Fb. 16-01-2019

Het is geen toeval dat, tegelijkertijd met de crisis in alle religieuze kringen, ook revolutie is ontstaan in de kapitalistische wereld. (Brexit is een symptoom daarvan, niet de oorzaak) Zij zijn immers beide geënt op dezelfde waardes. Absoluut geloof in een systeem dat kritiek van te voren al kortsluit is de belangrijkste pijler en weerhoudt criticasters en/of anarchisten van ingrijpen. Zoals je een gelovige niet kan bestrijden met rationele argumenten, (je moet het immers "geloven") zo zal je een kapitalist niet kunnen overtuigen dat er een andere maatschappelijke verdeling moet komen. De kapitalistische dwangredenatie? "Zij geven wel aan wat ze niet willen, maar niet wat ze wel willen...", het veelgehoorde schijnargument van rechtse denkers. Ze geven donders goed aan wat ze niet -en wel - willen, het wordt alleen niet geaccepteerd of begrepen omdat een kapitalist zich geen wereld voor kan stellen zonder zijn eigen isme. Dat is heel wat anders. Zoals een gelovige zich niet voor kan stellen hoe de kosmos er werkelijk uitziet, op welke waarden die is gebouwd. Dus creëert hij/zij een supermacht waar je wel in kunt geloven. In beide gevallen is een manco aan abstract denken de wezenlijke oorzaak. Wat we derhalve moeten stimuleren is oefening in abstractie. Het is niet voor niets dat dat "entartet" wordt gevonden, door beide (en vele andere) systemen.

 

Dinsdag, 15 januari 2019 

Ode aan Kees!

Zoals u hoogstwaarschijnlijk weet, bestaat mijn dag uit schilderen, peinzen en denken, hond uitlaten en niet te vergeten: regelmatig op het internet zwerven. Als computerjongen van het eerste uur ben ik nog steeds mateloos gefascineerd door de mogelijkheden van dit medium en gebruik/misbruik het regelmatig om als podium te dienen voor mijn enthousiast geschilderde creaties en voor door mij graag geponeerde visies op mens en maatschappij. Dat is dankbaar want er deugt veel niet aan onze, schijnbaar democratische, samenlevingsvorm. En schilderen, ach, ik zal wel dood gaan met het penseel in de hand. Zoals ik ook geboren ben. De cirkel is rond, per slot van rekening.

Op zich tamelijk onschuldig, gedachten zijn vrij per slot van rekening. Wij wonen tenminste - en gelukkig maar, anders moesten we vluchten naar Saoedi-Arabië - in een land waar ik net zo gemakkelijk kan zeggen dat goden niet bestaan als dat een ander kan zeggen dat hij in een god gelooft. In een land waarin het niet uitmaakt waarmee je het doet, zolang de ander zich er niet door gedwongen voelt en het ook lekker vindt, vrijheid blijheid. Waar zelfs een SGP zich kan veroorloven homoseksualiteit in een niet bestaand hokje te duwen uit naam van hun heilige leidsman. Hup, Kees van der Staay! Het mag! Dat je jezelf op die manier belachelijk wilt maken, ook dat is toegestaan in ons liberale landje. Nogmaals, zet 'm op, Kees. 

Maar één ding moet me van het hart: regelmatig krijg ik via Facebook vriendschapsverzoeken binnen van dames op ongeveer mijn leeftijd waarin zij aangeven een diepe band met mij te voelen. Op het verkeerde been gezet door A. de vriendelijkheid van mijn schilderijen en B. hun geloof in intermenselijke connecties die aantoonbaar NIET bestaan. Net zomin als de prins op het witte paard. 

Wat wel is aangetoond: het percentage overeenkomsten tussen u en uw prins-gemaal met paard bedragen in het maximale geval ongeveer 30%. En dan noemen ze het al een Maatje voor het leven.

Verder te benoemen, die dames dan, hè, zweefteef op leeftijd. Massaal gaan ze schilderen, pottenbakken, Nordic-wandelen, mediteren, yoga-en, ja, zelfs mind-fulnessen en wat er door slimme middenstandertjes nog meer verzonnen wordt om het verontruste gevoel de kop in te drukken. Doe dat nu niet dames! Niet de cursussen, dat moet u lekker zelf weten, maar mij benaderen. Ik ben niet vriendelijk, alleen maar aardig tegen mijn - enkele - vrienden. Ik heb mijn boek niet voor niets Misantropisch gewas genoemd.

Ik kan u echt niet helpen, isme's zijn mij vreemd, super- en oppermachten krijgen bij mij geen kans en macramé vind ik alleen maar mooi om naar te kijken. Elke vereniging van meer dan twee personen (tijdelijk, Kees, tijdelijk) zijn per definitie taboe. Wilt u echt rust, zoek dan geen contact met mij, maar leer dat elk mens per definitie alleen is en dat eenzaamheid slechts een uiting is van het ontkennen, dus niet kunnen accepteren, van datzelfde feit. En voelt u toch banden, bijv. met mij, bedenk dan dat het uw banden zijn. Ik wens u een gelukkige, rustige dag. Alleen. Kees closed!

 

 

Dinsdag 5 juni 2018

VEJUKKEJUK!

Een beetje belezen individu komt er al snel achter: er bestaat geen waarheid en dat is de eerste waarheid. Ev’rything is in the eye of the beholder. Dat “the eye” staat voor al uw waarnemingen/gevoelens is evident. Tot zover is er niets aan de hand. Een miljoen mensen kunnen rustig naast elkaar leven, met elk een eigen levensvisie, een eigen verleden en een eigen toekomstverwachting. Toch schuilt daarin een levensgroot gevaar.

Als zo’n beetje belezen individu deel gaat uitmaken van een groep (de trias politica) die de dienst uitmaakt voor de (grote) groep niet-belezenen komt snel de neiging bovendrijven om iets creatiever met die “waarheid die toch niet bestaat” om te gaan. We noemen dat corruptie. Met alle consequenties van dien.

Onze huidige, door Adam Smith gehersenspoelde, regeer-elite, is daar een overduidelijk voorbeeld van. Er is geen hond meer die onze bestuurderen nog gelooft, achter elke belofte schuilt een cynisch: “Ja, ja, dat zal wel… eerst zien, dan geloven”. 

En terecht.

Als je mensen vaak genoeg voorliegt, wordt de leugen immers de nieuwe waarheid. Als de top zich decennialang heeft kunnen verrijken ten koste van de onderlaag van de bevolking, moet je er niet raar van opkijken dat die onderlaag automatisch gaat denken dat het jezelf verrijken de nieuwe democratie is. Welke wederrechtelijke verrijking dan natuurlijk weer gecorrigeerd moet worden door de rechterlijke macht, een van de drie – nu onbetrouwbaar gebleken – pijlers van de trias. Die zichzelf wel ongestraft kan bevoordelen.

Uit al deze onrechtvaardigheid, die uiteraard zeer sterk gevoeld wordt door de slachtoffers van deze bekrompen denkwijze, groeit snel een onkruid in onze geestelijke tuin, genaamd “populisme”. Dat de aanhangers van dit “isme” gemakkelijk te mobiliseren zijn, is evident. Het succes van de huidige, én gevaarlijke, nationaalsocialistische stromingen in Europa is voor een belangrijk deel daar aan te danken/wijten.

Een echt sociale (n.b. niet socialistische!) maatschappij is natuurlijk de enige remedie.

De energie waarmee het egoïstisch-rechtse neoliberale denken probeert in te hakken op linkse stromingen die een sociale maatschappijvisie aanhangen, wordt daarmee afdoende verklaard. Toch zal het neoliberale denken uiteindelijk aan het eigen succes ten onder gaan. Het denken in procenten i.p.v. centen – de accumulatiewet – creëert immers een steeds groter wordende kloof tussen top en onderlaag. Waarmee bewezen is/wordt dat de neoliberaliteit domweg een nageboorte is van het verfoeilijke feodalisme. Eén procent van duizend is nu eenmaal veel minder dan diezelfde procent van een miljoen. Dat snapt een kind. Nu onze minister-president nog!

Jammer alleen dat met het badwater ook het kind weggegooid zal worden. Eén troost: een Aarde zonder mensheid, wat een verrukkelijk idee.

 

Hier de stappen die het kapitalisme uiteindelijk naar de ondergang zullen brengen.

1. De concentratie wet, waarbij grote bedrijven voortdurend de kleine opslokken, en hierdoor steeds grotere ondernemingen ontstaan.

2. De accumulatie wet, die veronderstelt dat kapitalisten, die de meerwaarde ontvangen, (procenten i.p.v. centen) door concurrentie proberen de omvang van de ondernemingen steeds te vergroten.

3. De "Verelendung", de voortdurende verslechtering van de positie van de proletarische klasse, die afhankelijk is van de kapitalisten. De armoede zal steeds groter worden.

4. De crisistheorie, het gaat de bedrijven steeds slechter, waardoor arbeiders worden ontslagen. Hierdoor ontstaat weer, en nog veel meer, extra sociale ellende.

5. De ineenstorting ("Zusammenbruch") van de kapitalistische maatschappij. De crisissen zullen elkaar steeds sneller opvolgen en de positie van de arbeidende klasse zal voortdurend slechter worden. De spanning tussen de klassen wordt onhoudbaar. Het kapitalisme gaat ten onder.

Te zien is dat dit fenomeen momenteel hard bezig is vorm te krijgen. Toch is dit al meer dan 150 jaar geleden voorspeld. Helaas zullen er nog vele slachtoffers moeten vallen voordat er een sociale (niet socialistische) maatschappij zal kunnen ontstaan.

 

 

OUDER WORDEN

Augustus 2018

Zeventig ben ik nu. Zeventig en drie maanden. Ouder dan ik had gedacht ooit te zullen worden. Ik was al bang dat ik de dertig nooit zou halen, meldde laatst mijn eerste ex. Toen speelde dat al. Tobbend met een zwakke gezondheid, een broos bestaan noemt mijn huisarts dat, heb ik continu geleefd in de veronderstelling dat het elk moment afgelopen kon zijn. Wat mij soms verlamde, soms tot grotere spoed maande. Nog zoveel te doen, nog zoveel te leren. Gelukkig wonnen meestal de leerperiodes. 

Maar tegenwoordig, sinds ik wekelijks mijn medicijnen moet bijvullen en me daarom bewust word van een datum, raast de tijd voorbij. Een knetterhete zomer met veel langskomende lijkwagens - een verzorgingshuis staat vlak bij mijn flatje - wordt al weer afgewisseld door de herfst. Terwijl in mijn tijdsbeleving het voorjaar nog maar net begonnen is.

Vroeger had ik dat niet, geen liniaal, geen kalender, geen medicijnen. Zo broos was die gezondheid nu ook weer niet dat ik daar dagelijks een portie helend gif voor moest innemen. Er waren periodes van sporten, fietsen, gezond tuinieren maar ook van contemplatie, navelstaren en meditatie. Dit alles afgewisseld met alcohol en kettingroken, de een een verderfelijke verslaving ter meerdere eer en glorie van de tabaksfabrikanten, de ander een poging de steeds maar nieuwsgieriger wordende geest stop te zetten, een korte vakantie te gunnen. Hetgeen nooit lukte, uiteraard.

Zeventig ben ik nu. Bezig met een serie schilderijen die niet kunnen, verbeeldingen van de menselijke motor bij uitstek: de paradox. You know the nearer your destination, the more you’re slip slidin’ away, zongen Simon and Garfunkel toentertijd al. Via mijn website kunt u de vorderingen volgen, het gaat langzaam, maar gestaag. Ik heb zelfs tijdens de afgelopen hete periode nog doorgewerkt. Ouder dan ik ooit had gedacht te zullen worden.

Maar vooral langzamer omdat de uren, dagen, maanden, jaren vlieden.

Als een “schaap door ‘t veen”.