijkertijd er op verscheidene plekken op deze aardbol de mensachtige is ontstaan. Zeker is Afrika, en bijna zeker Mongolië en ook in Australië zijn er aanwijzingen gevonden die kunnen duiden op een heel vroege menselijke soort. Terwijl er ook nog in Zuid-Amerika gezocht wordt naar vroege soorten. De Australische oorsprong is overigens niet te verwarren met de Lucy die in Afrika is gevonden, maar wel van de soort Australopithecus afarensis was. Het was een vrouwtje en ze noemden haar Lucy omdat er in het basiskamp vrijwel continu Lucy in the sky with diamonds van The Beatles werd gedraaid. Of dat laatste verhaal klopt, daar wil ik afwezen. Het schijnt een menselijke eigenschap te zijn om historische momenten te larderen met sappige details om het verhaal smeuïger te maken. (Dan liever de lucht in of Ook gij, Brutus of Mon dieu, mon dieu, ayez pitié de moi et de ce pauvre peuple) Ik heb zo mijn bedenkingen, mijn eigen neiging de zaken wat mooier te beschrijven in aanmerking genomen. Wat in ieder geval echt waar is, is dat de westerse wereld (in dit geval voornamelijk Engeland) haar criminelen naar Australië verscheept heeft, in ballingschap zeg maar, om zich daar opnieuw te vestigen. Daarover van het net geplukt: op 13 mei 1787 vertrokken de eerste elf schepen richting Australië met aan boord ca. 600 zeelieden en militairen en 568 mannelijke criminelen, 191 vrouwen en 13 kinderen. Einde quote. Ze schenen daar toen nogal last gehad te hebben van “vijandelijke” Aboriginals. Zoals de Indianen natuurlijk ook “vijandig” waren. De arrogantie van de westerse beschaving (wat wel een heel cynisch woord is in deze context, toch?) was ook in Australië duidelijk voelbaar (er werd wat afgemoord in die begintijd) en tot de dag van vandaag moet de oorspronkelijke bevolking nog steeds vechten voor haar bestaansrecht. De West-Europese blanken verdedigden hun schandalige gedrag met een verkeerde uitleg van Darwin, die toen overigens nog wel geboren moest worden, namelijk een vrije interpretatie van het recht van de sterkste en de rechterhand op hun bijbel, alsof het gods wil was die daar ten uitvoer werd gebracht. Dat hetzelfde ook in Zuid-Afrika is gebeurd, door Nederlanders, Belgen en franstalige hugenoten, daarover bestaat ook geen enkele twijfel. Ze heetten daar niet voor niets Boeren. Lekker volkje, wij! Een wereldwijd excuus is op zijn plaats, maar dat zal nog wel even duren. Kapitalisten en introspectie, dat vloekt met elkaar.

Over Lucy gesproken, de gelijknamige film met Morgan Freeman, die overigens géén wetenschapper is maar er wel zeer overtuigend eentje speelt, is een echte aanrader als U een beetje inzicht wil krijgen in de wetenschappelijke ontstaansgeschiedenis van de menselijk soort en de potentiële capaciteiten van het door mij altijd zo hoog aangeprezen menselijke brein. Het blijft wel gewoon een film, uiteraard! Maar met een goed glas erbij en een schaaltje borrelnootjes en de door mij afgelopen woensdag zo gewenste typiste, garandeer ik een mooie avond. Tenzij u gelooft dat de wereld nog maar 6000 jaar oud is, in 6 dagen geschapen (waarna er, terecht natuurlijk, een rustdag nodig was) en wij niet van een aapachtige afstammen. Dan kunt u maar beter niet kijken. Voor uw eigen gemoedsrust.

 

Zondag, 22-01-2017

 

Le Musée Belvédère, Oranjewoud.

 

It Oranjewâld/la forêt d'Oranges

 

Zaterdag met Wia naar een museum geweest. Ze moest eerst op ziekenbezoek in Heerenveen (Friesland) en toen ze daarvan terugkwam om een uur of twaalf (ik had even in de auto gewacht met een mooi muziekje) hebben we een vrij nieuw museum daar vlakbij in Oranjewoud bezocht. Oranjewoud heet Oranjewoud omdat onze koninklijke familie daar vroeger een buiten had aangeschaft: de Sickingastate. En daar dus vaak was. Nu is het er ook erg mooi dus een beetje logisch was dat ook wel. Als je je het toch permitteren kan.... Zodoende werd het bijna vanzelf Oranjewoud, zo gaat dat met dat soort volk. Als je je naam ergens aan kan geven is het van jou, toch? Daarom moeten vrouwen van oudsher hun eigen achternaam verloochenen en de naam van hun “bezitter” gaan dragen. Soms lijken dingen zo eenvoudig uit te leggen dat je je afvraagt waarom het allemaal nog steeds zo bestaat.

Het is maar goed dat ik geen vrouw ben, Aletta Jacobs was er niets bij geweest, totaal verbleekt. Voor degenen die dat niet weten: zij was één van de eerste feministen in Nederland en zéér strijdbaar.

Terug naar het museum: naast de Friese collectie hebben ze ook heel wat contemporaine Kunst. Niet verkeerd, zegt de Groninger in mij dan. Wel verkeerd, zei Wia. Die was na het afmattende bezoekje aan de zieke namelijk zo uitgeput dat we alleen het restaurant hebben geënterd voor mosterdsoep, koffie en een broodje kroket. Ook lekker en de cultuur loopt niet weg.

Dat is juist een van de prettige eigenschappen van Kunst, het blijft je bij, als het goed is. Maar ja, dan moet je het wel eerst gezien hebben. De volgende keer dus maar. De reis was prettig, mooi weertje en de winter had goed toegeslagen in het Friese land, de weilanden stonden half blank van de smeltsneeuw en de andere helft was bruin van de ganzen.

Daarna, toen ik dus wat vroeger dan gepland terug kwam, door het Stadspark gewandeld met buuv (die zou even met Pantu wandelen gedurende mijn afwezigheid, maar ja, ik was er al weer…). Het hondje wordt steeds socialer, en nu de baas nog.

Maar of dat laatste lukt, daar blijf ik zo mijn twijfels over houden. En denk er om, Stadspark moet in Groningen uitgesproken worden met de klemtoon op park! Dus eigenlijk: Stadspáárk! Rare jongens, die Mollebonen.

 

Maandag, 23-01-2017

 

 

Gisteren geëindigd met: rare jongens, die Mollebonen. Nu de uitleg!

 

Een molleboon staat in Nederland bekend als een typisch Groningse lekkernij. Een molleboon is een geroosterde paardenboon (een soort tuinboon). Het roosteren gebeurde op twee manieren:

A. De bonen werden geroosterd in een mol, een soort wok. En dat heeft dus niets met het blinde, onderaardse beestje te maken. Dat van oudsher een wok of wadjan werd gebruikt voor het maken van die mollebonen is niet zo vreemd, want waarschijnlijk kwam het recept uit voormalig Nederlands-Indië.

B. De bakker liet de bonen in de oven naast het brood meebakken. Dit is te vergelijken met het roosteren van pinda's.

 

De stadjers (inwoners van de stad Groningen, soms ook nog wel Stadjeders geheten) worden ook wel mollebonen genoemd. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de gewoonte om de zgn. 'keuzeheren' met behulp van bonen te kiezen. Jaarlijks moesten de vertegenwoordigers van de kluften (stadswijken) blindelings een boon uit een zakje halen. Wie een witte boon pakte, mocht dat jaar optreden als kiesman voor de leden van het stadsbestuur; een zwarte boon was een niet. Het Groninger Museum heeft nog enkele in aardewerk nagemaakte bonen. Bron: Wikipedia.

Het is altijd leuk om in ontstaansgeschiedenissen te duiken. Wat betekent een woord, waar komt het vandaan, dat zijn vragen die mij toch wel vaak bezig houden. Zo is mijn eigen naam uit het Grieks afkomstig (wordt daar overigens als Alechandros of ook wel Alechos (met een heel zachte ch) uitgesproken) en betekent beschermheer of afweerder der mannen. Met die laatste betekenis heb ik al heel lang geworsteld. Wordt ik nu verondersteld mannen te beschermen of juist vrouwen. Wie het weet mag het zeggen, duidelijk is dat ik, door mijn eigen androgyn zijn, mijzelf eerder als beschermer van vrouwen zal opwerpen, dan als beschermer van mannen. Wat volgens mij elke weldenkende man zou moeten doen, maar dat terzijde.

Het moge duidelijk zijn dat ik (ondanks mijn vele door onwetendheid ingegeven blunders naar het andere geslacht toe) niet tot het kamp der foute mannen behoor. Dat u het maar even weet. Maar ook niet tot het kamp der “echte” mannen. Wat dat dan ook maar mag wezen, een echte man. Vraag het maar aan uw eigen “nigger”, zij weet het wel. (John Lennon: woman is the nigger of the world)

 

Dinsdag, 24-01-2017

 

Door het schrijven van dit dagboek, waarin ik probeer zo'n beetje te verhalen wat er overdag de revue passeert in mijn drukke koppie, raak ik opnieuw geconfronteerd met een oud litteken van een gelukkig reeds lang voorbije pijn, die ik met een groot deel van de mannen deel.

Ik had het over het “kamp der foute mannen” en iedere keer als ik daar over denk, of als het ter sprake komt in een gesprek, of hoe dat ook maar in mijn leven verzeild raakt, dringt zich altijd deze ene gedachte consequent en zeer persistent naar voren: ja, ja, dat zal wel, mooi hoor, maar ze gaan er wel met de mooiste vrouwen vandoor. Dat ik met mooi alleen de buitenkant bedoel is evident. Over de binnenkant van vrouwen..... daarvoor heb ik aan een heel jaar dagboekafleveringen nog niet eens genoeg.

Bij arts, tandarts, ziekenhuis kijk ik wel eens een vrouwenblad in, die liggen daar ter inzage om jouw zo kostbare tijd een beetje te korten en te veraangenamen terwijl je wacht op de volgende jobstijding. En in de vrouwenverhaaltjes die ik daarin lees, komen altijd knappe, gebruinde, stoere macho's het leven van de schrijfsters overhoop halen. Nooit een iets te dikke (of juist een veel te magere) nerd, een te eigengereide, dus arme kunstenaar, een Jan Lul de arbeider...nee, knap, gebronsd, stoere kaaklijn en ogenschijnlijk bijna altijd bulkend van de centen, kortom, een foute man.

En de schrijfster/hoofdrolspeelster is dan bijna altijd een buitenwijkvrouw, een beetje in slaap gesukkeld door de daagse beslommeringen van 1 of 2 kinderen en een, toch wel, fijne baan met een best aardige baas, nog steeds een beetje mooi maar de zwaartekracht begint ook daar zijn tol te eisen. Dat mens (excusez le mot) raakt dan geheel in vuur en vlam bij de in haar getoonde belangstelling. Belangstelling die uitmondt in, u raadt het al.... ellende alom.

Vertel nou eens, dames, leg nou toch eens in jullie emancipatieblaadjes uit hoe het komt dat jullie, hoewel schermend met wapens als multitasking, gevoelscommunicatie e.d. daar toch altijd weer intrappen. De “gewone” mannen als wrakhout achterlatend, mannen die zich vervolgens terug gaan trekken in het plaatselijke café teneinde daar met hun medeslachtoffers boven biljart of kaarttafel gelijke ervaringen te delen. Okay, het is een beetje zwart-wit, maar toch....

En dan heb ik het echt niet over mijzelf, mijn verhaal is mijzelf voldoende bekend, dat kent zijn eigen tragedie.

Dit is puur observatie. En niet alleen van de huidige tijd, er is vroeger ook al erg veel over geschreven en geschilderd. “Der Mohr hat seine Schuldigkeit getan, der Mohr kann gehen” is niet voor niets een gevleugelde uitdrukking binnen deze context.

Pathos, empathie, hardvochtigheid, agressie: niets kan ons mannen meer helpen als laatste redmiddel. Alleen een goed glas bier met een portie bitterballen (die laatste is wel leuk in dit verband) kan redding brengen. En voor de nood de hoer om de hoek.

Dat die vrouwen dan als laatste redmiddel weer bij mannen als ik terechtkomen, om daar uit te proberen hoe ze nee moeten durven zeggen, ach, dat verhaal ken ik zo langzamerhand wel. Dat laten we er nu even buiten.

Even voor al die café-mannen: natuurlijk, dit is zwaar generaliserend, maar zeg nou zelf, hebt u dit soort dingen nou nooit es gedacht? Vast wel! En voor al die vrouwen die zich hier in herkennen (en zich er een beetje voor schamen): als u een huwelijk tussenbeens begint zal het daar ook eindigen. Want wie met het zwaard leeft zal door het zwaard sterven, zo spreekwoordt het en dat geldt dus ook voor de schede. Groet: Alechos (met een heel zachte ch).

 

 

Woensdag, 25-01-2017

 

Na de vorige heftige pagina's was ik wel even toe aan een rustige dag. En het zat mee: dinsdag, heiig, bewolkt, niet fijn. Toch er op uit geweest voor een ruitenwisserblad voor de achterruit van buuv d'r 20 jaar oude polootje, maar 's morgens eerst voor een troostgesprek naar Wia die het nog steeds erg moeilijk heeft. Het valt ook niet mee als je drie geestelijke wonden tegelijkertijd op die leeftijd (84) moet zien te overleven. Eén is al genoeg, toch? Maar de crisis weer bezworen, haar weer een beetje rustig achtergelaten en buuv later op de dag dus meegenomen voor een garnalencroquetje.

Die zijn gelukkig vlak bij de ruitenwisserzaak te krijgen, omrijden hoefde niet en ze is er dol op, maar onze vis-hofleverancier was de eerste drie weken van het jaar gesloten geweest. Dus dat was afzien geblazen voor de buurvrouw. Wat de visboer betreft: schoonmaak, inventarisatie en dan weer met frisse tegenzin er tegenaan. Die viskraam heeft een heel goede reputatie en het was er de eerste dag van hun jaar al weer beredruk geweest. Een goudmijn, als je je zaakjes goed voor elkaar hebt en kwaliteit blijft leveren. En dan gun je het de mensen ook, van mij mogen ze op deze manier best een beetje rijk worden.

Uiteindelijk ik een gebakken visje, buuv haar kroketjes en met vieze handen en autosmeer om de kaken terug naar huis. Zij had haar kroketjes in de auto al op, ik nam het gebakken visje mee naar huis, dat doe ik meestal want half-afgekoelde gebakken vis vind ik het allerlekkerst. Wel de verpakking openhouden zodat het beslag nog een beetje knapperig blijft en de hele auto naar gebakken vis stinkt. Heerlijk! We leken net twee automonteurs, zo erg was het. Maar uiteindelijk erg gezellig. Veel meer is er eigenlijk van de nu al weer afgelopen dinsdag niet te vertellen, dus we laten het hierbij. Tot morgen maar weer. Arrivederci!

 

Donderdag, 26-01-2017

 

Ik ben gek op kip. Pootjes, gemarineerde bouten van de supermarkt, echte biologische, kippendijen ongemarineerd van de markt, hele soepkippen, levertjes, je kunt het zo gek niet bedenken of ik lust het, als het maar kip is. Zelfs voor een iets te droge borstfilet haal ik mijn neus niet op, ik snijdt hem in kleine stukjes en er komt altijd wel een lekkere soep tevoorschijn. Beetje knoeien met wat groentes die erbij passen (bijna alles kan in die soep, tot aan grof gesneden witlof die niet meer als salade kan worden gebruikt aan toe, maar die de kippensoep een prachtige aanvullende smaak geeft), wat forse pasta er in, penne voldoet, en uiteraard als laatste een beetje foelie. Die foelie komt uit de professionele keuken.

Ik kreeg mijn kippensoep nooit mooi op smaak totdat ik deze tip kreeg. Twee of drie kleine schilletjes mee laten sudderen op 1,5/2 liter, vooral niet te veel en opeens weet u het zeker, dit is kippensoep zoals het hoort. Oud Nederlands moet het natuurlijk met een forse handvol vermicelli maar grote pasta heeft toch mijn voorkeur. U leest het al, schilderen en schrijven zijn niet de enige dingen die ik leuk, dan wel mooi vind. Koken is ook prachtig en het mooiste is het om dat te doen voor mensen die er van kunnen genieten. Als mensen het bord er bij op willen eten, of op z'n minst met de tong willen gaan aflikken, ben ik tevreden.

En nu een paar jaar na de dood van mijn vrouw er weer wat sociale contacten komen, kan ik weer aan de bak, af en toe. En daar ga ik me maar op verheugen nu ik de koelkast vol pootjes heb liggen, een stuk of wat voor buuv en buuvdochter (die komt ze nog halen), een paar voor in de soep, en de rest in een mooi Indiaas gerecht met rijst en gekarameliseerde ananas of lychees. Oefenen voor het toekomstige eetbezoek. Stelt u zich dat eens voor, malse kippenpoten met een mooie salade, goed brood en appelcompôte in een atelier met allemaal schilderijen in verschillende stadia om je heen. Als dat niet mooi is..... zei hij likkebaardend.

 

Vrijdag, 27-01-2017

 

Een zeer fraaie donderdagmorgen, gistermorgen. Heldere luchten, fraaie condenssporen in de lucht (door paranoia figuren hardnekkig chemtrails genoemd), lekkere vrieskou (in tegenstelling tot allesdoordringende waterkou), de vuilnisbak buiten, en ook “walking the dog”.

Wat mij op de Beatles contra Stones-oorlog brengt. Walking the dog, I'm just a walking the dog, if you don't know how to do it, I'll show you how to walk the dog (tot zover, u heeft nu vast de melodie al in uw hoofd zitten). Die oorlog was namelijk zeer hevig “in onze tijd”. De melodieuze en redelijk gepolijste popmuziek van Lennon c.s. tegen de rauwe rock van Jagger c.s. Rauwe rock? Het mocht wat. Vergeleken met wat er later is gekomen in dat segment van de popmuziek was het allemaal zeer braaf en netjes. Als niet-rocker weet ik daar te weinig echt van af maar mijn oren hebben mij wat dat betreft nooit bedrogen. Rauw wel in tegenstelling tot de onvergetelijke muzikaliteit van de Fab-four.

U ziet, de oorlog woedt voort.

Maar niet ontkend kan worden dat liedjes als Yesterday, Blackbird en Michelle bij vrijwel iedereen het muzikale knopje laat omzetten. Laat staan dat je een onbedwingbare impuls tot meezingen met de tophits van deze jongens krijgt. En dat waren er vele, kan ik mij herinneren. Het was bijna raar als er niet een Beatleliedje op 1 stond. Zulks tot grote onvrede van de Rolling Stones fans, natuurlijk. Maar dat kwam goed uit want Rock&Roll (jawel, met hoofdletters, als eerbetoon mijnerzijds) wordt geboren uit onvrede. Een soort self-fulfilling prophecy, dus eigenlijk. Hoe meer succes The Beatles hadden, hoe beter en hartstochtelijker de Rock van Mick.

En toch won ik deze discussie altijd door te vragen naar de volgens hen grootste hit van The Stones: jawel...... Lady Jane. Met op een goeie tweede plaats: Angie. Allebei nummers met een enorm Beatlesgehalte, jawel. 1-0, knock-out! I have a lot of Sympathy for the Devil! (De echt grootste Stoneshit, voor mij opgezocht door Jacques, bedankt Jacques, blijkt “I can't get no satisfaction” te zijn)

 

Zaterdag, 28-01-2017

 

Met buuv en dochter maar weer eens een rondje Hoornseplas gedaan. Een altijd fraaie wandeling als het mooi weer is -en dat was het- om een roemrucht stukje Paterswoldsemeer, afgescheiden van datzelfde meer door een damwand voor de wandelaars en een fietsbrugachtig geheel voor, u raadt het al, de tweewielers. Met veel eenden en ganzen in een groot wak, de rest ijs, wat puberjongens erop die zoals altijd levensmoe zijn, schaatsers op het meer verderop, maar zeer opvallend: geen kleine vogels. Geen meesjes, roodborstjes, winterkoninkjes, helemaal niets. En evenzo: in de stadstuinen ook al nauwelijks kleine fladderaars! Misschien horen we daar later een verklaring voor, nu is het vooralsnog alleen maar een beetje bevreemdend. We zullen het afwachten.

Bij Wia, de rouwende vriendin van mijn overleden vrouw, blijkt afgelopen woensdag inderdaad het kantelpunt geweest te zijn, ze klinkt weer wat fitter, uiteraard nog lang niet opgewekt maar het dieptepunt is duidelijk voorbij. En dat is fraai. En vooral zeer prettig voor haar.

Want het accepteren van het lijden kan dan wel het basisingrediënt zijn van het leven volgens Zen (hetgeen ik zeer zeker geloof), dat betekent niet dat je het dan maar moet cultiveren. Dat is toch heel iets anders.

Verder eigenlijk alleen maar hard gewerkt aan de verhandeling en dat is nog een hele klus. Belgische Rik kwam tot de ontdekking dat hij nog een exemplaar heeft uit 1991! Het is wel mooi om te zien hoe je aan een ingenomen standpunt nog zoveel kunt toevoegen zonder dat je de basis geweld aandoet. Maar het is een hoop werk, dat zeker!

 

En de bursitis werkt niet mee waardoor ik momenteel door het schrijfwerk niet aan schilderen toekom. Alex, let op Uw Saeck! Maar vooral op uw schouders.

 

Zondag, 29-01-2017

 

Wezen wandelen met Wia in de Appèlbergen, een parkachtig bos/bosachtig park met veen, heide en bosschages, om dat uiterst chique woord maar eens te gebruiken. En ja, dat moet met dubbel-es-ch! Echt waar. Bossage is heel iets anders, namelijk het ruw hakken van de voorkant van een stuk steen ter wille van het rustieke effect. Maar dat chique woord is in de Appèlbergen wel op z'n plek, zo vlak achter Haren. Haren is het uiterst bekakte dorp ten zuiden van Groningen dat bekend werd door een wel heel bijzondere actie: een meisje uit Haren stuurde op 6 september 2012 een openbare uitnodiging voor haar Sweet Sixteen Party via de sociaalnetwerksite Facebook naar 78 vrienden. Ze koos bewust voor de optie 'openbaar', zodat vrienden andere vrienden konden meenemen. Het meisje hoopte zo van tevoren te weten hoeveel mensen naar haar verjaardagsfeestje kwamen. Een vriend van een vriend misbruikte de uitnodiging en nodigde 500 mensen uit. Via het bekende sneeuwbaleffect kwamen daar in korte tijd duizenden mensen bij. Aan het einde van vrijdagmiddag 7 september waren er al 16.000 aanmeldingen. Het meisje verwijderde het evenement in overleg met haar ouders. Daarna 'kaapten' anderen het feestje en werden via sociale media nieuwe evenementen geopend met namen als Project X (naam van het meisje), Project X Stationsweg en Project X Haren

Bron: Wikipedia.

Hoe dat is afgelopen weet bijna iedereen in Nederland. Rellen, foute én juist goede politieoptredens, een gigantische puinzooi en een heel goede les voor elke tiener in Nederland. En een bewijs van de onbeperkte macht van de Social Media. Wees voorzichtig met wat je schrijft, je weet nooit wat er van komt. Zo heb ik zojuist Haren bekakt genoemd, zeker weten dat daar natuurlijk ook weer mensen heel boos om worden. En uiteraard vooral zij, die daarmee bedoeld worden.

Maar de “Bosschages” zijn gelukkig prachtig, de wandeling begint tussen lege maisakkers door, vlak onder de aanvliegroute van baan 23 van Vliegveld Eelde. Die nummering van de banen is een indicatie van de graden van de windrichting, 23° betekent dus dat de baan in Zuidwestelijke richting ligt. De andere kant van dezelfde baan heet dus 5. "Da's logisch, hè!" zou de bekendste, inmiddels overleden, voetballer van Nederland zeggen. Jawel, Johan bedoel ik!

Maar goed, met een beetje geluk kan je daar wat lestoestellen, privé-vliegtuigjes en soms een Boeing 737 zien aanvliegen voor een (bijna altijd) foutloze landing op de, speciaal voor die Boeings, prachtig verlengde baan. En één keertje had ik de mazzel om een heel speciaal toestel te zien aankomen, puur per ongeluk, namelijk de privé-turboprop van Bernie Ecclestone. Heel bijzonder en bijzonder fraai. Genoeg daarover, mijn vliegtuighobby kan voor veel mensen zeer vervelend zijn, daar ben ik me van bewust.

De wandeling vervolgend, kwamen we uiteindelijk bij een soort rond veenmeer, een pingo-ruïne waar vlakbij in de 2e wereldoorlog verscheidene mensen zijn gefusilleerd. Vandaar dat het een beetje een devote plek is, met bankjes en een gedenksteen en mensen die even de tijd nemen om erover na te denken, hopelijk in het besef dat zoiets als een wereldoorlog nooit meer voor zal hoeven komen. En al helemaal niet door het stupide nationaalsocialisme.

Pingo's, daar hadden we het over, zijn lensvormige ijsresten uit de laatste IJstijd toen de gletschers ook Nederland, of wat toen er al was van ons landje, hadden bereikt, die later smolten en ronde gaten veroorzaakten in voornamelijk veengebieden. Na de afgravingen werden dat meestal meertjes of meren. Ze zijn gemakkelijk via Google Earth op te sporen, er liggen er heel wat in Nederland.

Maar ook tijdens deze wandeling alwéer opvallend, net als gisteren om de Hoornseplas: geen vogeltje te zien. Zijn ze op drift geraakt, is de trek al weer begonnen? Hebben ze zich allemaal gemeld in de stadstuinen voor de landelijke vogeltelling? Zal het de komende dagen in de gaten houden. Tjilp!

 

Maandag, 30-01-2017

 

Ik maak me, samen met heel veel andere mensen all over the world, erg veel zorgen over het toenemen van de macht van het nationaalsocialisme als reactie op het wereldomvattende kapitalisme. Wat tegenwoordig neoliberalisme heet omdat de term kapitalisme te duidelijk verwees naar de intrinsieke bedoeling. En een te zwaarbeladen nebaming vanwege haar onmenselijke bijverschijnselen, hier al eerder in dit dagboek aangehaald.

Enorme vervuilingsbronnen als verkrachting van Moeder Aarde, uitbuiting van de economische onderklasse, nota bene zelfs in het zogenaamd communistische China (dat eigenlijk gewoon nog middeleeuws-feodaal is), walgelijk protserige villawijken voor de “have's”, krottenwijken voor de “have-not's”. Waar je ook om je heen kijkt, overal zie je de randverschijnselen van dit verfoeilijke economische systeem.

Zelfs het zogenaamd communistische Russische stelsel blijkt bij nadere beschouwing gewoon een arbeidersuitbuitingssysteem te zijn ten gunste van de toplaag i.p.v. een pauperparadijs.

Om het maar niet hebben over het asociale, bijna-fascistoïde landjepik-gedrag van de Joodse Staat als antwoord op hun materialistische neigingen. Waarmee ik het gedrag van de hun omringende landen niet goed praat. Want ook het Moslimterrorisme is een overduidelijk gevolg van al te grote verschillen tussen arm en rijk, ook daar.

Zolang echter de arrogantie van de bezittende klasse aanhoudt zal een mens altijd beoordeeld worden op wat hij/zij bezit, niet op wie hij/zij is. Op bezit wat, filosofisch beschouwd, eigenlijk helemaal niet bestaat.

Dit alles (ook al eerder vermeld in dit dagboek, het is nu eenmaal mijn stokpaardje dat ik zeer gaarne berijd) aangezwengeld door de inauguratie van een van die grootgeldcriminelen tot president van de Verenigde Staten. Hetgeen zeer droevig nieuws is. Was het foute nationaalsocialisme een antwoord op de zich uitbreidende macht van de bezittende klasse, diezelfde bovenste klasse slaat nu gewoon terug door een van hen de machtigste man van de VS te maken. Die zijn periode begonnen is met wild om zich heen slaan, en binnen een week al door de rechterlijke macht teruggefloten moest worden.

Nu maar hopen dat deze man zich in kan houden, een beetje luistert naar die rechters en ze niet domweg aan de kant schuift.

Het is levensgevaarlijk wat deze onbenul allemaal doet. Dat heb je als je geen wijze, maar een rijke man aan het hoofd van de tafel zet. Want rijken leven in de krankzinnige waan dat geld alles kan oplossen. En alsof dit allemaal nog niet ernstig genoeg is, ik houd mijn hart vast voor de komende reactie van de onderkant die ongetwijfeld hier weer op gaat volgen. Als de laag- en ongeschoolden zich laten organiseren door fascistoïde volksmenners als Geert Wilders en Marine Le Pen, is het hek helemaal van de dam. Schermend met wapenwedlopen, opeens is Rusland weer de zogenaamde vijand nu IS bijna op de knieën is gebracht, is het mondiale gekrakeel opgewaardeerd naar een machtswedloop. Dat krijg je ervan als je mensen gaat beoordelen op hun bezit i.p.v. op hun menselijkheid.

En helaas gaan al die mensen die aan dat bezit gekleefd zitten, echt niet tegen hun onzichtbare dictator stemmen en zij zullen zich verzetten tegen elke stroming die aan hun vinexwijkarmoede zou kunnen komen. Het socialisme is niet voor niets de grote vijand van de PVV (hoor hoe Gekke Geertje tekeer gaat tegen de PvdA en de SP), terwijl juist diezelfde PVV zich valselijk voordoet als een partij die opkomt voor de onderklasse. Niets is uiteraard minder waar. Het is slechts een heel slimme poging van de bezittende klasse om de onderklasse aan zich te binden, opdat ze maar niet op een echt sociale partij gaan stemmen. Geertje is gewoon een stroman voor Rutte, die op zijn beurt weer de stroman is voor de “upper upper class”. Terwijl de wereld steunt en kreunt onder de massale verkrachting door, let wel, haar eigen kinderen.

En vrijwel niemand hoort het, laat staan luistert echt.

Voor de vrolijke noot vandaag sluit ik af met een leuk (sic!) weetje: wist U dat die Alexander Pechtold van D66 een rechtstreekse afstammeling is van de Veenkoloniale paupers? Wie oren heeft die hore!

 

Dinsdag, 31-01-2017

 

Toen ik gisteren op Facebook ergens op reageerde en in die reactie het woord cynicus voor mezelf gebruikte, dacht ik dat toch maar even te moeten verifiëren via een zoekactie op het onvolprezen internet. Ingetypt: cynicus en wat schetst mijn niet-academische verbazing: het is niet een karaktereigenschap an-sich, maar een filosofische stroming ten tijde van Plato en Socrates. Gefundeerd door Antisthenes. En al lezende en lerende kwam ik tot een verrassende conclusie: als kunstenaar ben ik duidelijk een Plato-adept, als maatschappelijk mens echter een oprechte cynicus. De afkeer van luxe en overdadigheid, terugkomend in mijn strijd tegen het Kapitalisme, zijn duidelijk van Antisthenes afkomstig.

Volgens het net: op dit vlak staan Plato en Antisthenes dus diametraal tegenover elkaar. Plato meende dat zaken terug te leiden zijn tot een abstracte essentie, Antisthenes vond van niet. Waar Plato’s filosofie dan ook gericht is op de zoektocht naar essenties, wijst Antisthenes die weg radicaal af. In zijn jonge jaren leefde hij (A.), geïnspireerd door Socrates’ afkeer van het materiële, als bedelaar, slechts gehuld in een mantel. Volgens de verhalen hield hij daarmee op toen de gescheurde mantel en het bedelen vervolgens mode werd onder hippe jongeren. Meeloperij, daar had Antisthenes een grondige hekel aan. De afkeer van moeilijk-doen en van luxe komt echter centraal te staan in de filosofie van de Cynici. Bron: http://historiek.net/cynische-filosofen/54562/

Alles bij elkaar opgeteld, en uren van gefascineerd lezen later, lijkt het er op dat ik dus gewoon een milde opvolging ben van Diogenes, een aanhanger van de leer van Antisthenes, waar de term cynicus vandaan komt. Cynicus komt van Kynikos (Grieks voor hond-achtigen, zie ons woord kynologisch). Dat vanwege de vergelijkingen die Diogenes maakte tussen mensen en honden waarbij de mensheid er uiteraard niet onverdeeld gunstig van af kwam. Diogenes is de filosoof die in een grote kruik woonde op het plein van Athene – dat verhaal kende ik al wel - die bezocht werd door Alexander de Grote, die hem zeer bewonderde. Vele overleveringen zijn daarvan, de leukste is toch wel dat toen Alexander hem vroeg wat hij het liefste zou wezen, zijn antwoord was: mezelf.

Dat ging als volgt. Alexander kwam bij Diogenes en zei hem dat hij hem alles kon vragen wat hij verlangde. Waarop de filosoof antwoordde dat hij dan wenste dat de heerser een stap opzij deed, omdat die in zijn zon stond. Kennelijk kon Alexander dit antwoord nog wel waarderen, want hij zou daarop geantwoord hebben dat als hij Alexander niet was, hij het liefst Diogenes zou zijn. Waarop Diogenes geriposteerd schijnt te hebben dat als hij Diogenes niet zou zijn, hij óók het liefst Diogenes zou zijn.

Kortom: Diogenes was duidelijk een man naar mijn hart. En Alexander een man van grote wijsheid. Je kunt slechtere referentiekaders hebben, lijkt me zo. Wel begrijp ik nu beter van mezelf waarom af en toe mijn kunstenaar-zijn zich slecht verhoudt met mijn maatschappelijk-mens-zijn. Het is dan ook raadzaam die twee maar strikt gescheiden te houden. Er kleeft tevens een heel groot voordeel aan: een schizofreen is nooit alleen! Maar dat wist ik eigenlijk allang, ook al voor deze fascinerende ontdekkingstocht.