DAGBOEK DECEMBER

Donderdag, 1-12-2016

 

Sandrine is vandaag twintig jaar in Nederland. Hoe weet ik dat? Waarom is dat belangrijk? Elle est de retour, she's back, ze is weer terug bij mij! Via een diepe crisis (ik heb het schilderij overgekalkt, ik kon haar beeltenis niet langer verdragen maar gelukkig hebben we de foto's nog) en een oprechte boosheid mijnerzijds, is de lucht opgeklaard en hebben we een basis om verder te gaan.

En vanmiddag haal ik haar, twintig jaar is niet niks per slot van rekening, van haar werk uit Delfzijl, dan zien we wel hoe het gaat. Ben helemaal blij als een klein kind. Ze is per slot van rekening mijn Platonische wederhelft. Het was al erg genoeg, dat het zo moeilijk ging allemaal.

Dat was dus een enerverend, maar voor ons uiterst effectief einde van een lange dag.

Want er was een hoop gebeurd. Ik had de Great Gig in the Sky op ware grootte laten afdrukken (80 x 100) voor een kennis uit de Veenkoloniën en ik kreeg een berichtje dat het eindproduct opgeplakt en ingelijst was. Gemaroufleerd noemen ze dat, mooi woord voor tweehonderd-en-twee Euro zal je bedoelen. Maar toch, klaar. Dus die ga ik vanmorgen ophalen teneinde hem vanmiddag bij haar af te leveren.

Was dat allemaal net een beetje geregeld, belt de buuv. Of ik maandag wat te doen heb. Hoezo? Nou, het volgende, ze heeft een stofwisselingsziekte en moet maandag naar Amsterdam. Vervolgens durfde ze me te vragen of ik haar wilde brengen en bij haar wou blijven in het ziekenhuis. Dat vond ik allemaal zo dapper (ze had er dan ook twee dagen mee rondgelopen) dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om nee te zeggen. Dat wou ik natuurlijk ook helemaal niet, nee zeggen, dus dat gaan we doen, ook nog. Alweer druk, druk, druk, druk...

Maar autorijden is een grote passie van mij, ik vind het heerlijk om onderweg te zijn, dus ik heb er zelf ook nog wat aan. Zo kan ik op vijf december ook weer voor Sinterklaas spelen. Dat ging mij toch altijd al goed af.

Ik weer regelen dat Pantu naar het pension kan die maandag, gedaan, zaterdagmiddag wegbrengen, zondag hondvrij, maandag Amsterdam met buuv en over alles wat ik doe..... de aanwezigheid van Sandrine.

Hoera, joechee, driewerf Hallelujah. Mijn dag kan niet meer kapot, vandaag.

 

Vrijdag, 2-12-2016

 

Gisteren razend drukke dag gehad. Eerst de opgeplakte foto opgehaald, zag er schitterend uit, toen snel met Pantu uit, foto wegbrengen (hangt nu beeldschoon te wezen boven haar bank) en snel terug om op tijd in Delfzijl te kunnen zijn, waar Sandrine werkt. Die had het twintigjarige jubileum nog te vieren, ze had op cakejes getrakteerd en had ook nog Sinterklaasbezoek gehad op haar werk. 

Voor de eerste keer samen eten, uithuizig. Wat erg gezellig was, het restaurant was matig maar mijn tafeldame natuurlijk top.

Verhalen gehoord, we komen eindelijk toe aan de gewone dingen van elkaar, opleidingen, omstandigheden, al dat soort zaken. Daarna het gebruikelijke dipje van Sandrine, kopje koffie en thee en even later toch nog heerlijk knuffelen op de bank. Toen weer gauw naar huis voor Pantu. Ik heb het nog nooit zo druk gehad als de afgelopen weken.

Waar eerst mijn leventje rustig voortkabbelde lijkt het nu in een stroomversnelling terecht te zijn gekomen maar dat is niet onverdeeld gunstig. En dat gaat nog even door. Zaterdag Pantu naar het pension, zondag vrij (nou ja, sinterklaasgedicht voor S. maken en voorlezen, natuurlijk) en maandag dagje AMC Amsterdam met de buuv. Zoals gisteren gemeld.

Het schilderij Griekenland, waar ik al een tijdje mee bezig ben heeft nu ook zijn ware identiteit prijsgegeven, het is verrassend hoe een mens zijn eigen boodschappen weet te verbasteren, om vervolgens tot volkomen verkeerde conclusies te komen. Gelukkig krijg ik er altijd wel een vermoeden van verkeerd-zijn bij cadeau, heb ik geleerd rustig af te wachten tot het echte schilderij zich blootgeeft. Om het daarna af te kunnen maken in de details. Griekenland blijkt Montpellier te zijn, de Mediterranée blijkt de boosdoener die voor de verwarring heeft gezorgd.

Ik was dus allang met een schilderij van Sandrine bezig (het blijkt het sterrenbeeld Waterman te zijn, haar sterrenbeeld), het door de crisis overgeschilderde doek “l'origine” blijft voor eeuwig verborgen voor de mensheid. En zo leg ook ik raadsels in de toekomst waar mensen zich later over gaan buigen. Misschien. Hopelijk!

Het gebeuren rondom legt overigens wel zo veel beslag op mijn tijd, dat ik nog maar weinig over heb voor mijn gebruikelijke filosofische gepruttel. Ach, misschien is dat ook wel zo goed, af en toe moet je toch afstand nemen van “het denken over denken” om weer wat fris te worden. Want hoe verlokkelijk ook, niet alle filosofische conclusies zijn gemakkelijk in de dagelijkse praktijk toe te passen.

Dus vandaag maar even de rem erop, de was opvouwen en terug in de kast, de afwas doen, kortom een gewone vrijdag tussen gewone mensen. Toch hopelijk nog een beetje contact met de dame. Wish me luck!

 

Zaterdag, 3-12-2016

 

deel 1: de broosheid van het bestand met Sandrine verontrust me nog steeds een beetje. Haar wisselvalligheid is fnuikend voor iemands zelfvertrouwen. Maar stapje voor stapje komen we nader tot elkaar. Maar 100% vertrouwen op de goede afloop heb ik nog steeds niet. Je zou toch denken, op rijpere leeftijd is dat gemakkelijker, maar niets is minder waar. De rugzakjes die wij beiden meenemen, wegen ontzettend zwaar, in dit geval. Relaties! Vriendinnen! Help!

Vanmiddag Pantu naar het pension brengen, dat moet op zaterdag, op zondag zijn ze alleen voor nood open. Uiteraard zijn ze er wel voor de honden. Maar omdat het een heel hondvriendelijk pension is en het er goed uitziet heb ik een extra dag er wel voor over. Plezierige consequentie is dat ik dus zondag hondvrij ben. En dat opent natuurlijk weer perspectieven voor iets leuks met S. Sinterklaas? Dat heb ik nog maar een paar maal in mijn leven gevierd. We zien wel, ik heb wel een gedicht voor haar (met kadootje!) dus moet maar afwachten hoe het een en ander verloopt.

Maandag ben ik toch onderweg met buuv naar Amsterdam. Ben benieuwd, wordt vast heel gezellig want ze is goedlachs, meestal. Verder niets te melden, het gebeuren met mijn Française  blijft alles overschaduwen. Ik weet niet of dat wel de bedoeling is van wat wederzijds geluk zou moeten zijn.

 

deel 2: verscheurd door de twijfel heb ik de koe bij de horens gevat en heb toch maar weer een dringend verzoek tot communicatie en eerlijkheid via de messenger ingediend bij Sandrine. Per slot van rekening heb ik ook nog een Sinterklaascadeautje (met gedicht) voor haar, dus..... Resultaat: de kogel is nu finaal door de kerk. Zij is niet in staat, en dat is al erg genoeg, om de dingen zoals ze zich aandienen te accepteren. Ergens zit een fout spoortje waardoor ze iedere keer als ze zich gelukkig voelt, een mechaniek in werking stelt om datzelfde geluk weer te laten verdwijnen. Vandaar dat ze mij als jojo gebruikt. Gebruikt is natuurlijk het verkeerde woord. Ze kan er voorlopig niets aan doen.

We hebben op gepaste wijze afscheid van elkaar genomen, zo komt er ook een einde aan mijn onzekerheid en kunnen we beide verder. Want ik was niet de enige die hierdoor geblokkeerd werd. Dus: exit Sandrine, helaas. Dat vindt zij ook. Dan maar met frisse tegenzin weer verder op mijn tegenwoordig onrustige levenspad. Soit. Ik zie U morgen weer.

 

 

Zondag, 4-12-2016

 

Weer alleen, nieuwe ruimte, oud verhaal. We moeten maar weer een doek op de ezel zetten, dat is uiteindelijk voor mij de beste methode. Om dan maar weer te gaan zien wat zich openbaart. Want dat dat af en toe een verrassing oplevert, dat blijkt dus maar weer.

Sandrine herkende in het zogenaamde Griekenland-schilderij, wat Montpellier bleek te worden, toch ook duidelijk de Zuidfranse sfeer qua coloriet en vorm. Je weet dus niet altijd wat je maakt, zoveel is duidelijk.

Het schilderij heeft al vast een spijker, ook dat is helder. Zal blij zijn als in ieder geval een schilderij van mij bij haar aan de muur hangt. Dan maar een Franse titel: le Verseau de Montpellier (de waterman van Montpellier). Klinkt prachtig, toch?

Heb in ieder geval weer fatsoenlijk en droomloos geslapen, dat zegt al genoeg. We zullen een beetje bij moeten tanken qua energie. Vandaag Zondag rustdag (dat is echt toeval), beetje huishouden en maar wachten tot het nieuwe doek op de ezel springt.

Verder geen nieuws, vier december, over een maandje hebben we alle feestdagen-ellende weer gehad. En over twee-en-een-halve week worden de dagen al weer langer. 't Wordt tijd.

Midwinter is het enige door mij toegestane feest, het oudste feest van de mensheid samen met midzomer. Ook het enige feest wat op wezenlijke feiten is gebaseerd. De kortste dag, en ook natuurlijk de langste, is gewoon meetbaar. Klaar. Daar valt niets te aan te weerleggen of in te geloven.

Ik verbeeld me zelfs dat ik het voel, maar ja, dat doen gewone stervelingen ook met andere feestdagen, dus het zelfbedrog ligt al weer op de loer. Zoals geleerd: vertrouw niets, zelfs niet jezelf en de waarheid zal U geopenbaard worden. Zo is het.

  

Maandag, 5-12-2016

 

Vandaag met buuv naar het AMC. Broodjes en koffie mee. Altijd goed. Verwachten een uur of vijf terug te zijn. Tenzij er een straaljager op mijn auto flikkert, dan is 't beurd, zeggen we hier in Groningen. Buuv moet voor een onderzoek en een weefselafname in Amsterdam zijn, zal haar vragen waarom dat niet in Groningen kan. Verzekering? Geschiedenis? Je weet het niet, hè!

Sandrine gemaild hoe ze het schilderij wilde, horizontaal of verticaal. Voor de signering. Na het laatste pielwerk moet het maar zo wezen, dat het af verklaard wordt.

Het probleem is vaak bij mijn schilderijen dat je eindeloos door kan gaan met penseeltje dubbel nul op een doek van 75 x 115, dus een keer moet je een lijn trekken, tot hier en niet verder. Wat dat aangaat lijkt het erg op een relatie. Maar goed, schilderij af, relatie weg. Zo mout 't weez'n.

Gelukkig vindt zij het prachtig, het moet horizontaal (dus ook een beetje ondeugend) volgens haar. De naam wordt hoogstwaarschijnlijk: une chatte civilisée de Montpellier. En ook dat is een beetje ondeugend en een onderonsje. Zo ben ik toch nog een beetje in haar nabijheid en zal ze me elke dag zien. De wraak van kunst is altijd zoet. Nu douchen en broodjes en de rest. Groet.

Update: terug van Amsterdam, buuv heeft een zware dag gehad. Lag daarom op de terugweg heerlijk te slapen naast me. Dat voelt toch altijd heel bijzonder als iemand zo rustig naast je ligt, dan word je in ieder geval als chauffeur goed vertrouwd. En al helemaal omdat ze geen held is op de snelweg. Ook niet als bijrijder. Later kippensoep met peultjes als maaltijd, goed genoeg en lekker. Morgen weer vroeg op pad, winterbanden halen. It's the time of the year, right!

Over twee weekjes worden de dagen al weer langer, hoera! Maar dat had ik geloof ik, al gemeld.

 

Dinsdag, 6-12-2016

 

Alweer vroeg op en naar de garage voor de winterbanden. De garage wordt er ook niet goedkoper op: 57,50 Euro voor vier banden wisselen en uitlijnen. Maar ja, ze liggen daar ook een half jaar of langer, moet ik dan maar bedenken. Toch is het duur. Ik reken dat dit mijn laatste auto wordt; als ik zie hoe sommige (heel veel) 80-plussers doodsbenauwd de snelweg oprijden, hoop ik toch echt dat ik genoeg zelfkennis heb tegen die tijd. Dat ik er mee ophoud als ik dat soort angstgedrag ga vertonen. Levensgevaarlijk, eerlijk waar.

Toch ook weer contact gehad met mijn liefde. Die had de foto van het schilderij doorgestuurd naar haar moeder en die vond het een prachtig schilderij. Met daaraan gekoppeld de vraag of ze dat gekocht had. Gekregen dus! Die moeder zal ook wel denken, maar ze heeft niet durven vertellen hoe de vork in steel zit. Dat geeft ook te denken.

Ik kreeg haar sms'je, niet via de afstandelijke mail, ik maar weer reageren, je weet immers nooit. Toch maar weer gebeld. En als ik haar dan weer hoor met dat schitterende Franse accent, dan smelt ik al weer helemaal. Vreselijk.

Maar goed, nieuwe banden, kibbeling eten met de beeldschone receptioniste van de garage (die eigenlijk ook een kunstenares is, diep verscholen), die komt morgenmiddag naar Une chatte kijken. En een pizza eten.

's Middags nog een heerlijke wandeling gemaakt met buuv en Pantu om de Hoornseplas, de buuv sociaal als altijd, stapeldol op elk hondje dat langskwam, mijn hoofd stond niet zo naar mensen maar het was prachtig weer en de wandeling lekker. Ook nog een beetje geschilderd aan mijn realistische lucht waar nog een landschap onder moet (dat leg ik later wel uit) en nu kan het wel weer.

Tot morgen, Deo volente. En dat zeg ik, nota bene!

 

Woensdag, 7-12-2016

 

Eindelijk echt, mijn Platonische wederhelft heeft eindelijk een definitief antwoord gegeven. Helaas. dat antwoord was nee. Dat zal uiteindelijk wel opluchten, zowel voor mij als voor haar. Kunnen we toch weer iets gelukkiger verder, maar in een andere vorm dan gehoopt. U zal niets meer horen van Sandrine.

Het schilderij l'Origine overgewit. Komt wel iets anders op. Omdat een schilderij bij de eerste streek al zijn bestemming heeft gekregen, zal het mij benieuwen hoe de nieuwe l'Origine er uit zal zien. Degene die dat dan ooit krijgt, zal werkelijk geen idee hebben wat voor drama er onder verscholen zit. Ach, dat maakt het ook wel weer bijzonder.

Terug naar de dagelijkse gang van zaken dan maar.

Af en toe moet ik mezelf laten zien dat ik het nog kan, realistisch schilderen. Niet zozeer qua techniek (er zijn duizenden technisch betere schilders dan ik) dan wel qua weergave. Een portret moet iemand zijn, niet alleen maar er op lijken. Een lucht op een schilderij moet bijna bewegen als je er wat langer naar kijkt, dat bedoel ik.

Dus ben ik een tijd geleden begonnen met gezicht op Warffum, gewoon een smoes om die geweldige Noord-Nederlandse luchten te gaan schilderen. Die lucht is er nu, compleet met vliegtuigstrepen van de lijn naar Stockholm, die daar op vaste tijden overheen vliegt. Dat soort details. Daar hou ik nu eenmaal van. Het liefst zet ik de gegevens van de vlucht er nog even bij.

Maar ik val meestal door de mand als ik het landschap eronder moet vormgeven. Het is moeilijk kiezen, dat in de eerste plaats, en dan het technische gedeelte nog. Maar we gaan het proberen, de grens vinden tussen weergave en kitsch. Misschien maar wat landschapsfotoos van mezelf raadplegen, ik heb die dingen niet voor niets gemaakt, per slot van rekening.

Tijd voor ontbijt. Door het hele gedoe ben ik trouwens wel afgevallen, ben nu structureel 93,5. Van honderd kilo, hè!

Jaja....is het toch ergens goed voor geweest.

 

Donderdag, 8-12-2016

 

Het is nu donderdagmorgen, ik sla een klein stukje over(daar heeft u niets van gemerkt), werd zonet wakker met behoorlijk last van mijn schouders.

Heb in beide schouders bursitis, de een van het tennissen (echt waar, ik, jawel, de rechtse schouder!), de andere van forceren gedurende een zeer pijnlijk half uurtje.

Gedane zaken nemen geen keer, de wedstrijd nooit uitgespeeld, het halve uurtje was gewoon een noodzakelijkheid om uit praktische moeilijkheden te komen.

Aha, lekker spannend! Misschien vertel ik het u nog wel eens.

Maar als ik (te) lang geslapen heb, het was vanmorgen kwart voor zeven, word ik dus wakker met een pijnlijke schouder, die waarop ik het langst heb gelegen.

Dat is voor mij vreselijk uitslapen en de hele dag bezig zijn om die uren weer in te halen.

Wat natuurlijk nooit lukt, zowel de logica als de natuurkunde zullen dit soort pogingen enthousiast dwarsbomen. En gelukkig maar, baas boven baas.

We nemen een extra paracetamolletje en zullen van deze dag maar weer iets moois gaan maken. Want dat blijft het hoofdstreven. Maak er iets moois van, elke dag!

 

Vrijdagmorgen, 9-12-2016

 

Time flies when you're having fun! Ook als het allemaal niet zo leuk uitpakt in je bestaan. Over een paar dagen zit m'n eerste dagboekmaand er al weer op. U had natuurlijk al lang geraden dat de term “liefde” in de ondertitel “dagboek van een liefde” niets te maken heeft met passerende vrouwen, al dan niet bevredigend verlopen.

Daarover gesproken, er is nogal wat misverstand gerezen door het gebruik van de term Platonische liefde. Voor de meesten geldt die term als duiding van een niet-lichamelijke verhouding, slechts gebaseerd op wederzijdse geestelijke waardering.

Wat overigens door de oude Grieken als veel hogere stap wordt gezien dan de lichamelijke, zeg maar “animale” liefde. De liefde voor de filosofie wordt als hoogste beschouwd.

De grote filosoof Plato wist dat en vertelde de volgende mythe: ooit was er een mensenras met vier handen en vier voeten, twee hoofden en twee geslachtsdelen. Eigenlijk één wezen met man en vrouw als twee-eenheid. Maar soms was het wezen dubbel man, soms dubbel vrouw en dan had je nog degenen die man en vrouw in één helft waren, de Hermafrodieten. Na een zonde werd het wezen gesplitst zodat mannen en vrouwen de rest van hun leven op zoek moesten naar hun wederhelft. Zo ook voor de lesbo’s en de homo’s. Alleen de hermafrodieten hadden aan zichzelf genoeg, hadden man en vrouw in zichzelf. Einde verhaaltje Plato. Het lag iets gecompliceerder allemaal, maar dat bespaar ik u. Natuurlijk was het maar een verhaaltje als verklaring waarom er zoveel vormen van sexualiteit voorkwamen, ook toen al. Wilt u daar het fijne van weten, googelen maar!

Die laatsten (de hermafrodieten) worden, ook nu nog, beschouwd als smeltpunt van animus en anima, en wetend (niet alwetend) door de balans tussen linker- en rechterhersenhelft, de ratio en het gevoel. De artisticiteit, zeg maar.

Even terug: een Platonische liefde is dus NIET een seksloze liefde, maar een liefde waarbij de geestelijke balans tussen beide partners als veel belangrijker wordt gezien als de animale binding. Als je elkaar dan ook nog op hetzelfde filosofische vlak/dezelfde filosofische hoogte kunt vinden is de liefde compleet en spreek je van je Platonische wederhelft.

Helaas is in deze zg. moderne tijden de minste van de drie (de seks!) het belangrijkst geworden, maar zo'n tijdperk duurt nooit lang. Want wie zijn kaarten zet op uitsluitend een goede seksuele verbintenis, is gedoemd zich al binnen een half jaar te vervelen met steeds dezelfde partner. Het enorme aantal scheidingen en slechte verhoudingen duidt dan ook op een kentering.

En ook de vele tijdperk-van-Aquarius-stromingen die de laatste decennia de kop opsteken, tonen een herwaardering van de rechterhersenhelft.

Dat de ratiodenkers in de vorm van kapitalisten en materialisten zich als tegenstanders daarvan opstellen, is evident. De huidige polarisering heeft een oudere geschiedenis dan u misschien wel dacht, zoveel blijkt maar weer. De goede lezer(es) snapt nu dus ook wel waar mijn term liefde in de titel geplaatst moet worden.

By the way: het heeft mij meer dan vijftig jaar en vele crises gekost om uit te vinden dat ik zo'n geestelijke hermafrodiet ben. Zodat u dat maar even weet.

Dat daar moeilijk een partner bij te vinden is, is dan ook duidelijk. Vandaar mijn gestuntel, vandaar mijn pogingen, vandaar de vele mislukkingen.

Het lag niet aan de vrouwen, echt niet! Het ligt aan wie en wat ik ben. Ik kan af en toe al nauwelijks met mijzelf leven, laat staan dat een ander dat kan. Groet, tot morgen.

 

Zaterdag, 10-12-2016

 

Zo'n bekentenis als die van gisteren gaat je niet in de kouwe kleren zitten, zoals dat heet. Het onderkennen van je eigen onvermogen tot het hebben van een relatie met een ander mens, dieper dan een vriendschap, komt hard aan. En gek genoeg, iedere keer weer.

Maar nu het via een dagboek gaat dat misschien door vele mensen zal worden gelezen (dat hoop ik tenminste), lijkt het extra zwaar te zijn.

Toch heb ik wel rustig geslapen, gelukkig maar. Ben voor het naar bed gaan nog even op pad geweest om het hoofd te bieden aan mijn verdriet, hondje mee, moest toch nog uit en Randy Newman op de USB-stick.

Want dat heb ik tegenwoordig in de nieuwe auto, een USB aansluiting. Weliswaar met een beperking tot twee Gb, maar ach, op 2 Gieg kan je heel wat muziek kwijt. Met één zo'n USB-stickie kan je rustig tot Barcelona rijden, zou je daar heen willen. Maar dat wil ik gelukkig helemaal niet.

En Randy Newman helpt altijd, van politiek (Boom goes London) tot intense liefde (You can leave your hat on), de man heeft me altijd enorm aangesproken. Misschien heeft hij wel last van hetzelfde als ik, denk ik wel eens. Ook bij hem is er sprake van een diepe melancholie, duidelijk hoorbaar voor mij in al zijn nummers.

Maar goed, toch weer wakker geworden na een droomloze slaap, om het hoofd bieden aan de nieuwe dag. En waarom ook niet, tot nu toe is dat altijd nog goed gelukt, op een periode in mijn leven na.

Maar ook die periode heb ik met behulp van wat therapie (the understatement of the year) en een paar goede gesprekken (nee, niet met vrouwelijke Sigmunds, dat lukte niet) goed kunnen afsluiten. Sorry van al die tussenhaakjes-toevoegingen, het lukt me niet altijd om de dingen die ik aan u kwijt wil in vloeiende zinnen ten tonele te brengen.

Het is niet anders.

 

Zondag, 11-12-2016

 

De leukste dagen zijn die dagen waarvan je 's avonds denkt: dat had ik toch vanmorgen niet kunnen denken. Gisteren was zo'n dag. 's Morgens een beetje huishouden gedaan, afgewassen en zo, de gebruikte spulletjes weer opruimen en terugzetten op de plek waar ze horen en een paar foto's uploaden naar de verschillende fora waar ik af en toe wel een fotootje heen wil sturen. Waaronder ook een site waar je je kunst kan showen.

Daar zie je allerlei uitingen, van amateuristisch tot professioneel niveau langskomen en zoiets vind ik wel leuk. Ook kan ik soms iemand helpen met tips. Die al dan niet dankbaar worden ontvangen. Meestal wel, dus.

Af en toe zet ik ook wel maatschappijkritische opmerkingen op Facebook, vaak wat aanvallend van aard naar ultrarechts of naar de kapitalisten toe. Waar ik soms wel positieve respons op krijg van mensen die het met me eens zijn. Gek genoeg nooit van mensen die mij maar een vervelende linkse rakker vinden.

Een van die trouwe reageerders is Jan. We raakten via de messenger van Fb wat aan de praat, het werd al snel duidelijk dat ie qua politiek een bloedbroeder was, van het een kwam het ander en opeens leek het hem wel een leuk idee om elkaar eens persoonlijk te ontmoeten. Om kort te gaan, ik snel naar de winkel na het uitlaten van Pantu, even wat biertjes gehaald (daar had ik me al van gevergewist dat ie dat dronk), wat kippenpootjes voor in de oven en om kwart over vier zat Jan in mijn atelier. Hij bleek een overjarige anarchist, vroeger met hanekam, had het kraakteam van het Wolters-Noordhoff-complex te Groningen in 1990 actief gesteund, om kort te gaan, een barricadenstrijder.

En hoe je er ook over denkt, dat soort mensen, óf links óf rechts, hebben altijd mijn achting. Het is nooit te laat om de slapende elite, die slechts de status quo beschermt, af en toe wakker te schudden zodat ze min of meer sociaal blijft. Maatschappelijke noodzaak, zeg maar. Het klinkt tegenstrijdig maar dat is zelfs voor die behoudende groep conformisten lang niet slecht.

Over Jan: veel raakpunten, muziek, kunst en een enorme denksnelheid, geuit in een vrijwel niet te stuiten woordenstroom. Ook een dierenvriend, gek op Pantu, met een zuster in de kunst. Hij had wat fotootjes mee van werk van haar, nam wat foto's van het atelier om op te sturen, kortom, het was gezellig tot mijn energie op was. Kippenpootjes gegeten, waren erg lekker, daarna Jan weer met het autootje naar huis gebracht. Pantu mee, kon die gelijk er ook nog even uit, en drie kwartier later zat ik uitgeteld in mijn stoel. Hèhè, de baas van Pantouffle wordt oud, dat merkt ie dus op zulke momenten.

Met de belofte van een heerlijke spaghetti ergens in de toekomst al heel snel achter de tv ingedut, om later op de avond met een stijve nek weer wakker te worden. Gauw de hond nog een keertje uit, bierflesjes omgespoeld (gatverdarrie, wat stinkt dat als je het niet meer gewend bent), daarna door naar het uitnodigende bed om het tv-slaapje te vervolgen.

Om vroeg in de morgen, kwart voor vijf, weer wakker te worden om dit stukje voor U te schrijven.

Goedemorgen, deze zondagmorgen.

 

Maandagmorgen, 12-12-2016

 

Over tien dagen is de langste nacht al weer voorbij, een kentering in de donkere dagen voor Kerst, dan hebben we gelukkig die ellende weer gehad. Ik vraag me af of ik ook zo tegen al dit gedoe opgezien zou hebben als ik toevallig wel een vrouw en een gezin, compleet met kleinkinderen, zou hebben gehad. We zullen het nooit weten, gedane zaken....

Van mijn realistische schilderij met de mooie lucht ga ik maar een geëngageerd werk maken. Er komt een leeg, weggeworpen colablikje op een weg te liggen in een laag standpunt. Mooi dramatisch, mooi opvallend. Helaas niet zo heel erg origineel maar dat hoeft ook niet in dit geval. Ik heb van zo'n blikje nog wel een mooie foto, gemaakt op een van de wandelingen met Pantu.

In dit geval op Roodehaan, een braak liggend ontwikkelingsterrein voor industrie, waar al wel wegen liggen.

Dat te schilderen is nog moeilijk genoeg trouwens, want voor mij is de waarde van realisme nooit zo duidelijk, het is al zo bepaald wat je ziet, de magie moet dus dan gaan zitten in de afbeelding, die dan het predicaat surrealisme, magie of fantasie moet krijgen. Of wat je nog meer kan bedenken. En dan nog. Wel is het leuk om zoiets te maken, als eerder gezegd, om nog maar weer es te zien of ik het nog kan. Afwachten dan maar.

Het eindproduct zal ongetwijfeld te zien zijn op mijn website, als het een beetje goed gaat tenminste. Anders ben ik niet te beroerd voor de witkwast.

Wel blijf je dan, in het geval van de witkwast, zitten met, ik heb het al eerder genoemd, de bestemming van het doek. Bij mij werkt dat in ieder geval wel zo. Ik draal altijd erg lang voor ik de eerste streek op het doek zet, ik moet het zeker weten. Want als de keuze voor het onderwerp eenmaal gemaakt is, is het doek gedoemd.

Dan kan de afbeelding wel totaal veranderen, de wezenlijke inhoud blijft toch gelijk. Bij mij in ieder geval altijd. Dus de fraaie lucht wordt de overspanning voor een kleine aanval op onze consumptiemaatschappij, dat is bij deze beslist. Nu alleen het werk nog. Maar dat is het schilderen, de negentig procent transpiratie, zeg maar. We zullen zien.

 

Dinsdag, 13-12-2016

 

Gisteren de hele dag rondgescharreld, fotostudie gemaakt voor het nieuwe schilderij waar ik al over schreef, kippensoep gemaakt (misschien wil buuv ook nog wat) én gegeten, dwaze ideeën verzameld voor dit dagboek. Die vervolgens niet uitgevoerd werden. Kortom: een vruchtbaar dagje, sprak hij met veel gevoel voor ironie. Het weer was somber, ik ook een beetje, mis het vrouwelijke gezelschap, de aanspraak en alles wat daarbij komt kijken, kortom, als ik de dag een cijfer zou moeten geven dan haalde die maar net een voldoende.

Ook weer geconfronteerd met een sterfgeval in de vriendenkring, ontkom ik er zelf ook niet aan om terug te gaan in de tijd dat Teja overleed. Dat prikt nog steeds een beetje achter de ogen, zal wel nooit overgaan, denk ik zo.

Ook ga ik dan weer teveel eten, troostvoer. Dikke mac&cheese of zoiets. Dat helpt een beetje maar niet heus.

Vanmiddag maar wat langer wandelen om het er weer af te krijgen. Voor vandaag groet ik U. Morgen een beter verhaal?

 

Woensdag, 14-12-2016

 

Door het druilerige weer de extra lange wandeling met Pantu niet gedaan, als je naar buiten keek, werd je al nat. Dus mooi niet en Pantu hoeft ook niet zo nodig door al die nattigheid. Als ze eenmaal buiten is, valt het wel mee, maar echt leuk is anders wat.

 

Gelezen: een commentaar op Facebook. Bij een niet zo vrolijk schilderij van mij, jawel, de lucht met het colablikje.… Ik wou de ongecorrigeerde versie toch maar als statement aan u doorgeven.

 

C. Troosteloos, ... Wat jammer

Ik: Tja C., ook dat moeten kunstenaars laten zien. Dat is nu eenmaal ons werk.

C. Er is al zoveel negativiteit, waarom daar nog energie in steken?

Ik: Die energie moet gebruikt worden om daar juist verandering in te brengen. En dat kan helaas alleen maar door een confrontatie, nogmaals, dat is dus ook ons (kunstenaars) werk. Als er twee mensen hun gedrag aanpassen door het zien van dit doek, is mijn doel al bereikt. Als niemand wat doet, gebeurt er nooit wat en winnen de hufters. En daar zijn er al veel te veel van. Beschouw het maar als barricadenwerk.

C. Juist ja

C. Respect!!

Ik: Dank

 

Zo zie je maar weer, een beetje uitleg kan wonderen doen.

Deze dame (C. was een vrouwennaam) weet voor de rest van haar leven, dat kunstenaars er niet alleen maar zijn om haar welgevallige objecten te creëren, maar dat die ook hun maatschappelijke taak hebben. Ik gebruik daarvoor wel eens de volgende metafoor: de maatschappij ziet zichzelf meestal als een gesloten vehikel en beloont de afvalligen niet. De best aangepasten van die maatschappij hebben dus ook de beste baantjes. Maar wat als dat vehikel een lekke band of een ander soort pech krijgt op de snelweg van het bestaan? Wie is dan de wegenwacht? U raadt het antwoord. Juist!

Alleen degenen die niet in die auto zitten kunnen dat rotding repareren. Men scheldt op de onaangepasten en beseft niet dat de maatschappij, die per slot van rekening een mensenuitvinding is, een verlengstuk van de menselijke geest, ook niet zonder geweten kan.

Dus ben ik trots op mijn wegenwachtbestaan, trots op mensen als Jan die de barricaden beklimmen van de anarchie en draag zelf ook mijn steentje bij door mijn gewetensfunctie te bekleden. In schilderijen, gedichten, vroeger muziek en nu zelfs een dagboek.

Dan heb ik het nog niet eens over mijn aanwezigheid die, zoals mijn docent altijd zei, blijk geeft van het besef dat diezelfde aanwezigheid genoeg is. Of, in andere woorden: Alex, jij hoeft er alleen maar te zijn!

Zoals mijn goede vader reeds zei...... zou de al eerder vermelde Ollie B. Bommel op gepaste toon declameren.

 

Donderdag, 15-12-2016

 

Deel 1

Om te beginnen, hiep hiep hoera, de eerste maand zit erop.

Het dagboek krijgt vorm, de stukjes krijgen een positieve waardering, zelf lees ik ze ook af en toe terug, schaaf wat bij en verbeter een taalfoutje. Maak lastige zinnen wat minder lastig (maar niet allemaal, u moet ook wat te doen hebben) en ben voortdurend bang dat ik de volgende dag niets te melden heb. Voor het gemak maar even vergetend dat ik dat dan ook kan opschrijven.

U kent het wel “vandaag niets te melden” maar dat is natuurlijk een prachtige paradox want de eerste melding. En de paradox is de basis van ieders bestaan. Wat een ander ook zegt, daar ben ik niet vanaf te brengen. Alles in mijn (en uw) leven wordt beoordeeld zijnde wel en niet bestaand, tegelijkertijd en schijnbaar in tegenspraak met elkaar.

Voor wie dat allemaal boven de pet gaat, ik heb er ook lange tijd over gedaan om door te krijgen hoe het in elkaar steekt. Gezonde twijfel over uw eigen existentie is voorwaarde. Er bestaat geen waarheid is de eerste (en laatste) waarheid.

 

Deel2

In de Tv-serie “through the wormhole” wordt bewijs aangeleverd over het feit dat ontmenselijking snel kan optreden zo gauw een proefpersoon in een groep gezet wordt tegenover een andere groep. Een groep van vijf was al meer dan voldoende om de andere partij zo ongeveer de dood toe te wensen. Een beetje despoot heeft immers ook een “vijand” nodig om het volk te mobiliseren. En het Kapitalisme heeft de Koude Oorlog (lees: Rusland) nodig om in het zadel te blijven. Waarmee mijn theorie: "iedere samenscholing van meer dan twee personen is een isme en dient derhalve vermeden te worden", bewaarheid wordt.

Ik kom hierop omdat Rik uit België met zijn vrouw naar Dachau is geweest en zij diep onder de indruk terugkwamen, waarna hij en ik een discussie kregen over nationalisme als oorzaak van de wereldoorlogsellende. Nu is nationalisme niet meer dan een heel grote groep die beantwoordt aan de theorieën van Morgan Freeman. Zolang wij andere mensen niet kunnen zien als alleen maar andere mensen, zullen we de neiging hebben ons bij een of andere groep aan te sluiten en zodoende ons eerste isme te creëren. Ziedaar de intellectuele kracht van het humanisme. Wat op zich ook al weer een “isme” is natuurlijk.

Rik voelde zich Belg in België, Groninger in Groningen, Amerikaan in the States en dus ook Duitser in Duitsland? When in Rome, do as the Romans do? Zal het er nog eens uitvoerig met hem over hebben. Later. (hij had het zo niet bedoeld, zei hij, later, hij had uitsluitend bedoeld dat hij zich overal goed thuis kon voelen, n.b.)

Vandaag hebben we weer een zeer druilerige dag, motregen of erger, de donkere dagen voor Midwinter, zeg maar. Nee, ik zeg het toch niet, hahaha. Nee, echt niet, heus. Wat? Dat is chantage! Nou, vooruit dan maar, maar heel zachtjes.... kerst! Nog een week naar de kortste dag.

 

Vrijdag, 16-12-2016

 

Aangehaald van woensdag 14/12.... "en dan heb ik het nog niet eens over mijn aanwezigheid die, zoals mijn docent altijd zei, blijk geeft van het besef dat diezelfde aanwezigheid genoeg is.”

Toen ik dit woensdag opschreef en later weer herlas, realiseerde ik me opeens, dat dat eigenlijk wel heel arrogant gevonden kan worden. Nu is mijn eerste reactie daarop: so what!

Fact: "So what" is het eerste stuk van Miles Davis in een modaal toonsysteem. Het voert te ver om daar diep op in te gaan, Wikipedia geeft antwoord als U het echt wil weten. En dit kwistig rondstrooien met kennis is natuurlijk ook alweer arrogant. Zo blijf ik bezig.

Nu vonden ze me vroeger ook al zo eigenwijs, dat begon al op de lagere en middelbare school. Ik deed Mulo-B, dat was het hoogst haalbare voor kinderen uit arme milieus. De B stond voor een verzwaard wiskundepakket, daar is de basis gelegd voor mijn latere inzichten. Hogere opleidingen waren voor mij domweg niet beschikbaar, helaas. Dat had me heel veel ellende bespaard.

Ik ben een typisch voorbeeld van iemand die niet genoeg is uitgedaagd tijdens de opleiding. Als ik ook maar eventjes mijn best deed haalde ik gewoon dikke tienen. Zelfs op Duits. Maar ook is daar het onrecht voor het eerst gevoeld, alsof een kind er iets aan kan doen waar het opgroeit. En daar ging ook voor het eerst de kont tegen de krib, zoals dat zo mooi heet. Daarna is het maatschappelijk nooit meer wat geworden met mij.

Mijn redenatie was: als ik niet mag doen wat ik graag wil, terwijl andere kinderen dat wel mogen, dan ga ik niet meer doen wat jullie van mij verlangen. Mijn eerste daad van provocatie was dan ook: de boeken voor de kweekschool voor de deur van de school neerleggen en een baantje gaan zoeken. Val maar dood! Ik wil helemaal geen leraar worden. Wat ik wel wilde worden, dat wist ik nog lang niet. En dat eerste baantje was bij de Rotterdamsche Bank te Groningen. Dat werd later met de Amsterdamsche de Amro. En daar paste ik ook al niet.

De rest is geschiedenis en daarvan zal af en toe in dit dagboek vast wel een sluier opgelicht worden. Nu is het vrijdag en ik heb om 12.00 uur de crematie van degene, waarvan ik afgelopen dinsdag heb gehoord dat hij plotseling overleden was, zomaar, heel snel. Dus Teja zal wel een beetje komen spoken. We houden vol. Arrogant of niet!

 

Zaterdag, 17-12-2016

 

Gisteren de crematie gehad, zeer indrukwekkend voor mij omdat ik hem niet heb meegemaakt. Ik heb sowieso een allergie voor veel mensen op een te kleine plek en het was afgeladen vol. Na het tekenen van het condoleanceregister had ik een achterafplekje gevonden waar nog een klein beetje ademhalingsruimte was voor mij, maar vlak voor twaalven werd ik ook daar belaagd door mensen die ik helemaal niet kende. Drie minuten later stond ik (bijna kotsend) weer buiten.

Mijn “mensenvrees” gekoppeld aan de herinnering aan Teja's crematie was duidelijk teveel voor mij. Ik weet zeker dat de vrouw van de overledene, die eigenlijk mijn kennis was, het mij wel zal vergeven.

De crematie zette me me natuurlijk wel weer aan het denken over leven en dood, en de paradox van afgelopen donderdag. Want binnen die paradox staat de dood immers gelijk aan het leven, zijnde in de essentie exact hetzelfde. Het mooie is dat vrijwel alle predikers en andere religieuze grootheden tot min of meer dezelfde conclusie zijn gekomen, het vervelende is alleen, dat al die gasten er ook voor gezorgd hebben dat de wereld daarna opgescheept werd met een daaraan gekoppelde religie of denkrichting. De enige filosofie/redenatietrant die daaraan ontsnapt is, is Zen. Het Boeddhisme heeft wel een poging gedaan het Zen-denken te annexeren, maar de intrinsieke vorm van de Zen-denktrant weerhoudt zichzelf er van, deel uit te maken van een of ander ander geloof, omdat Zen in schril contrast daarmee staat.

Zen is namelijk geen geloof. Zen is een staat van zijn. En dat staat dwars op elke religie die zich juist met verleden en toekomst (wat komt er na de dood, is immers ook een toekomstvisie!) bezighoudt. En diezelfde staat van zijn verkleint het risico dat er een nieuwe religie uit ontstaat. Hooguit een wijdverspreid besef dat er niets anders is dan het hier en nu, hoe tegenstrijdig dat ook met sommige gevoelens lijkt te zijn.

 

Zondag, 18-12-2016

 

Voorbeeld van een uit de klauwen lopende, serieus begonnen uitwisseling via de messenger op donderdag 15 december.

Het ging over het feit dat ik Rik bedankte voor een mooi gesprek, ik noemde dat: balsem voor de ziel.

En zo ging het verder, met spel/typefouten en al:

 

Rik -glimlachje- ik vind het ook erg leuk…. ik heb trouwens nog een voor je die ik vanmorgen vond… "Orpheus bracht nog stenen en bomen in beweging. Maar een dichter kan geen baarmoeder verwijderen of een raket het zonnestelsel uit schieten. Het wonder en de macht zijn niet meer zijn deel.” Zie hiervoor: https://www.canvas.be/video/winteruur/2016-2017/ann-de-craemer

Rik - Ik vond haar uitleg wel mooi, maar ik zit momenteel wel in de ‘terugkeer fase’ en ben opnieuw boeken aan het lezen

Ik - Ik ontmoette een keer mijn leraar muziek Francois Mollinger van Eeden, Francois pakte mijn tas af, keek er in en zei: dat dacht ik al, geen boeken, jij weet wel wat je moet denken.

Rik - ik heb ze wel nodig ;)

Ik - Voor elk verhaaltje heb ik wel een anekdote, Rik, hahahaha! Maar dat komt door de remmende voorsprong, ik heb me nooit voor een maatschappelijke functie willen/hoeven voorbereiden, dat scheelt erg veel tijd die ik aan denken over denken kon besteden

Rik - Buitenbeentje

 

Ik - heel veel buitenbeentje, maar dat wist je toch al?

Rik - tuurlijk

Ik - Alles heeft z'n prijs, Rik. En die moeten we allemaal betalen.

Rik - idd helemaal waar

Ik - Ook gij, Bruts.....Brutus

Rik - Brutus?

Ik - de moordenaar van caesar

Rik - dat was toch hij die Caesar vermoordde?

Ik - ken uw klassiekers hahahaha

Rik - ja idd, dus ik snap de relatie niet..

Ik - Als iemand in hetzelfde schuitje zit als jij zeggen wij dat: ook gij, Brutus. Dat betekent dat jij meedeelt in de misère

Rik - aha, oké ik dacht al wat nu! kan beter weer wat bugs in mijn code gaan verwerken -haha-

Ik - Gij, moordenaar van het vrije gedachtengoed, foei ......hahahahaha nee hoor, ik dol maar wat

Rik - lol

Ik - precioes

mijn toetsenbord wordt al onwilliger

Rik - tegendraads dus -haha- tja, het kent zijn meester

Ik - net als de baas. Heb vanmorgen nog een Volvo een trap gegeven, de ASO eigenaar spoot zijn wagen uit en dreigde met de politie. Toen gaf ik hem mijn mobieltje, hahahaha!

Rik - grappig heb ik ook eens gedaan toen een auto me van de weg dreigde te rijden..

Ik - Hij was verbijsterd, zo verbijsterd dat ie mij m'n mobieltje gewoon weer teruggaf. hahahaha, de sukkel

Rik - alleen had ik toen nog geen mobieltje

Ik - jawel, daar ree je in

reed

Rik - haha- flauwe

Ik - heeeeeeel

Rik - ik was met de fiets trouwens

Ik - nog flauwer, spelbreker

Rik - echt waar heb hem een slag op de motorkap bezorgd

Ik - Ik kan dit gesprek wel in z'n geheel in m'n dagboek zetten

Ben trots op je. Heb ook wel eens een deuk in een moterkap geslagen. Voelt goed.

Rik - dank, oké tot zover -haha- moet verer aan het werk...

doeg

Ik - Werk ze. Misschien doe ik dat wel, dit gesprekje vereeuwigen

Rik - goed

Ik - moi

 

Moi” is de algemene Groningse groet, wordt te pas en te onpas gebruikt. Rare jongens, die Groningers.

En over de eerste zin van Rik over Ann de Craemer die stelt dat Orpheus afgedaan heeft: ...omdat een dichter geen baarmoeders verwijderen kan of raketten het zonnestelsel uitschieten: einde quote... het is dan ook maar de vraag hoever we daarmee zijn opgeschoten.

Het oordeel is aan U zelve. Gegroet!

 

Maandag, 19-12-2016

 

Nog twee dagen tot aan de zonnewende, dan kunnen wij ons weer gaan verheugen op langere dagen. Gepaard met kou en ijs vooralsnog, dat wel. Op woensdag 21 december 10:44 uur. Jawel, voor u opgezocht. Hoeft u dat niet meer te doen. Het internet is een zegening voor feitjesmensen zoals ik. Vreemd woord? Opzoeken. Een specifieke datum? Wikipedia. Geweldig toch?

En verder geloof ik in het www.internet als oplossing voor het religieuze extremisme. Dat heb ik vanaf het begin al beweerd en deze overtuiging staat bij mij nog steeds als een huis. Want in dat geval geldt toch echt: kennis is macht en domheid is ondergeschiktheid. En de religieuze leiders van die opstandige landen waar het extremisme baas is, weten dat maar al te goed : ze boycotten niet voor niets alle informatie die beschikbaar komt via het net. Vergeefse moeite: The Cloud wordt onze nieuwe heerser. Alleen zal het nog wel even duren voor het zover is.

Het kennisniveau in de Moslimlanden is bedroevend laag, nog hele volksstammen geloven niet dat de Aarde rond is, de meisjes mogen niet naar school en worden slechts gebruikt als kinderfabriekjes, en de jongens worden opgekweekt via het indoctrinatiemodel als bommendragers voor de leiders die zelf, feodaal als ze zijn, geen risico durven lopen.

Want uiteindelijk gaat het echt niet om het geloof, maar om de wereldse macht, geld, dus! Want ook deze leiders zijn maar op één ding uit, de poen! Ook Buma is meer middenstander dan dominee, vergis u niet.

En er is niet zoveel verschil tussen onze MP (dienaar van Mammon, in Hebreeuws/Joodse termen) en zo'n religieuze leider, laat u zich geen rad voor ogen draaien. De verschillen zijn uiterst gering. Ook hij maakt ernstig misbruik van het feit, dat het volk (u dus!) lang niet alles weet van wat er echt gaande is. Maar dat terzijde. Teveel mensen hebben werkelijk geen flauw idee van de nietigheid van onze wereld, de kwetsbaarheid van ons ecosysteem, de uitgestrektheid van zelfs maar de nabije kosmos, waarden die via echt goed onderwijs in onze bewustwording kunnen worden geplant. Vandaar dat ik toch lid geworden ben van onze drampartij bij uitstek: de Partij van de Dieren en ook sommige acties van GroenLinks (die ik stiekem altijd GroenRechts noem vanwege hun banden met het neoliberale beginsel) wel een beetje steun. Zo heb ik meegeholpen de Rainbow Warrior in de vaart te houden, maar heb ik ook meebetaald om het skelet van de dinosaurus in Leiden te krijgen. Tevens ben ik mede-eigenaar van ettelijke vierkante meters grond, die via een crowdfundingsactie aangekocht zijn. Om die te beschermen tegen de willekeur van de omringende boeren, die wel even deze stukjes natuur zouden willen annexeren.

Want zelfs in het verlichte Nederland zijn er nog hele volksstammen die niet in de evolutietheorie geloven, die serieus denken dat een Supermacht de wereld geschapen heeft in 7 dagen. Het mag van mij, vergis u niet, zolang ze maar niet gaan vertellen dat ik dat ook geloven moet. Iedereen is vrij in zijn hoofd, althans, zo zou dat moeten zijn. Maar ga dat maar eens aan de Ayatollahs van deze wereld vertellen. Dan raakt u zo verward in hun intriges dat zelfs u uw hoofd verliest. Jawel, letterlijk!

 

Dinsdag, 20-12-2016

 

Gehoord in een tv-serie: zoeken wij niet allemaal een plekje op deze wereld waar wij onszelf kunnen zijn? Het antwoord is uiteraard: ja. De vraag is alleen, wie vindt dat plekje ook echt. Wie is echt in staat te voelen/te weten wat dat plekje is?

Even generaliseren: vrouwen kennen dat plekje sneller dan mannen, de geschiedenis zit boordevol vrouwen die hun eindbestemming ervaren in het krijgen van hun kind(eren), waar ter wereld ze ook zijn. Om daarna hun leven te wijden aan het zo goed mogelijk grootbrengen van die kinderen. Biologisch volkomen juist, maatschappelijk wat lastiger.

Want daarvoor heb je natuurlijk wel goede omstandigheden nodig, een man met geld, een man met goed zaad (de andere kant van de heuvel, weet U nog?) en, uiteraard, voor de vrouw zelf graag wat goede omstandigheden. Vandaar dat het de kapitalistische wereld maar niet lukt om al die vrouwen in het keurslijf van de economie te persen, anders dan door onderdrukking en/of chantage en/of manipulatie. (een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, één van de meest walgelijke werfteksten die ik ooit gehoord heb. En ook vele religies gebruiken deze drie methodes)

Steeds maar is de biologie de maatschappijvisie de baas. Logisch ook: die visie is nog maar een kleine twee eeuwen oud, de biologie al miljoenen jaren, dat is niet eens een wedstrijd waardig.

Maar voor mannen ligt dat toch een stuk moeilijker. Zij zijn immers uitsluitend voorbestemd hun zaad te deponeren in het juiste vrouwtje en wie het beste zaad heeft, wint. Alle andere mannen zijn daardoor overbodig, en al die mannen gaan dan maar gewoon doen wat ze het beste kunnen, rondlummelen of oorlog maken.

Die vrouwen zagen dat en dachten, ook niet gek: als we nu al die mannen eens verdelen, ieder haar eigen mannetje, dan hebben we het allemaal goed. Dat lijkt slim maar helaas: daarmee sloeg de verloedering toe. Want ook de mannetjes die niet geheel volwaardig waren kregen nakomelingen, hetgeen natuurlijk nooit de bedoeling was. Zoals een geëmancipeerde vrouw ooit eens over tekortkomende mannen schreef: "Niet zeuren, zusters, we hebben ze zelf zo gemaakt." Ik weet helaas niet meer wie deze grote vrouwengeest was.

Daarnaast zijn er ook nog mannetjes, die het daar sowieso niet mee eens zijn, die denken: “Ik heb helemaal geen zin mijn hele leven lang geld/zaad te doneren aan het goede doel, te weten, het in stand houden van de soort!” En hoe voller de wereld wordt met al maar meer overbodige mannetjes, hoe meer van hen daarachter komen en dat zullen gaan zeggen. Want in tegenstelling tot wat veel vrouwtjes beweren: niet alle mannetjes hebben hun hersens in hun, al dan niet goed geschapen, mannelijk lid zitten. Er zijn er zelfs die poëzie gaan schrijven, muziek gaan maken, gaan schaken of dammen, schilderijen schilderen en jawel: dagboeken gaan schrijven. Met hun hoofd, niet met hun penis.

PS Nogmaals excuses voor de generalisaties, wilt U hier echt meer over weten, hele bibliotheken vol staan ongeduldig op u te wachten. Maar bedenk: hersens meenemen, anders lukt het niet!

Even terug: voor eventuele seksuele escapades - mocht de nood hoog stijgen - heb je natuurlijk niet persé een vrouwtje nodig, van rechterhand tot geit, anything will do! Wat tevens antwoord geeft op vragen die de wenkbrauwen (en de verbazing) tot ongekende hoogtes zullen doen stijgen. Waarmee ik dierenmishandeling natuurlijk niet goedkeur, ik constateer slechts wat er al eeuwen gebeurt.

 

Woensdag, 21-12-2016

 

Er is niet aan te ontkomen, ook niet door mij. Een nieuwe aanslag door religieus-extremisten, nu in Berlijn. In de schaduw van de Gedächtniskirche, nota bene, hét monument ter herdenking aan een oorlog, door een ander soort extremisten gecreëerd.

Na Parijs, na Brussel, nu Berlijn. Amsterdam de volgende? Het monument op de Dam? Ik zou er niet raar van opkijken.

Londen heeft zijn marathonaanslag gehad, New York z'n twin-towers, Nice z'n boulevard, zou het nu niet eens tijd worden om de handen ineen te slaan en wezenlijk iets aan de welvaart in de wereld te doen?

Om nu eindelijk al die corruptie, al dat gegraai aan de top, al die angst om arm te worden eens te lijf te gaan? Nu eens echt werk te maken van de bescherming van onze Aarde, ons enige huis in deze grote, nagenoeg oneindige kosmos? Ik dacht het wel, ja.

Want wederzijds begrip voor onze medemens houdt snel op waar de een kaviaar eet en de ander het moet doen met een handjevol rijst.

Maar bedenk het volgende: we staan met z'n miljoenen, miljarden (7.5 miljard inmiddels, probeer je dat es voor te stellen) op een kantelpunt in de geschiedenis van het Aapje Erectus, een kantelpunt waar de ideeën over goden, waarheden, afstanden, aantallen langs nieuwe meetlatten gelegd worden. We maken reizen in ruimtes waarvan we vroeger dachten, dat wij er het middelpunt van waren, niet-ingewijden praten over subatomaire deeltjes, de ruimtekromme is niet eens een heel rare term - veel mensen weten dan waar het over gaat – en een film als Lucy (u moet hem gaan zien, echt waar) vertelt ons in een notendop waar het eigenlijk allemaal om draait. Tegelijkertijd worden mensen op Middeleeuwse wijze (de Katholieke Inquisitie?) vermoord, omdat die niet willen geloven, waar de ander hartstochtelijk in gelooft.

Dat het religieuze besef in z'n ego huist, dat de mens daarom zo op z'n pik getrapt is als je daaraan twijfelt (aan z'n geloof, dus) maar dat dat ego niet een waarheid is, maar een door u zelf gewrocht kasteel, waarvan vroeger of later bij ieder mens de muren vallen, nee, dat kunnen we nog niet accepteren.

Maar dat een supermacht de wereld, én die kosmos, én al die miljarden, én uw Egokasteel én uw gedachten in 7 dagen heeft geschapen, dat kunnen we geloven. Rare jongens, die mensen, zou Obelix zeggen. Voor Obelix, ken uw klassiekers. Voor die supermacht, ken uw geschriften.

 

Donderdag. 22-12-2016

 

Het is weer gelukt! De zon is weer op de terugweg. Die heeft even in Zuid-Afrika gekeken, India bespioneerd, Zuid-Amerika overgeslagen (tjongejonge, wat een zootje is het daar!), het Nederlandse Koloniale Verleden geïnspecteerd op de Molukken en in Papoea-Nieuw-Guinea (Irian Djaya) en vond dat het nu wel weer genoeg was geweest. Ook de zon heeft heimwee. Dus nu maar weer van de Steenbokskeerkring terug naar Grunn'n. Zo noemen ze Groningen hier.

Daar is die zon wel even mee bezig maar uiteindelijk zal ook dat wel weer lukken. Dat doet ie per slot van rekening al vele miljoenen jaren, en oefening baart kunst. Leven, in dit geval.

Er zijn namelijk theorieën die er van uitgaan dat juist de inclinatiehoek van de aardas t.o.v. de zon het leven mogelijk heeft gemaakt. Heb het een keertje gelezen/gehoord en het klonk zeer aannemelijk. We zullen het nooit echt weten, natuurlijk, we waren er niet bij. Zoals wij bij heel veel dingen nooit “erbij” zijn geweest, om toch zeker te weten dat het zo is.

Wat een wonderbaarlijke dingen zijn hersens toch! En dan vooral ons abstractievermogen, de gave ons te verdiepen in dingen die we niet kunnen zien en/of verklaren. Wij zien hóe wonderbaarlijk, als wij even rondkijken op de gesloten afdelingen van onze verzorgingstehuizen. Daar liggen levende, niet of nauwelijks meer denkende lichamen op bedden die trouw verschoond worden, dat wel, de tijd door te komen, tot ze afscheid mogen gaan nemen van een bestaan dat ze eigenlijk al een hele tijd kwijt zijn. En af en toe denken ze nog een heel klein beetje, dan zie je een flakkering in de ogen die op enige activiteit duiden. Ik weet dat, ik heb een aantal jaren als vrijwilliger op die afdelingen mogen rondkijken. En daar viel het verschil toch erg duidelijk op tussen bewust denkende individuen en deze, bijna in coma levende, mensen. Een verschil van leven en dood, kun je rustig zeggen.

In vroeger tijden was zo'n mens natuurlijk al lang overleden, zoals een dier dat beschutting zoekt om ergens rustig uit het leven te glijden, nu passen we er echter goed op. En houden het zo lang mogelijk ademend, etend tot ze er bij neervallen en dat allemaal omdat de nabestaanden het niet over hun, eigenlijk egoïstische, hart kunnen verkrijgen, om het arme mens te laten gaan. Wat natuurlijk al lang had moeten gebeuren en waar niets erg aan is. Partir, cést mourir un peu.

Alleen niet voor degenen die gaan, dat vergeten we zo gemakkelijk. Die zijn meestal blij dat ze mogen. Hèhè, eindelijk van dat gedoe en gezeur af, wat een rust. De stervenden troosten de achterblijvers ook altijd, en niet andersom, is u dat ook al eens opgevallen? En wat ook opvallend is: vrijwel alle verplegers en verpleegsters op zulke afdelingen weten één ding zeker, zo willen ze niet eindigen. Het percentage wat voor vrijwillige euthanasie is, is daar ook ongekend hoog.

Het is toch ook van de gekke: het enige wat een mens echt bezit in dit leven, namelijk zijn eigen leven, daar mag ie niet eens vrijelijk over beschikken, tegengehouden door een rechtsstaat, die gegrondvest is op het imaginaire bestaan van die door ons bedachte supermacht van Woensdag 21 december. Gisteren, ja. Waar ik niet van ben.

 

Vrijdag, 23-12-2016

 

De inktvlek begint zich uit te breiden. Waar gisteren niet zo erg veel thuis gebeurde, gebeurt er op het net voldoende. Meer en meer mensen lezen mijn dagboek, het wordt al gedeeld op Facebook, en de kritieken zijn mild tot erg mooi.

Waar ik me vroeger nog wel eens wilde verslikken in iets te lange zinsconstructies blijkt dat tegenwoordig erg mee te vallen. Of ik heb slimmere en meer belezen lezers, dat kan natuurlijk ook. Ik moet wel zegen dat het me al gemakkelijker afgaat, mijn gedachten rechtstreeks op het scherm krijgen.

Bijna wou ik papier typen, maar dat hoeft gelukkig niet meer. Ben al zo lang vertrouwd met het digitale gebeuren (bijna vanaf het begin, met tapedekjes waar het programma op stond en codetaal voor DOS) dat papier bijna een overbodigheid is geworden. En dat is erg mooi, dat scheelt veel bomen.

Dat geldt natuurlijk ook voor de digitale fotografie. De materialen waar vroeger foto's mee gemaakt werden waren verschrikkelijk vervuilend. En nu kan je net zo veel digitale foto's maken als je wil, later rustig uitzoeken wat de besten/mooisten zijn en de rest vrijwel energieneutraal verwijderen. Het is niet alles rampspoed now-a-days, laten we dat niet vergeten. Er kleven ook veel zegeningen aan deze tijd, kennis is gemakkelijker bereikbaar, communicatie is tegenwoordig wereldwijd en de wereld wordt steeds kleiner.

Misschien bereiken we ooit de droom van de Esperantisten wel: wereldvrede door één taal. Maar dan moeten ze natuurlijk eerst nog wat oorlogen voeren over welke taal. Nou Wereld, tot morgen maar weer.

 

 

Zaterdag, 24-12-2016

 

Gisteren naar de Veenkoloniën geweest. Wat foto's maken onderweg, die Veenkoloniën hebben een aparte sfeer. Zelfs het landschap straalt armoede uit.

In vroeger tijden was dat gebied een natuurlijke grens van uitgebreide en verraderlijke moerassen tussen De Zeven Provinciën (zo heette Nederland nu eenmaal vroeger) en Duitsland. Moerassen waarin menigeen verdwaald is en er zijn droevig einde heeft gevonden. Misdadigers werden die moerassen ingestuurd met de boodschap dat als ze de andere kant haalden ze dan schuldvrij waren. Die andere kant haalden ze uiteraard nooit.

Veenlijken (zie Het meisje van Yde en het Paar van Weerdinge {voor de grap het echtpaar Veenstra genoemd}) zijn te bewonderen in het Asser Museum. Nu is al dat veen afgegraven door veroordeelden en/of andersoortige sloebers uit bijna heel Nederland, verstookt in even zo vele allesbranders, en wat resteert zijn de lange rechte kanalen voor het vervoer van het, in mooie stukken verdeelde en opgedroogde veen, jawel, de turf. Daarnaast parallelle wegen met lintbebouwing en schrale akkers, die in het najaar zorgen voor stofstormen. En nog steeds dezelfde armoede en lage ontwikkeling, slechte scholing, alcoholmisbruik, inteelt en een ingebakken achterdocht tegen alles wat vreemd is. Dat zij zelf de vreemden zijn, komt niet in hen op.

Het is nog niet zo heel lang geleden ( in 1971 nog voorgekomen) dat de oudste kleindochter voor opa was in sommige contreien. Met recht heel bijzonder.

Toch is het de moeite waard om te proberen die veenkoloniale sfeer op een foto te krijgen. Wat maar zelden lukt, natuurlijk.

Weer thuisgekomen met buuv een loempia gegeten want ze is wat ziekjes. Snotterig en hangerig, verstopt voorhoofd, kortom: een griepje. Misschien komt ze Eerste Kerstdag bij mij eten als ze zich lekker genoeg voelt. We zullen zien.

En anders wordt het een gewone dag als alle andere, mijn midwinterfeest heb ik al in mijn eentje gevierd. Zoals het hoort in mijn leven.

Op naar het voorjaar en de vroege morgenwandelingen met Pantu, ik verheug me er nu al op.

 

Zondag, 25-12-2016

 

Voor het overgrote deel van Nederland is het Kerst. Geen witte, bij lange na niet. Ze willen het twaalf graden hebben, vanmiddag. Boven nul. Dus die sneeuw kan je echt vergeten. Bij mij de Kerstsfeer ook, trouwens.

Heb alleen onder invloed van Teja vroeger kerstbomen gekocht en versierd en maaltijden gemaakt. Haar mis ik nog steeds, die maaltijden en de kerstboom echt niet.

Nee, ik had op Facebook al een tekst: als we nu gewoon Kerst afschaffen is er ook niemand meer alleen met de Kerst. Dat leverde niet al te veel reacties op. Hahaha.

Aan de buuv van de hondjes het verhaaltje van de vechtende apen en de twee territoria uitgelegd. Zie maandag 28-11-2016. Zij was immers zelf buiten de Islam getrouwd en in Nederland gaan wonen, overduidelijk een van de apinnetjes die het eigen territorium ontvlucht was om zich bij een andere groep te voegen voor sterke genen. Toen ze het verhaal doorkreeg vond ze het erg vleiend. Wat het natuurlijk ook is want het zijn niet de zwakste aapjes die dit aandurven.

Het hielp haar ook nog om het schuldgevoel te overwinnen wat ze uiteraard nog steeds naar haar oude groep (lees: familie) had. En het heeft een fantastische dochter opgeleverd. Dat de biologische vader inmiddels uit beeld is verdwenen past dan ook nog geheel in het plaatje.

Hij was er slechts voor het zaad en had toen zijn plicht gedaan. Voor de rest niets te melden, de wereld is nog donker, het kindeke wat vrede komt brengen heeft zich ook nog niet gemeld, ze vechten nog steeds overal en als het zo door gaat, ga ik maar weer in de hangmat, een uiltje knappen, zoals dat heet. Ik groet u.

 

Maandag, 26-12-2016

 

De laatste week van het jaar 2016. Het jaar waarin ik met dit dagboek begon nadat ik al tijden liep te zeuren, als ik weer eens op de praatstoel zat: ik kan er wel een boek over schrijven. En daar eindelijk mee begonnen ben, in deze vorm. En zo kan ik nu ook in woorden mijn visie op onze samenleving kwijt. Een samenleving die ik overigens niet al te netjes vind, moet ik zeggen. Vooral de laatste jaren is de ikke, ikke en de rest kan stikken-redenatie gemeengoed geworden, met als gevolg dat de grootgeldbezitters aan de macht zijn gekomen, voor zover zij dat stiekem eigenlijk niet al lang waren. En populistische partijen, inderdaad, populair werden. Dat is altijd een slecht teken.

Geregeerd door een, voor echte noden blinde, elite, afbrekend wat decennialang... wat?... wat zelfs eeuwenlang is opgebouwd aan sociale zekerheid, zakken we pijlsnel af naar een zeer bedenkelijk niveau.

En dan staan er altijd wel idioten op om nieuwe “Joden” te zoeken, zodat de herinnering aan WO2 al snel weer om de hoek kan komen kijken. En voordat u Godwin er bij haalt doe ik het alvast voor u. Uit Wikipedia: Godwin ergerde zich aan de gewoonte om in discussies op Usenet en Facebook, vergelijkingen met nazi's, Hitler en de Holocaust te maken, en meende dat deze, vaak absurde, vergelijkingen afbreuk deden aan de ernst van diezelfde Holocaust. Om dit tegen te gaan formuleerde hij zijn stelling, bedoeld als een soort indoctrinatiepatroon (meme of tegenmeme). De bedoeling van zijn stelling was dus niet een eind te maken aan de discussies, maar om deelnemers aan een discussie bewuster te maken van de vraag of een vergelijking met de nazi's of Hitler gepast is, of simpelweg een kwestie van te ver doorgevoerde retoriek. De wet van Godwin stelt dus niet dat een discussie door die verwijzing of vergelijking zijn beste tijd heeft gehad.

Toch bestaat in veel nieuwsgroepen op het internet het gebruik, de discussie in de thread te beëindigen zodra die vergelijking wordt gemaakt: degene die de nazi's als eerste noemt, heeft dan automatisch verloren, ongeacht het besproken onderwerp. Tenzij iemand de vergelijking opzettelijk maakt om een discussie te beëindigen. Op deze wijze staat de wet van Godwin garant voor een bovengrens aan de lengte van discussies in nieuwsgroepen. Dat iemand een discussie verliest door te verwijzen naar de nazi's is echter een drogreden die Godwin zelf niet heeft bedoeld. Einde quote.

Nu maar weer verder over onze samenleving: volgens mij moeten we de echte oplossingen voor al onze problemen in een heel andere hoek zoeken, namelijk een drastische vermindering van de wereldbevolking. Maar ja, religieuzen propageren nog steeds een grote kinderrijkdom teneinde meer zieltjes voor hun stroming te winnen, kapitalisten zijn gebaat met teveel mensen aan de onderkant van de samenleving vanwege het laag kunnen houden van de lonen (zijzelf hebben meestal maar weinig kinderen, was u dat ook al eens opgevallen), niet-geschoolden in ontwikkelingslanden doen sowieso alsof ze konijnen zijn, niet gehinderd door wat dan ook en die veel te talrijke mensen zijn eveneens een dankbare prooi voor de miljardairs van deze wereldbol. Want ook die konijnen moeten eten en consumeren.

Nee, de hele zaak is door en door verrot, de natuur doet haar best met aldoor nieuwe ziektes, die wij dan weer razendsnel moeten onderzoeken en onschadelijk maken, het is een waanzinnige wedloop met de tijd. Tijd, die we niet meer hebben. Want ook daaraan kan voor de mensheid een einde komen. En misschien zou dat niet zo'n slechte zaak zijn voor Moeder Aarde.

Die suist nu, verkracht en wel, rond de zon in haar bijna-eeuwige baan, onderdak biedend aan een ziekte die de mensheid zelf ook maar steeds niet bestrijden kan, kanker. En die kanker van Moeder Aarde, dat zijn wij zelf, helaas.

Amen is nu het zeer toepasselijke slotwoord van dit stukje dagboek op deze Tweede Kerstdag. Laten we hopen dat wij met z'n allen snel tot inkeer komen, zodat er nog een toekomst kan zijn voor Aap Erectus, die geleerd heeft zijn hersens als wapen te gebruiken. En, als wij niet tot bezinning komen, als hij dat wapen tegen zichzelf gaat gebruiken en daar heeft het alle schijn van, dan zie ik het toch wel zeer somber in.

 

Dinsdag, 27-12-2016

 

Gisteren had ik het over tijd. Een zeer merkwaardig fenomeen als je er even bij stilstaat. Een tijdje, zeg maar. Tijd is uitsluitend bedoeld voor bewust levende wezens. De niet-bewusten leven gewoon totdat hun tijd verstreken is, door prooi te zijn of door ziektes geveld of gewoon door ouderdom (dat komt in de natuur nauwelijks voor, wist U dat wel?) maar de echt-bewusten, wij dus, hebben zelfs methodes ontwikkeld om dat fenomeen te meten. Minuten, uren, weken, jaren, eeuwen...in alle soorten grootheden kunnen we dat.

En dan de instrumenten: zandlopers, klokken, zelfs een atoomklok om heel precies te kunnen meten hoe laat het op Mars is. En nog steeds zijn de meest-geleerde en gespecialiseerde mensen het er niet over eens wat tijd nu precies is. Persoonlijk hou ik het op verplaatste energie, vrij rechtstreeks te maken met de manier waarop onze kosmos expandeert, niet lineair dus, hoe dat er dan ook maar uit mag zien. Wie het weet mag het zeggen. Daar waag ik mij dus echt niet aan. Maar dat het met meer dan 4 dimensies te maken heeft, daarover bestaat bij mij geen twijfel.

Wel kan ik het fenomeen filosofisch beschouwen, zijnde een slachtoffer van datzelfde fenomeen. Net als u, overigens. Wij zijn allen gedoemd onze rol hierin te spelen, het leven in stand te houden (onze hoofdtaak, de rest is triviaal) tot onze Grote Baas, de Tijd, zegt dat we moeten oprotten. Ons spel is gespeeld, de beurt is aan de volgenden. Dus iemand die stelt dat Onze Lieve Heer of Allah of welke god dan ook, eigenlijk Vadertje Tijd heet, die kan ik redelijk volgen. De Tijd ontfermt zich over ons, de Tijd past op ons, zorgt dat we niet teveel rampspoed aanrichten, de Tijd is tegelijkertijd ons geweten en bezorgt ons uiteindelijk een plaatsje in zichzelf.

Echter, alleen de mens is zich ernstig bewust van wat geweest is, wat is en dat er nog iets komen gaat. Typische eigenschappen van diezelfde Tijd. En omdat hij dat weet, denkt hij ook dat dat, wat hij weet, de waarheid is.

Een Amerikaan heeft daar een schitterende uitspraak over gedaan: ev'rything (not only beauty) is in the eye of the beholder. Hetgeen zoveel betekent dat alles wat u waarneemt, door uzelf ook geïnterpreteerd wordt en gerubriceerd als zijnde bruikbaar of onbruikbaar. Wat echter niet betekent dat dat, wat u waarneemt, ook werkelijkheid is. U ziet slechts de voor u bruikbare zaken in de vorm die u het beste uitkomt. Onze geest speelt rare spelletjes met ons, wij gaan uit van een door ons zelf ontwikkelde logica en pretenderen dan de waarheid in pacht te hebben.

Dus gespiegeld aan dit dagboek: dit zijn slechts waarnemingen mijnerzijds en bevatten geen enkel bewijs dat iets ook werkelijk gebeurd is zoals hier beschreven. Ik zag en zie het zo en meer is het niet. De Amerikaan Thornton Wilder dacht ongeveer net zo over tijd als ik: It is only in appearance that time is a river. It is rather a vast landscape and it is the eye of the beholder that moves. Vrij vertaald: het lijkt maar zo dat tijd een rivier is die stroomt. Dus de tijd verstrijkt eigenlijk niet, u verstrijkt door dat steeds wisselende landschap wat Tijd heet. U is het die beweegt, niet de Tijd. Daar gaan we dan maar gewoon mee door: we kunnen immers niet anders. Beweeg ze!

 

Woensdag, 28-12-2016

 

Dit is een dagboek. Dat wil zeggen: een beknopte samenvatting wat er de afgelopen pakweg 24 uur in mijn omgeving (en in mijn hoofd) is gebeurd. Dat mijn hoofd ook duidelijk bij mijn omgeving hoort, staat buiten kijf.

Ik ken, eerlijk gezegd, eigenlijk niemand die zo over zijn eigen hoofd heeft nagedacht als ik zelf, moet ik eerlijk zeggen.

En dat begon al toen ik er achter kwam dat een mens zelf baas is in zijn eigen hoofd. Dat gedachten te sturen zijn als een auto. Dat je problemen 's nachts in je hoofd kan oplossen. Dat hoef je niet te leren; het luisteren naar je hoofd en goed interpreteren, dát is wat je moet oefenen. Boeken van onder meer Jung over archetypes zijn dan ook zeer waardevol. Want archetypes heten natuurlijk niet voor niets zo. Het zijn beelden die je hersens produceren om jou iets uit te leggen, gerelateerd aan jouw ervaringswereld.

Ik kan een vraag over kleur niet beantwoorden als ik er niet eerst iets over geleerd heb, zoveel is duidelijk. Maar die archetypes gaan duidelijk een stapje verder, dat zijn beelden die een mens genereert en die ieder ander mens in dezelfde situatie ook genereert. Dit is het best te illustreren met een voorbeeld. Voor gevaar over bezit: een draak. Nu ziet een draak er voor een Chinees heel anders uit dan het door de Fransen geaccepteerde veile creatuur dat zijn bezit bewaakt door op z'n goud te slapen. Voor een Chinees is het een positieve geluksbrenger. Voor die Fransozen juist een negatieve. Maar het blijft een monster, zoveel is zeker.

Daarom maakt ook iedere schilder van hetzelfde onderwerp toch een heel ander schilderij, passend bij de beleving in zijn hoofd. Dat is dus het mooie van Kunst. De artiest creëert een beeld van een archetype (en geloof me, er ontkomt er geen één aan, hoe hard die kunstenaar dat ook ontkent) en dat beeld zoekt erkenning bij het archetype in het hoofd van de toeschouwer. Of zoals iemand bij een schilderij van mij zei: ik kan er zo in weg wandelen.

Dan is je doel bereikt als kunstenaar, jouw interpretatie heeft aansluiting gevonden bij die van een toeschouwer. Waar je dus ook al heel snel een band mee kan krijgen, want over dit ene onderwerp denken jullie qua beelden gelijk, of althans bijna gelijk. Een brede belangstelling is hier dan ook een handige omstandigheid, want hoe breder die aan de andere kant is, hoe groter de kans dat de (h)erkenning plaats gaat vinden. Vandaar dat een brede kunstbeleving zich ook altijd manifesteert bij, qua kennis, wat meer ontwikkelde mensen. En als iets dergelijks zich bij een schilderij van mij openbaart, zeg ik altijd: dat doek heeft zijn spijker gevonden. En als ik er heilig van overtuigd ben dat de toeschouwer wezenlijk “in het schilderij” zit, krijgt ie hem gewoon van mij. Dan communiceer ik rechtstreeks met de nieuwe eigenaar en kan ik die, wat dat aangaat,volledig vertrouwen. Dat is nog nooit misgegaan.

Tot zover deze beknopte samenvatting. Dat er duizenden boeken over dit onderwerp zijn geschreven is evident. Ga ze gerust lezen, u breidt uw kennis uit en uw herkenningswereld verbreedt zich per pagina, zo ongeveer.

Bent u eindelijk uitgeleerd – wie is dat ooit – dan weet u wel wat u moet denken…

Nee, toch niet?

Ik ga maar weer verder, vandaag maar weer eens een beetje schilderen.

 

Donderdag, 29-12-2016

 

Van het schilderen is niets gekomen. Het schilderij "La chatte" begon me aan te staren en ik besloot het toch maar aan Sandrine te geven. U weet wel, de Franse Vlam. Ik nam dus via de Messenger contact met haar op en verviel onmiddellijk weer in het zenuwgedrag wat ik ook had toen ik haar soms wel/soms niet zag. Teken aan de wand, dus.

Om kort te gaan (ze had eerst wat tijd nodig om er over na te denken, uiteraard), ze wou het dus niet aan de wand. Misschien wel om dezelfde reden als dat ik eerst niet aan het idee kon wennen dat mijn schilderij wel in haar slaapkamer was. En ik niet.

Maar nog voordat ik dat antwoord van haar gekregen had, openbaarde zich opeens een gedachte die mij overviel als een koude douche: ik was niet kapot omdat zij me niet wilde, ik was kapot omdat zij van mij op slag een oude man had gemaakt. Dat deed vreselijk zeer. Maar alles beter dan niet weten waarom...

Maar goed, toen wou ze het schilderij toch niet meer, soit. Dus nu zit ik hier, een oude schilder met een schilderij zonder spijker. Als dat geen dramatiek is....

Tot overmaat van ramp deed een van de lezers van dit dagboek ook nog een duit in het zakje door te stellen dat er aan mij een groot schrijver verloren leek te zijn gegaan. Hetgeen als een compliment bedoeld was (bedankt J.), maar voor mij onder de gegeven omstandigheden een beetje verkeerd uitpakte. Gelukkig ken ik dat gedeelte van mij wat gekwetst kan worden, dus de schade viel mee. Eén schijnbeweging en ik was weer op mijn eigen spoor. Nu nog even door Oud en Nieuw heen, dan hebben we de grootste ellende wel weer gehad.

Oh, ook nog van Rik uit België een tip gekregen voor een uiterst amusant boek: De ster van Bethlehem door sterrenkundige Tim Trachet, aangeraden door Johan Braeckman, Belgisch filosoof. Dus dat boekje maar alvast besteld, mag hij hem als tweede lezen. Braeckmans artikel waarin het boekje aangeraden werd: Vijf wetten over (jouw) domheid. Het artikel staat op mijn Fb te lezen. En helemaal aan het eind van dit dagboek, bij de toegiften. Waar nog meer vermakelijk leesvoer staat. En natuurlijk gewoon te vinden op internet. Een aanradertje.

 

Vrijdag, 30-12-2016

 

Ik ben me er wel van bewust dat ik af en toe wat zware onderwerpen aansnijd, maar op het gevaar af sommige mensen te verliezen als lezer, ik wil me toch niet gaan verlagen tot social-talk in dit dagboek. Daarvoor heb ik teveel recepties, verjaardagen en andere samenscholingen meegemaakt die volledig ontaardden in onbenulligheid.

Zo gauw het echt ergens over ging was er altijd wel weer een provinciaaltje dat zo nodig moest poneren dat “het toch wel gezellig” moest blijven. Echt waar. Terwijl ik volkomen allergisch ben voor dat woord in deze context, brrr.....

Nee, het was in dit dagboek mijn bedoeling u deelgenoot te maken van dat wat er zo dagelijks door mijn hoofd spookt, en dat is nu eenmaal niet de vraag: wat eten we vanavond of wie zou de verkiezingen winnen.

Alhoewel die laatste al een heel gevaarlijke is. Voor je het weet zit je in een links-rechts discussie, terwijl het daar natuurlijk helemaal niet over moet gaan. Maar het hoeft ook echt niet allemaal wetenschappelijk verantwoord te zijn, ik mag ook heel graag de draak steken met alles wat zogenaamd serieus is, en met allen die uitsluitend serieus acteren. Dat kan niet goed zijn voor iemand. Per slot van rekening sprak Vondel al op gedragen toon: het leven is een pijp kaneel, elk zuigt er aan en krijgt niet veel. Ik bedoel maar.

Nee, natuurlijk heeft ie dat niet gezegd, hij zei: De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel.

Dan ben ik alleen maar benieuwd wat mijn rol in dezen eigenlijk is. Soms heb ik daar zelfs een zeer donkerbruin vermoeden van. En nee, dat ga ik U niet vertellen.

Straks ga ik het schilderij “La chatte civilisée...” naar een eventuele spijker brengen, de foto's hebben ze al wel gezien maar het echte schilderij is toch heel wat anders. Ik ben benieuwd.

U hoort nog van mij.

 

Zaterdag, 31-12-2016

 

Voorlopig hangt ze aan een spijker, La chatte... Op proef! Maar het zag er goed uit en haar nieuwe huis is een goed huis. Dus ik heb geen bezwaar. Ook ben ik erg blij dat ik dit schilderij niet overgewit heb. Aan die overgewitte nieuwe Mediterranée ben ik trouwens al wel opnieuw begonnen. De heftigheid spat er af. Het zal me benieuwen.

Ben wat Sandrine zelf betreft nu de volgende fase ingegaan, ben nu gewoon boos. En dat hoort ook zo, heb ik me laten vertellen, anders kun je geen afscheid nemen. En verder is die boosheid ook nog eens het bewijs dat het in ieder geval iets geweest is. Maar dat wist ik toch al wel heel zeker. Maar ik bedenk me de volgende keer wel twee maal voor ik me weer in zo'n avontuur stort. Zegt ie nu!

Heb ook mijn tweede website speciaal voor dit dagboek ingericht, daar komen de dagen apart met mooie foto's er bij. 365 dagen met 365 foto's! Dat is een hoop werk, U hoort van mij als het klaar is. Dit jaar wordt dat niet meer, zoveel is zeker. Verder is het hier de hele dag erg heiig geweest op het Groninger Land. “Diezig” zeggen ze hier.

Heb nog geprobeerd wat foto's te maken toen ik onderweg was naar de spijker, maar ze waren niet spannend genoeg. Maar ondanks dat laat ik er toch maar eentje z'n werk doen in dat andere dagboekexemplaar. Ik zie namelijk wel vaak heel mooie plaatjes in zo’n grijze wereld, maar dan kan je niet ineens zomaar stoppen.

Anders is al snel je laatste foto gemaakt. Dat moet toch ook maar niet.